HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2023. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μπασίστα: τον Leland Sklar. Είναι περισσότερο γνωστός από την δουλειά του με τους James Taylor, Phil Collins, Toto, Jackson Browne και Billy Cobham . Έχει παίξει επίσης με τους Crosby Stills & Nash, Linda Ronstadt, Barbra Streisand, Dolly Parton, Ray Charles, BB King, Leonard Cohen, Joe Cocker, Alice Cooper, Giorgio Moroder, Donna Summer, Diana Ross, Steve Lukather, Nils Lofgren, Donovan, Roger McGuinn, Shawn Phillips, The Doors, Art Garfunkel, Don Henley, Mike Oldfield, Santana, Rod Stewart, Eros Ramazzotti, Άννα Βίσση και πολλούς άλλους. Το 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο “Everybody Loves Me” που περιέχει 6.000 φωτογραφίες οπαδών, καθημερινών ανθρώπων και διάσημων μουσικών που του κάνουν κωλοδάχτυλο. Οι The Immediate Family, το συγκρότημα που σχημάτισε με τους παλιούς συνεργάτες του Danny “Kootch” Korchmar (κιθάρα, φωνητικά), Waddy Wachtel (κιθάρα, φωνητικά) και Russ Kunkel (drums), έχουν μόλις κυκλοφορήσει ένα καινούργιο single με τίτλο “The Toughest Girl In Town”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Το “The Toughest Girl In Town”, μια διασκευή των Sparks, είναι το τελευταίο single των Immediate Family. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο τραγούδι ως πρώτο single από το επόμενο album σας, “Skin in the Game”;
Στην πραγματικότητα, ο Waddy Wachtel (σ.σ: Warren Zevon, Keith Richards, Ringo Starr – κιθάρα) το διάλεξε. Άρχισε ν’ ακούει ένα σωρό κομμάτια των Sparks, σε όλους μας αρέσουν πολύ οι Sparks, και τα άκουγε και αυτό το τραγούδι τον άγγιξε πραγματικά. Έτσι, το έφερε σε εμάς τους υπόλοιπους και είπε: «Ας το κάνουμε!» και είπαμε: «Τέλεια! Ας το κάνουμε!» και απλώς φαινόταν σωστό. Ήταν ένα διασκεδαστικό τραγούδι και κάναμε ένα ωραίο video με αυτό και τα σχετικά, αλλά βασικά οφείλεται στον Waddy Wachtel από το συγκρότημα.
Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς κατά την πρόσφατη περιοδεία των Immediate Family;
Ναι, οι άνθρωποι που άρχισαν να ακολουθούν το συγκρότημα είναι πραγματικά υπέροχοι, ήταν τρομεροί. Είναι μια πραγματικά πιστή ομάδα οπαδών και η βάση των οπαδών μας είναι ενδιαφέρουσα γιατί είναι θαυμαστές ενός νέου συγκροτήματος, το οποίο είναι οι Immediate Family, αλλά είναι επίσης θαυμαστές του καθενός μας ξεχωριστά, που πάει 50 χρόνια πίσω. Έτσι, είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα σχέση μαζί τους. Μας βλέπουν ως συγκρότημα αλλά μας βλέπουν επίσης κι ως άτομα που έχουν κάνει άλλα πράγματα που τους αρέσουν. Είναι υπέροχο.
Θα μπορούσατε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για το επόμενο album των Immediate Family “Skin in the Game”;
Νομίζω ότι έχει περάσει περίπου ενάμισης χρόνος, υποθέτω, από τότε που τελειώσαμε το album, αλλά με το πρόβλημα που είχαμε σε όλο τον κόσμο και εδώ με τον Covid, όλα άλλαξαν όσον αφορά τις ημερομηνίες κυκλοφορίας και τις διαθεσιμότητες για να βγούμε και να το προωθήσουμε και να κάνουμε τέτοια πράγματα. Έτσι, αυτή την στιγμή, συζητάμε ακόμα με την εταιρεία για το πότε θα κυκλοφορήσει το νέο album, αλλά είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το album. Είναι άλλο ένα επίπεδο ανάπτυξης από το τελευταίο album και είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό, αλλά ανυπομονούμε να μοιραστούμε το album και πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με το ντοκιμαντέρ που έχει κάνει ο Denny Tedesco για το συγκρότημα. Προσπαθούν να δουν αν μπορούν να κάνουν την ταινία και το album να βγουν μαζί. Γίνονται λοιπόν κάποια πράγματα, αλλά έχουμε άγχος, είμαστε ενθουσιασμένοι με τον δίσκο.
Ακούω ωραία κομμάτια από το ντεμπούτο album των Immediate Family (2021) όπως το “Everything That’s Broken” και το “A Thing from the Past” και αναρωτιέμαι πώς καταφέρατε να ηχογραφήσετε ολόκληρο το album σε μόλις τρεις ημέρες. Νόμιζα ότι αυτή είναι μια τέχνη που έχει χαθεί στις μέρες μας.
Ναι, είναι κάπως μια τέχνη που έχει χαθεί. Ήμασταν έτοιμοι, ξέραμε τι θέλαμε να κάνουμε. Εάν πηγαίνεις στο studio και είσαι περίπου 90% προετοιμασμένος, τότε το τελευταίο 10% μπορείς να το προσαρμόσεις στο studio, μόλις ακούσεις ξανά την ηχογράφηση. Εννοώ, ηχογραφήσαμε όλα τα τραγούδια σε τρεις μέρες, τα παιδιά πήγαν στο studio του Steve Postell (κιθάρα, φωνητικά), απλώς για να κάνουν ίσως μερικά solos να δουλέψουν καλύτερα, τέτοια πράγματα. Έτσι, τελικά, χρειάστηκε λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα, αλλά έχω κάνει πολλούς δίσκους. Θέλω να πω, ένα από τα πιο αγαπημένα albums που έπαιξα ποτέ, είναι το album “Spectrum” (1973) του Billy Cobham (σ.σ: Miles Davis, Mahavishnu Orchstra – drums) και κάναμε αυτό το album σε δύο μέρες.
Εσείς και τα άλλα μέλη των Immediate Family είστε φίλοι για δεκαετίες. Αυτό το γεγονός καθιστά πιο δύσκολο τον διαχωρισμό μεταξύ των επαγγελματικών και των προσωπικών πτυχών των πραγμάτων ή στην πραγματικότητα είναι πιο εύκολο επειδή όλοι γνωρίζετε πολύ καλά ο ένας τον άλλον;
Πιστεύω ότι είναι πιο εύκολο. Νομίζω ότι γνωριζόμαστε 50-τόσα χρόνια τώρα. Όταν κάνω ένα project με νέους ανθρώπους, τρως λίγο χρόνο προσπαθώντας να τους καταλάβεις και αυτοί να καταλαβαίνουν εσένα, προσαρμοζόμενοι. Όταν μαζευόμαστε ως Immediate Family είναι ακριβώς έτσι (σ.σ.: χτυπάει τα δάχτυλά του), αμέσως. Γνωριζόμαστε ήδη τόσο καλά. Τα πολύ βασικά πράγματα είναι ήδη στη θέση τους, οπότε όταν συγκεντρωνόμαστε, είναι ακριβής προσαρμογή, είναι λεπτομέρειες σε εκείνο το σημείο και όχι ολόκληρη η εικόνα. Έτσι, το να έχουμε πραγματικά τη σχέση που έχουμε τόσα χρόνια κάνει το να είμαστε μαζί τόσο άνετο και εύκολο. Δουλεύει. Ένας από τους λόγους που καταφέραμε να ηχογραφήσουμε τόσο γρήγορα είναι επειδή ταιριάζουμε αμέσως όταν δουλεύουμε μαζί. Το να είμαστε στο album μας ή στο album οποιουδήποτε άλλου στο οποίο δουλεύουμε είναι κατά κάποιον τρόπο η ίδια κατάσταση.
Γίνονται ακόμα προβολές στις Ηνωμένες Πολιτείες της ταινίας για τους Immediate Family. Πώς θα πείθατε έναν λάτρη της μουσικής να παρακολουθήσει αυτήν την ταινία;
Λοιπόν, δεν μπορούν να την παρακολουθήσουν μέχρι να κυκλοφορήσει. Οι προβολές είναι πάντα απλώς ξεχωριστές από αυτό που μπορεί να δει το κοινό. Μόλις έκαναν μια προβολή στη Sedona της Arizona και είπαν ότι πήγε πολύ-πολύ καλά και σε πολλές προβολές η ταινία κέρδισε το βραβείο κοινού. Αυτό που συμβαίνει με τις προβολές είναι ότι γίνονται για να βρουν έναν αγοραστή, ν’ αγοράσουν την ταινία επειδή είχαν επενδυτές. Θέλω να πω, η ταινία έχει γυριστεί και έχει ολοκληρωθεί, οπότε τώρα ψάχνουν έναν αγοραστή που θα είναι ο διανομέας και μόλις συμβεί αυτό, τότε μπορούμε να ανακοινώσουμε ότι θα κυκλοφορήσει και όλοι θα μπορούν να τη δουν εκείνη τη στιγμή, είτε σε κινηματογράφους είτε σε streaming πλατφόρμες, τέτοια πράγματα. Αλλά αυτό είναι ένα κομμάτι με το οποίο δεν έχουμε καμία σχέση. Μ’ αυτά ασχολούνται οι κινηματογραφιστές αυτή τη στιγμή, αλλά μόλις τελειώσει από πλευρά διανομής, τότε θα ενημερώσουμε όλους ότι θα είναι διαθέσιμη για να τη δουν. Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτή, είναι πραγματικά μια όμορφη ταινία, είναι εκπληκτικό. Ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα γίνει μια ταινία για σένα (γέλια), αλλά βγήκε πραγματικά φανταστική.
Πώς σας ήρθε η ιδέα να εκδώσετε το βιβλίο “Everybody Love Me”, στο οποίο έχετε φωτογραφίες ανθρώπων που σας κάνουν κωλοδάχτυλο;
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος γιατί είναι μεγάλη ιστορία. Όταν περιόδευα με τον Phil Collins το 2004, έγινε λόγος ότι ο Phil πιθανότατα θα αποσυρόταν στο τέλος εκείνης της περιοδείας. Ήταν κουρασμένος και απλώς πίστευε ότι θα τα παρατήσει εκείνη την εποχή. Ήταν μια μεγάλη παραγωγή, είχαμε πιθανώς 100 άτομα προσωπικό στην περιοδεία και σκέφτηκα ότι μπορεί να μην ξαναδώ κανέναν από αυτούς τους ανθρώπους αν αποσυρθεί, επειδή η περιοδεία του ήταν αυτή που μας έφερε όλους κοντά. Σκέφτηκα να τραβήξω φωτογραφίες απ’ όλους στην περιοδεία σαν αναμνηστικό βιβλίο για μένα και το πρώτο άτομο που έβγαλα φωτογραφία ήταν ο τεχνικός μου στο μπάσο, ένας τύπος που λεγόταν Steve Winstead. Πήγα κοντά του και δούλευε στο laptop του. Το παρατσούκλι του ήταν “Chinner”, οπότε είπα: «Έι Chinner, κάνε μου ένα χαμόγελο» και καθώς πληκτρολογεί κάνει (σ.σ.: μου κάνει κωλοδάχτυλο στο Zoom) και τράβηξα τη φωτογραφία και μετά την κοίταξα και είπα: «Α, αυτό είναι καλό. Μ’ αρέσει».
Έτσι, πήγα και έβγαλα τον Phil και τον Tony Smith, τον manager του, όλους στο συγκρότημα, όλο το προσωπικό, ντελιβεράδες, οδηγούς λεωφορείων και τους έπεισα όλους να μου κάνουν (σ.σ: κάνει κωλοδάχτυλο)… και το έβαλα στην άκρη και δύο χρόνια αργότερα, έκανα την πρώτη μου περιοδεία με το συγκρότημα Toto και πήγα και έβαλα όλα αυτά τα παιδιά να το κάνουν επίσης. Έπειτα, αυτό ξέφυγε. Τώρα που μιλάμε, το βιβλίο έχει 6.000 φωτογραφίες, αλλά έχω πάνω από 13.000 φωτογραφίες ανθρώπων. Έτσι, στο βιβλίο έχω τους Charlie Watts (σ.σ: Rolling Stones –drums), Jeff Beck, Phil Collins, James Taylor και Bonnie Raitt, απλώς όλων των ειδών τους ανθρώπους, καθώς και συνηθισμένους, καθημερινούς ανθρώπους που συναντούσα. Πιθανότατα δεν θα είχα κάνει ποτέ το βιβλίο αν δεν ήταν ο Covid, γιατί ξαφνικά δεν υπήρχε δουλειά. Όλα έκλεισαν και συναντήθηκα με έναν φίλο μου που είχε μια εκδοτική εταιρεία, κάνει έργα καλών τεχνών και το συζητήσαμε και είπε: «Ας το κάνουμε!» Λοιπόν, φτιάξαμε αυτό το βιβλίο και είναι ένα πραγματικά υψηλής ποιότητας εικονογραφημένο βιβλίο. Είναι ένα μεγάλο βιβλίο και όλοι όσοι το έχουν μέχρι τώρα, το λατρεύουν. Είπαν: «Οι άνθρωποι έρχονται και αρχίζουν να το κοιτάζουν και απορροφώνται εντελώς από αυτό». Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Ήταν ένα αστείο πράγμα.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η συμμετοχή σας στο “Mud Slide Slim and the Blue Horizon” (1971) του James Taylor ήταν το σημείο καμπής στην καριέρα σας;
Ναι, θα έλεγα αυτό το album, αλλά απλώς όλη η σχέση μου με τον James, άλλαξε τη ζωή μου σε μια νύχτα. Κυριολεκτικά, σχεδόν σε μια εβδομάδα από φοιτητής πανεπιστημίου έγινα περιζήτητος studio μουσικός, χωρίς να έχω ηχογραφήσει ποτέ πριν. Είχα πάει μόνο σε ένα studio για να κάνω demo με το συγκρότημα στο οποίο ήμουν το 1968 ή το ’69 (σ.σ: Wolfgang –βλ. παρακάτω). Ήταν μια τεράστια αλλαγή στη ζωή. Έτσι, νομίζω ότι σ’ αυτούς που οφείλω περισσότερο είναι στον James Taylor και στον Peter Asher, ο οποίος ήταν παραγωγός και manager του James, επειδή ο Peter ήταν ο πρώτος που έβαλε τα ονόματα των μουσικών στο album. Οι Wrecking Crew και όλοι οι σπουδαίοι μουσικοί της δεκαετίας του ‘60 και του τέλους της δεκαετίας του ‘50, δούλευαν στους δίσκους όλων, αλλά δεν έλαβαν ποτέ credit, οπότε κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν, αλλά στον James, ο Peter έβαλε τα ονόματά μας. Μετά, ξαφνικά, άρχισε το κίνημα των τραγουδιστών/τραγουδοποιών (singer/songwriter) και κοιτούσαν τους δίσκους του James σκεπτόμενοι: «Αυτός είναι ο μεγαλύτερος τύπος σε αυτό το είδος αυτή τη στιγμή και αυτοί είναι οι τύποι που έπαιξαν στον δίσκο του, οπότε ας τους καλέσουμε» . Έτσι, ξαφνικά, τον Russ (σ.σ: Kunkel –drums), εμένα και τον Kootch (σ.σ: Danny “Kootch” Korchmar –κιθάρα, παραγωγός) μας καλούσαν δεξιά και αριστερά, οπότε ξαφνικά πήγαμε από το να μην ηχογραφούμε καθόλου στο να κάνουμε τρία sessions την ημέρα, έξι ημέρες την βδομάδα. Εννοώ, για μένα, είναι περίπου 25-26 εκατοντάδες (2.500-2.600) albums. Έτσι, ήταν τρελό το πώς συνέβησαν όλα, αλλά είμαι ευγνώμων καθημερινά γι’ αυτό.
Πόσο έχει αλλάξει η οπτική σας όσον αφορά το μπάσο με τα χρόνια;
Πραγματικά δεν έχει. Η όλη ιδέα μου για το τι είναι το μπάσο και πώς παίζω: Προσαρμόζω το παίξιμό μου σε κάθε project, αλλά δεν αλλάζει τόσο πολύ αν κάνω ένα country album και μετά κάνω ένα funk album, μετά κάνω ένα metal album. Πρέπει να αλλάξω λίγο ανάλογα το είδος, αλλά το παίξιμό μου δεν αλλάζει τόσο δραματικά. Είμαι πολύ ευθύς σε όλα. Ο τόνος μου δεν αλλάζει τόσο δραματικά, ίσως είναι στιλιστικές αλλαγές απλώς λόγω του διαφορετικού είδους μουσικής.
Έχετε αναμνήσεις από την συναυλία του Phil Collins το 2005 στην Αθήνα;
Ω ναι, την λάτρεψα. Έχω πάει στην Ελλάδα μερικές φορές τώρα. Ήμουν εκεί με την Tracy Chapman μια χρονιά και έκανα albums με τον Ντέμη Ρούσσο και την Άννα Βίσση, αλλά όταν πήγαμε εκεί με τον Phil ήταν συναρπαστικό. Θέλω να πω, ήταν μια απίστευτα συναρπαστική περιοδεία, αλλά κάθε ευκαιρία που είχα ποτέ να βρεθώ στην Ελλάδα, την απόλαυσα πραγματικά, μόνο και μόνο επειδή είμαι λάτρης της ιστορίας και δεν υπάρχει σχεδόν κανένα μέρος σ’ αυτόν τον πλανήτη που να μπορεί να συγκριθεί με την Ελλάδα στην ιστορία . Στην πραγματικότητα, είμαι σε περιοδεία αυτή τη στιγμή και μόλις γυρίσω σπίτι, η γυναίκα μου πηγαίνει στη Νέα Υόρκη για μια εβδομάδα και η υπέροχη καλύτερή της φίλη μένει στην Αθήνα και πετάει στη Νέα Υόρκη και θα περάσουν μια εβδομάδα. Έτσι, νιώθουμε συνδεδεμένοι. Ένας από τους καλύτερους φίλους μου, τον λένε Τόνυ Αλεξάκη και μιλάει συνεχώς ελληνικά. Αλλά μου άρεσε με τον Phil, περάσαμε υπέροχα εκεί.
Λατρεύω το παίξιμό σας στο “Spectrum” album του Billy Cobham. Υπάρχουν ιστορίες που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας από αυτές τις ηχογραφήσεις;
Λοιπόν, το συναρπαστικό μ’ αυτό ήταν: Είχαμε ένα συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 που ονομαζόταν The Section, οι οποίοι ήμασταν το συγκρότημα του James Taylor και του Jackson Browne, αλλά ήμασταν σαν ένα rock fusion συγκρότημα και μια από τις περιοδείες που κάναμε ήταν να ανοίγουμε για τους Mahavishnu Orchestra. Έτσι, κάνοντας αυτό, έγινα φίλος με τον Billy Cobham. Όταν ο Billy έκανε δισκογραφικό συμβόλαιο, με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν θα ερχόμουν στη Νέα Υόρκη για να κάνω το album του, αλλά το συναρπαστικό ήταν ότι το συγκρότημα που ήμουν όταν γνώρισα τον James Taylor, ήταν ένα συγκρότημα στο Los Angeles που ονομαζόταν Wolfgang και ο manager μας, ένας από τους άλλους καλλιτέχνες που μανατζάριζε, ήταν ένα συγκρότημα που λεγόταν Zephyr και ο Tommy Bolin ήταν κιθαρίστας στους Zephyr, έτσι ήξερα τον Tommy από παλιά, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και όταν πήγα στα Electric Lady Studios για να ξεκινήσω το album του Billy, μπήκα μέσα και ήταν ο Tommy. Δεν είχα ιδέα ότι ο Tommy θα ήταν στον δίσκο. Είναι ακόμα για μένα ένας από τους καλύτερους ίσως κιθαρίστες όλων των εποχών. Οπότε, ήταν συναρπαστικό. Θέλω να πω, το πράγμα του Billy έγινε τόσο γρήγορα. Κυριολεκτικά, τα ηχογραφήσαμε όλα αυτά μ’ ένα ή δύο takes σε δύο μέρες και μετά τελειώσαμε. Έτσι, ήταν απλώς ωμή ενέργεια και ο Billy είναι ένας από τους σπουδαιότερους drummers που έχουν υπάρξει ποτέ και ο Jan Hammer (σ.σ: Mahavishnu Orchestra, Jeff Beck) είναι ένας από τους καλύτερους πληκτράδες. Ήταν συναρπαστικό. Δηλαδή, το σκέφτομαι ακόμα και οπουδήποτε κι αν πάω, αν μπω σ’ ένα studio και αρχίσω να παίζω “doo-doo/doo-doo/doo-doo” (σ.σ: η μελωδία από το τραγούδι
“Spectrum”), όλοι «μπαίνουν» σ’ αυτό και μετατρέπεται σ’ ένα μεγάλο jam. Έτσι, το ηχογραφήσαμε το 1973 και βρισκόμαστε εδώ το 2023 και αντέχει μέχρι σήμερα.
Η χημεία σας με τον Tommy Bolin στο “Spectrum” είναι εντυπωσιακή. Σας εντυπωσίασε το ταλέντο του;
Πραγματικά ο Tommy ήταν ίσως ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες με τους οποίους έχω δουλέψει ποτέ και πολύ γλυκός τύπος. Από τότε που τον γνώρισα, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, ήταν απλώς ένας υπέροχος μουσικός και απλώς ένας υπέροχος τύπος. Εννοώ, εντυπωσιάστηκα από αυτόν από τότε που ήταν στους Zephyr και ήταν απλώς ένας από αυτούς τους τύπους που μόλις έπιανε την κιθάρα του και έπαιζε, έλεγες: «Ναι! Αυτό είναι σπουδαίο». Λοιπόν, τον λάτρευα τον Tommy. Μου λείπει.
Είχατε κάνει πολλά albums με τον David Crosby (solo, Crosby Stills & Nash), ο οποίος έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτόν;
Λοιπόν, γνώρισα τον David Crosby όταν ήμουν στο κολέγιο. Ακριβώς κοντά στο κολέγιο υπήρχε ένας μεγάλος εκθεσιακός χώρος και υπήρχε μια συναυλία εκεί μια μέρα και πήγα να δω τον Jimi Hendrix να παίζει. Στεκόμουν εκεί και έβλεπα τον Jimi Hendrix και κοίταξα δίπλα μου και ήταν ο David Crosby και του είπα «γεια». Δεν ήξερε ποιος ήμουν, ήμουν απλώς ένα αλητόπαιδο εκεί, αλλά όταν βρεθήκαμε πραγματικά για πρώτη φορά ήταν πιθανότατα το πρώτο album των Crosby & Nash (“Graham Nash David Crosby” -1972) και ταιριάξαμε αμέσως. Ο David ήταν τόσο σπουδαίος τραγουδιστής και τόσο σπουδαίος συνθέτης και μουσικός και έτσι, τ’ απόλαυσα πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Στην πραγματικότητα, μάλλον θα έκανα κάποια δουλειά μαζί του αυτή τη στιγμή, αν δεν είχε πεθάνει, γιατί είχε φτιάξει ένα νέο συγκρότημα μαζί με τον Steve Postell, ήταν μέρος αυτού. Θα μοιραζόμασταν τα καθήκοντα στο μπάσο εγώ και ο Hutch Hutchinson που κάνει περιοδείες με την Bonnie Raitt. Λοιπόν, λέγαμε και οι δύο: «Καλά, όταν δεν μπορείς να το κάνεις εσύ, θα το κάνω εγώ και όταν δεν μπορώ να το κάνω εγώ, θα το κάνεις εσύ». Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι με το να βγούμε έξω με τον David και μετά τραγικά πέθανε. Αλλά κατά τη διάρκεια όλων αυτών των δεκαετιών, μου άρεσε να δουλεύω με τον Crosby ως solo, τους Crosby & Nash, τους Crosby Stills & Nash, τους Crosby Still Nash & Young. Ήταν μια εξαιρετική σχέση και είναι σίγουρα ένας από τους πιο συναρπαστικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει σε αυτήν την δουλειά όλα αυτά τα χρόνια.
Πόση καλλιτεχνική ελευθερία έχετε ως session μουσικός;
Εξαρτάται από το project. Μερικές φορές μπαίνω και κάθε νότα είναι γραμμένη όπως όταν κάνω ταινίες ή τηλεόραση ή διαφημίσεις ή ακόμα και κάποια album projects. Έχουν προετοιμαστεί εκ των προτέρων και έχουν σχεδόν τα πάντα προγραμματισμένα. Πολλές φορές θα μπω και θα είναι η μουσική γραμμένη και θα μου πουν: «Εντάξει τώρα, κάνε την δική σου». Έτσι, μπορούν να σου ζητήσουν να προσθέσεις κάποιες λεπτές αποχρώσεις. Άλλες φορές απλώς μπαίνεις, υπάρχει απλώς ένα χαρτί με τις συγχορδίες ή δεν υπάρχει τίποτα και όλα εξαρτώνται από σένα, αλλά γενικά το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου εξαρτάται από εμένα. Με βάζουν να φτιάχνω τα μέρη του μπάσου. Μερικές φορές, κάνω ένα project και έχουν στο μυαλό τους ένα μέρος στο μπάσο ή μου παίζουν ένα demo που έχουν φτιάξει ή κάτι τέτοιο και προσπαθώ να το πετύχω όσο πιο πιστά μπορώ, επειδή αυτό σκέφτηκαν. Αλλά μερικές φορές λέω: «Τώρα, θα μπορούσατε να μου δώσετε ένα ακόμα take να το δοκιμάσω με τον τρόπο που το ακούω;» και υπάρχουν φορές που το κάνουμε αυτό και λένε: «Αυτό είναι υπέροχο. Απλώς μπήκες στο δίσκο. Το λατρεύουμε» ή άλλες φορές θα πουν: «Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό που είχαμε ήδη». Λοιπόν, απλώς το κάνω. Δεν ανησυχώ πραγματικά για αυτό. Απλώς προσπαθώ να τους δώσω μια εκτέλεση με την οποία είναι ευχαριστημένοι ο καλλιτέχνης και ο παραγωγός και απλώς προσπαθώ να είμαι όσο πιο δημιουργικός μπορώ μέσα σ’ αυτή την κατάσταση.
Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε τη φιλοσοφία σας «ποτέ μη λες “όχι” σε τίποτα»;
Πρώτα απ’ όλα, υπάρχουν πολλοί τύποι που όταν μιλούν για αυτό που κάνουν, μιλούν μόνο για: «Κι αν μιλήσω μόνο για τους Toto, τον Phil Collins και τον James Taylor;» Ξέρεις, μιλάνε μόνο για τις μεγάλες ηχογραφήσεις που έχουν κάνει. Με παίρνουν συνεχώς τηλέφωνο για να κάνω πράγματα που μπορεί να μην τ’ ακούσεις ποτέ, αλλά δεν λέω «όχι» γιατί καταρχάς μου αρέσει να δουλεύω και όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν δουλεύουν συνέχεια. Επομένως, δεν λέω «όχι» στη δουλειά. Το μόνο πράγμα που θα με έκανε να πω «όχι» είναι αν είμαι ήδη απασχολημένος εκείνη την ημέρα. Αλλά ακόμα κι αν το project δεν είναι καλό, έχω γνωρίσει μερικούς απίστευτα σπουδαίους μουσικούς που δεν ήξερα σε τέτοια projects. Λοιπόν, λέω «ναι» σε μια ηχογράφηση και εμφανίζομαι και μπορεί να συναντήσω έναν νέο drummer, ο οποίος στη συνέχεια, αν με καλέσει κάποιος μετά από αυτό, θα έλεγα: «Κάλεσε αυτόν τον drummer. Είναι απίθανος. Θα τον λατρέψεις». Δεν λέω «όχι» γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει παρακάτω. Μπορεί να είναι κάθε μέρα μια περιπέτεια, αν πεις «ναι» σε όλα. Προσπαθώ να μην απορρίπτω ποτέ τίποτα. Θέλω να πω, είμαι σε αυτήν την περιοδεία αυτή τη στιγμή και υπάρχουν δύο album projects που ήταν σε εξέλιξη κατά τη διάρκεια αυτής, που θα ήθελα πολύ να μπορούσα να τα κάνω, αλλά είμαι ήδη στο δρόμο, οπότε έπρεπε να πω «όχι». Αυτός είναι ο μόνος λόγος που θα έλεγα «όχι».
Πώς ήταν να δουλεύετε με τον Giorgio Moroder και τον David Bowie στο τραγούδι “Cat People (Putting Out Fire)” από το soundtrack “Cat People” το 1982;
Το μόνο πράγμα που θα έκανε την ηχογράφηση καλύτερη είναι αν ο David ήταν εκεί, αλλά απλώς δούλευα με τον Giorgio, ηχογραφούσαμε μόνο κομμάτια. Λοιπόν, θα ήθελα πολύ να ήμουν στο ίδιο δωμάτιο με τον David, θα ήταν υπέροχο, αλλά έκανα μια σειρά από projects, έχω κάνει κάποιες δουλειές της Donna Summer και τέτοια πράγματα με τον Giorgio και ήταν πάντα απόλαυση να δουλεύω με τον Giorgio. Λοιπόν, μου αρέσει να δουλεύω μαζί του. Θέλω να πω, αυτό το project ήταν πολύ καλό. Θα ήταν απλώς πιο διασκεδαστικό αν ο Bowie ήταν στο δωμάτιο μαζί μας και το κάναμε, αλλά νομίζω ότι όταν το ηχογραφούσαμε στο Los Angeles, ήταν στην Αγγλία. Έτσι, έκανε τα φωνητικά του μετά.
Δεχτήκατε πρόταση να γίνετε μέλος των ZZ Top μετά τον θάνατο του Dusty Hill;
Αν με καλούσε ο Billy (σ.σ: Gibbons -κιθάρα), θα ήμουν στο δρόμο μαζί του αυτή τη στιγμή. Ξέρω τον Billy και θέλω να πω, ένιωσα πολύ άσχημα για το θάνατο του Dusty. Ήταν οι ZZ Top, οι τρεις αυτοί τύποι. Έτσι, όταν πέθανε όλοι μου έλεγαν: «Θα σε πάρουν τηλέφωνο; Θα σε πάρουν τηλέφωνο;» (γέλια) και έλεγα: «Λοιπόν, δεν ξέρω» και πραγματικά λειτούργησε τέλεια όπως έκαναν με τον τεχνικό του Dusty (σ.σ: Elwood Francis), ο οποίος είναι επίσης μπασίστας. Έτσι, ανέλαβε αμέσως, ήξερε ήδη όλο το show και τα πάντα και είχε μούσι, οπότε δούλεψε καλά. Αν με ρωτούσες, θα δεχόμουν με κλειστά τα μάτια. Λατρεύω τους ZZ Top, τους έχω δει ζωντανά και είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Απλά ένα πολύ καλό συγκρότημα για bar (γέλια).
Ο Keith Emerson μου είπε: «Η μουσική τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ήταν πιο σημαντική για τους ανθρώπους. Ήταν τεράστιο γεγονός όταν οι Beatles κυκλοφορούσαν ένα νέο album. Έπρεπε ν’ ακούσεις το μπάσο του Paul McCartney, θα πρέπει να ακούσεις τους στίχους του John Lennon. Σήμερα, κανείς δεν δίνει δεκάρα ποιος παίζει ένα κιθαριστικό solo σ’ ένα album της Lady Gaga». Συμφωνείτε με αυτό;
Σ’ ένα βαθμο, συμφωνώ. Καταρχάς, εξακολουθεί να δημιουργείται υπέροχη μουσική, οπότε δεν κοιτάζω στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, τότε, λες κι αυτό ήταν το τέλος της υπέροχης μουσικής. Δημιουργείται συνεχώς υπέροχη μουσική. Είναι απλώς όλη η βιομηχανία, όλα είναι διαφορετικά τώρα. Τότε, ήταν μια πραγματική περιπέτεια και το να ακούς μουσική ήταν μια περιπέτεια, γιατί είχες δίσκους. Οπότε, ήταν μεγάλη υπόθεση να πάρεις αυτόν τον δίσκο και να γυρίσεις σπίτι και οι φίλοι σου ερχόντουσαν και κάθονταν τριγύρω και ακούγατε μουσική, όταν τώρα τόσο μεγάλο μέρος της είναι απλώς streaming και η μουσική εμπειρία των ανθρώπων γίνεται βασικά με ακουστικά-ψείρες και όχι με μεγάλα ηχεία και ενισχυτές. Είναι ένας πολύ διαφορετικός τρόπος προσέγγισης της μουσικής στις μέρες μας, όταν η δημιουργία ενός album, ενός πραγματικού, φυσικού LP ήταν πολύ σημαντική διαδικασία όσον αφορά το πώς ξεκινάς την πλευρά Α, πώς τελειώνεις την πλευρά Α, πώς θέλεις να ξεκινήσει η δεύτερη πλευρά, ενώ τώρα πολλοί άνθρωποι απλώς διαλέγουν ένα ή δύο τραγούδια και τα βάζουν σε επανάληψη και αυτό είναι το μόνο που ακούν ή αλλάζουν τη σειρά του album όταν η σειρά του album ήταν πολύ σημαντική για εμάς και ο χρόνος ανάμεσα στα τραγούδια ήταν σημαντικός. Περίμενες, τ’ άπλωνες για να δείχνουν κοντύτερα μεταξύ τους, άφηνες λίγο χρόνο, για να ξεκουραστούν οι άνθρωποι πριν από αυτό. Άρα, είναι μια διαφορετική κατάσταση, αλλά εξακολουθώ ν’ ανακαλύπτω εξαιρετική μουσική και εξακολουθώ ν’ ανακαλύπτω εξαιρετικούς μουσικούς. Το επίπεδο της μουσικής ικανότητας των ανθρώπων είναι εκπληκτικό. Παρακολουθείς το Youtube και βλέπεις 5χρονα παιδιά που παίζουν σαν τον Jimi Hendrix (γέλια), κάτι που σου παίρνει το μυαλό.
Το 1969 ως μέλος των Wolfgang, με manager τον Bill Graham, ανοίξατε για τους Led Zeppelin. Είχατε συνειδητοποιήσει τότε τη σημασία εκείνης της στιγμής ή ήταν απλώς άλλη μια συναυλία για σας;
Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμασταν στη σκηνή ως συγκρότημα. Δεν είχαμε παίξει ποτέ συναυλία πριν από εκείνο το show. Έτσι, ήταν κάπως τρομακτικό, το λιγότερο, να βγαίνουμε και ν’ ανοίγουμε για τους Led Zeppelin στο Winterland στο San Francisco. Ήταν συναρπαστικό. Θέλω να πω, δεν ήμασταν νευρικοί γιατί ήμασταν καλοπροβαρισμένοι αλλά ήμασταν αγχωμένοι και ενθουσιασμένοι. Ξέραμε ότι ήταν κάτι συναρπαστικό στο οποίο παίρναμε μέρος εκείνη τη στιγμή και το κοιτάζω πίσω τώρα και ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να ξεκινήσεις τα πράγματα (γέλια). Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει παρακάτω, οπότε είναι μια υπέροχη ανάμνηση κοιτάζοντας πίσω.
Γιατί δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στους μπασίστες; Εννοώ, εσείς, ο Tony Levin, ο Nathan East, ο Billy Sheehan, ο Victor Wooten, όλοι αγαπιέστε μεταξύ σας.
Ω, ναι! Είναι κοινότητα. δεν είναι ανταγωνισμός. Υπάρχουν αρκετά πράγματα ώστε να είναι όλοι απασχολημένοι και να κάνουν αυτό που τους αρέσει να κάνουν και επίσης όλοι εκτιμούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Εννοώ, όταν κάθομαι και βλέπω τον Billy Sheehan να παίζει, απλά κάθομαι αναπαυτικά και λέω: «Ω, ουάου!» και μετά βλέπω τον Victor Wooten να παίζει και σου παίρνει το μυαλό τελείως. Ο καθένας μας έχει το δικό του πράγμα και το εκτιμούμε. Επειδή έχω κάνει πολλά camps για μπάσο και τέτοια πράγματα με τον Victor, κάθομαι εκεί και τον κοιτάζω λέγοντας: «Είσαι απίστευτος» και αυτός λέει: «Εσύ είσαι απίστευτος». Θέλω να πω, ο καθένας μας θαυμάζει και εκτιμά αυτό που κάνει ο άλλος. Με παίρναν τηλέφωνο για πράγματα στο παρελθόν όπου με ήθελαν, τότε, και έλεγα: «Ξέρετε, ο John Patitucci (Chick Corea, Wayne Shorter) θα ήταν καλύτερος γι’ αυτό» και απλά έλεγα: «Καλέστε τον. Εγώ μπορώ να το κάνω, αλλά αυτός θα είναι καλύτερος». Όλοι προσπαθούμε να μοιραστούμε ό,τι είναι καλύτερο για τα projects. Ξέρεις, ακούς πολλά για τους κιθαρίστες και όλα αυτά τα πράγματα. Οι μπασίστες είναι ένα διαφορετικό είδος κοινότητας, όλοι υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον και εκτιμούν ο ένας τον άλλον. Έτσι, νιώθω πολύ περήφανος που είμαι απλώς μέλος αυτής της κοινότητας.
Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να σας κάνει ερωτήσεις ο Ron Carter (Miles Davis Quintet –μπάσο) στο Zoom το 2021;
(Γέλια) Ναι. Εννοώ, κρατάω επαφή με τον Ron σε πραγματικά τακτική βάση. Αυτός και ο Ray Brown (σ.σ: Oscar Peterson, Ella Fitzgerald –μπάσο), αυτοί οι τύποι είναι τόσο εμβληματικοί παίκτες, ειδικά στο είδος τους, στο χώρο της jazz. Η αξιοπιστία του Ron δεν μοιάζει με κανενός άλλου και είναι ο πιο υπέροχος άνθρωπος για να μιλήσεις και να περάσεις χρόνο μαζί του, οπότε όταν του μιλούσα σ’ αυτό το πράγμα ήταν κάπως τρομακτικό. Έλεγες στο πίσω μέρος του μυαλού σου: «Είναι ο Ron Carter. Είναι ο Ron Carter» (γέλια). Αυτό που είχε πλάκα ήταν ότι στο “Spectrum” του Billy Cobham, έπαιξε σε δύο από τα κομμάτια. Ηχογραφήσαμε όλα μας τα κομμάτια τη Δευτέρα και την Τρίτη και μετά την Τετάρτη επέστρεψα στο Los Angeles και ο Tommy (σ.σ: Bolin –κιθάρα) πέταξε και μετά έκαναν τα δύο κάπως big band τραγούδια την Τετάρτη. Αλλά εγώ και ο Ron, αστειευόμαστε ότι καταφέραμε να μοιραστούμε τον Billy Cobham. Είναι σπουδαίος, είναι καταπληκτικός. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος όταν είπε ότι ήθελε να μαζευτούμε και να κάνουμε μια συζήτηση για το Zoom. Λοιπόν, ήταν υπέροχο.
Είσαι πάντα απασχολημένος. Έχετε χρόνο να ξοδέψετε τα χρήματά σας;
Όχι, η γυναίκα μου έχει. Μου αρέσει να δουλεύω. Θέλω να πω, κάνω περιοδεία αυτή τη στιγμή με έναν καλλιτέχνη που ονομάζεται Lyle Lovett και βρισκόμαστε τώρα στη Florida και έχουμε περίπου άλλη μιάμιση εβδομάδα περιοδεία. Είμαστε έξω για περίπου πέντε εβδομάδες και μετά έχουμε δουλειά τον Απρίλιο και μετά θα περιοδεύουμε από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Αυγούστου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μ’ αρέσει να δουλεύω. Για μένα, η εργασία είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή παίζοντας μουσική. Οπότε, δεν είμαι σπάταλος, δεν βγαίνω ν’ αγοράσω πολλά, είναι σχεδόν σαν το εισόδημα να είναι δευτερεύον επειδή αυτό βγαίνει από τις συναυλίες, αλλά οι συναυλίες είναι το μόνο που με ενδιαφέρει πραγματικά. Έτσι, τελειώνω από την περιοδεία, πηγαίνω σπίτι στις 10 (σ.σ: Μαρτίου) και στις 11 και στις 12, έχω ένα album project να δουλέψω στο Los Angeles. Απλώς συνεχίζω. Το λατρεύω.
Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook έχουν βοηθήσει τους νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;
Δεν είμαι σίγουρος όσον αφορά το νεότερο κοινό. Θα το φανταζόμουν. Το κανάλι μου στο Youtube, νομίζω ότι υπάρχουν 217.000 άτομα στο κανάλι, αλλά δεν έχω ιδέα ποιες είναι οι ηλικίες τους, ο,τιδήποτε τέτοιο. Αλλά είμαι σίγουρος ότι πολλοί από αυτούς που έχουν έρθει στο κανάλι είναι μεγαλύτεροι, γιατί ξέρουν το όνομά μου από τους δίσκους που ακούνε. Αν υπάρχουν πολλοί νεότεροι που έρχονται σε αυτό ή όχι, πραγματικά δεν το ξέρω. Κάθε τόσο άνθρωποι έγραφαν και έλεγαν: «Ναι, είμαι 21 χρονών και μου αρέσει το κανάλι σου» και όλα αυτά. Αλλά γι’ άλλη μια φορά, με την έλευση του Covid, άνοιξαν πραγματικά ευκαιρίες να κάνω πράγματα που δεν θα είχα κάνει ποτέ, αν το πρόγραμμα εργασίας μου δεν είχε ακυρωθεί λόγω του Covid. Το να κάνω το κανάλι στο Youtube ήταν πραγματικά διασκεδαστικό. Έχω 1.050 βίντεο μέχρι τώρα, νομίζω, και θα κάνω άλλο ένα σήμερα. Το λατρεύω. Πραγματικά το απολαμβάνω. Ήταν λίγο εύκολο να το κάνω κατά τη διάρκεια του Covid, μόνο και μόνο επειδή δεν έκανα τίποτα άλλο. Τώρα, που τα πράγματα άνοιξαν και κάνουμε περιοδείες και ηχογραφούμε ξανά, το πρόγραμμά μου είναι πραγματικά γεμάτο αυτή την στιγμή γιατί δεν παρατάω τα πράγματα που έκανα κατά τη διάρκεια του Covid, αλλά επιστρέφω και κάνω αυτά που έκανα πριν τον Covid. Έτσι, οι μέρες μου είναι πολύ πιο γεμάτες σε αυτό το σημείο, αλλά δεν θέλω να εγκαταλείψω τίποτα από αυτά τα πράγματα επειδή τα απολαμβάνω τόσο πολύ. Αλλά η έλευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι πραγματικά αξιοσημείωτη. Εννοώ, μπορεί να είναι πολύ περίεργο και σκοτεινό μερικές φορές, ανάλογα με τους ανθρώπους που είναι σ’ αυτά, αλλά ως επί το πλείστον το βρήκα απίστευτα ευχάριστο. Το Youtube το βρίσκω εξαιρετικά διαφωτιστικό. Είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους, δεν κοιμάμαι τόσο πολύ, οπότε πολλές φορές το βράδυ, μένω ξύπνιος απλώς παρακολουθώντας πράγματα στο Youtube όλη νύχτα, βλέπω διαφορετικούς καλλιτέχνες και διαφορετικά πράγματα, πράγματα που με ενδιαφέρουν. Απλώς σηκώνομαι και παρακολουθώ μαθήματα και άλλα. Είναι μια αξιοσημείωτη εποχή που ζούμε σε ορισμένα επίπεδα. Προσπαθώ πραγματικά να τα απολαμβάνω όλα.
Γιατί ο φίλος σας, ο Jim Keltner (σ.σ: John Lennon, George Harrison, Bob Dylan –drums) δεν έχει επίσημη ιστοσελίδα ή σελίδα στο Facebook; Δεν μπορώ να τον βρω.
Απλώς δεν τον ενδιαφέρει. Χρειάστηκαν χρόνια μόνο και μόνο για να πάρει κινητό τηλέφωνο. Είναι από τους τύπους που απλώς είναι… Ο Jim Keltner είναι ο Jim Keltner (γέλια). Δουλεύει όσο θέλει να δουλέψει γιατί η αξιοπιστία του είναι τόσο τεράστια και η ιστορία του είναι τόσο τεράστια και εξαιτίας των ανθρώπων που τον γνωρίζουν και τον αγαπούν, πάντα θα δουλεύει. Αλλά νομίζω ότι όσον αφορά το Facebook και όλα αυτά, μερικούς τύπους απλώς δεν τους νοιάζει. Εννοώ, ήμουν ένας από τους τελευταίους τύπους που πήρα υπολογιστή και τα έκανα όλα αυτά γιατί δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ, ήμουν πολύ απασχολημένος χωρίς αυτόν, αλλά όταν τελικά ένιωσα ότι έπρεπε να συνδεθώ σε άλλο επίπεδο, πήγα και έπρεπε να τον αποκτήσω και να καταλάβω πώς λειτουργούν όλα. Αλλά ο Jimmy είναι ο Jimmy και αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω. Είναι μοναδικός τύπος.
Τελευταία ερώτηση: Είμαι τεράστιος οπαδός του Jack Bruce (Cream). Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την επιρροή του σε σας;
Λοιπόν, όταν είδα τον Jimi Hendrix να παίζει το 1968 όταν ήμουν στο κολέγιο, την ίδια χρονιά οι Cream έπαιζαν στο γυμναστήριο του κολεγίου μας και κάθισα εκεί παρακολουθώντας τον Jack Bruce και μου πήρε το μυαλό. Ήμουν τόσο μεγάλος θαυμαστής των Cream και στη συνέχεια όλης της solo δουλειάς του Jack. Είναι ένας από αυτούς τους τύπους: Δεν υπάρχει τρόπος να τον αντιγράψεις, γιατί ήταν τόσο μοναδικός μουσικός. Είχε επίσης μια από τις καλύτερες φωνές στο rock. Δηλαδή, ήταν σχεδόν τραγουδιστής όπερας. Ένα από τα πράγματα για τα οποία ήμουν πραγματικά ευγνώμων ήταν ότι, πριν πεθάνει, είχα την ευκαιρία να συναντηθώ και να περάσω λίγο χρόνο μαζί του. Μου έκανε κωλοδάχτυλο και είναι στο βιβλίο μου (γέλια). Λατρεύω τον Jack, τους Cream, αλλά ο Jack ήταν ένας κολοσσιαίος μουσικός, κολοσσιαίος τραγουδιστής και σπουδαίος συνθέτης. Οπότε, σίγουρα είχε επιρροή πάνω μου. Για μένα σχεδόν όλοι όσοι έχουν παίξει μπάσο που έχω ακούσει με έχουν επηρεάσει. Από τον Jaco μέχρι τον απλούστερο μπασίστα γιατί υπάρχουν μικρά πράγματα σε κάθε άτομο που τ’ ακούς και λες: «Αυτό είναι υπέροχο, μου αρέσει αυτό. Αυτό είναι υπέροχο». Οπότε, για μένα δεν είναι τα πάντα το να παίζεις παπάδες. Μερικές φορές, ξέρεις, όταν ακούω κάποιον όπως τον Duck Dunn (Booker T. & the MG’s, Otis Redding) ή την Carol Kaye, τον Joe Osborn (Simon & Garfunkel, The Mamas & the Papas), τον απίστευτο David Hood (Bob Seger, Paul Simon, Traffic) από το Muscle Shoals (σ.σ: της Alabama). Είναι όλοι διαφορετικοί και τους λατρεύω όλους. Όλα επηρέασαν το παίξιμό μου.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Leland Sklar για τον χρόνο του.
Official The Immediate Family website: https://www.immediatefamilyband.com
Official The Immediate Family Facebook page: https://www.facebook.com/TheImmedFamily
The Immediate Family Film website: https://www.immediatefamilyfilm.com
Leland Sklar official website: https://lelandsklarsbeard.com
Leland Sklar Facebook page: https://www.facebook.com/LelandSklarOfficial
Leland Sklar Youtube channel: https://www.youtube.com/channel/UCs5yDeiOgkyRZGZGphlSbIw