HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Γενάρης 2022. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό κιθαρίστα: τον Steve Vai. Αναμφίβολα, ο Steve είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Στις 28 Ιανουαρίου κυκλοφορεί το καινούργιο του solo album “Inviolate” (Favored Nations/Mascot) και ετοιμάζεται να ξεκινήσει ακόμα μία περιοδεία. Στην καριέρα του έχει συνεργαστεί με τους Frank Zappa, David Lee Roth, Whitesnake, Ozzy Osbourne, Al Di Meola, Nelly Furtado και άλλους. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Γιατί δεν υπάρχει κάποιο concept ή ιστορία στο “Inviolate” album;
Με το “Inviolate” ήθελα απλώς να είμαι πολύ καθαρός με αυτό και απλώς να παρουσιάσω τραγούδια. Πολλή από την δισκογραφία μου έχει ιστορίες, μερικές φορές με φορτωμένη παραγωγή, κάπως εύθυμες, μερικές φορές ως ενδιάμεσα μικρά μέρη. Για το “Inviolate” ήθελα απλώς να συγκεντρώσω τα τραγούδια και ήθελα να δημιουργήσουν το δικό τους concept.
Τι προσπαθήσατε να πετύχετε μουσικά στο “Teeth of the Hydra” χρησιμοποιώντας την αντισυμβατική κιθάρα Hydra;
Δεν υπάρχει τίποτα το συμβατικό στην κιθάρα Hydra (γέλια). Όταν φαντάστηκα την κιθάρα, φαντάστηκα επίσης ότι θα δημιουργούσα ένα μουσικό κομμάτι πάνω της, που θα χρησιμοποιούσε όλες τις ταστιέρες με ολοκληρωμένο, γραμμικό τρόπο. Το τραγούδι έπρεπε να είναι ένα καλό τραγούδι, ένα ευχάριστο τραγούδι από μόνο του, χωρίς να ακούγεται σαν τρικ. Ήξερα ότι χρειαζόμουν μια υπέροχη μελωδία και ήθελα επίσης να είναι heavy. Λοιπόν, αυτές ήταν οι σκέψεις πριν ξεκινήσω να το γράφω. Δημιούργησα ένα οπτικό τοπίο για το τραγούδι. Τότε, ήξερα ότι ήθελα η Hydra να είναι το μόνο όργανο. Υπάρχουν κάποια πλήκτρα και κάποια κρουστά και άλλα, οπότε έπρεπε να βρω έναν τρόπο να δημιουργήσω μια μελωδία, να δημιουργήσω το μπάσο, τις 12χορδες και τις χορδές της άρπας όλα σε ένα κομμάτι και μετά τα ηχογράφησα τμηματικά. Λοιπόν, έτσι το έκανα. Επίτρεψέ μου να σου δείξω κάτι. Αυτό το έκανα ενώ έκανα εξάσκηση. Αυτό είναι το ρεφρέν (σ.σ: μου δείχνει μέσω Zoom ένα video από το κινητό όπου παίζει την κιθάρα Hydra).
Ουάου! Είναι καταπληκτικό! Θα την χρησιμοποιήσετε live;
Αχά! Για μένα, αυτό είναι κάτι πολύ διασκεδαστικό. Γι’ αυτό είμαι εδώ! Είμαι πάροχος υπηρεσιών. Είμαι εδώ για να σας διασκεδάσω. Είμαι εδώ για να σας δώσω πράγματα που θα σας κάνουν να πείτε: «Ω, τι διάολο είναι αυτό;!»
Είστε πολύ γοητευμένος με την τεχνική joint shifting (κίνησης άρθρωσης) που παίζετε στο “Candlepower”. Πείτε μας όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για αυτό το τραγούδι.
Σίγουρα. Ξεκίνησε από ένα μικρό riff που βρήκα. Έχω χιλιάδες riffs, για παράδειγμα όταν πάω για ύπνο, έχω μια κιθάρα και παίζω και αν βρω κάτι, απλώς το ηχογραφώ. Λοιπόν, γράφω απλώς μικρά αποσπάσματα (σ.σ.: παίζει μια μελωδία στην κιθάρα). Έτσι, είχα πολλά τέτοια. Αυτό ήταν και βρισκόταν σε ένα μικρό απόσπασμα. Είχα αυτή την ιδέα στο μυαλό μου για πάρα πολλά χρόνια γι’ αυτό το joint shifting. Πρώτον, χρειαζόμουν μια κιθάρα hardtail, γιατί σε μια κιθάρα με τρέμολο, αν λυγίσεις (σ.σ: bend) μια νότα, οι υπόλοιπες νότες έχουν ύφεση. Άρα, αυτό δεν λειτουργεί. Θα μπορούσε, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο. Η ιδέα ήταν να δημιουργήσω μια σειρά από bends όπου οι νότες πήγαιναν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Έτσι, υπήρχαν πολλές νότες που λύγιζαν ενώ έπαιζα άλλες νότες και ανοιχτές χορδές και άλλα. Το να λυγίσεις μια νότα και να παίζεις ενώ λυγίζεις μια νότα, δεν είναι πολύ πρωτότυπη ιδέα. Οι μουσικοί της country το κάνουν συνέχεια. Το να λυγίσεις δύο νότες είναι λίγο δυσκολότερο, αλλά το να λυγίσεις δύο νότες σε διαφορετικές κατευθύνσεις και στην συνέχεια μια ακόμη τρίτη νότα, αυτή ήταν η ιδέα. Οι άνθρωποι λένε ότι εφηύρα αυτήν την τεχνική, δεν ξέρω γι’ αυτό. Δεν την είχα δει ποτέ, αλλά υπάρχει ένας κιθαρίστας, ο Jerry Donahue (Fotheringay, Fairport Convention), που αργότερα ανακάλυψα ότι έκανε κάτι παρόμοιο. Αλλά είναι αυθεντία στην country, ξέρεις. Εγώ δεν παίζω κάτι τέτοιο.
Με το joint shifting, αυτό που ανακάλυψα ήταν, ότι όταν λυγίζεις μια νότα, συνήθως κάνεις αυτό (σ.σ.: λυγίζει μια νότα προς τα πάνω) και αυτό το μέρος του δαχτύλου σου (σ.σ: οι δύο πρώτες φάλαγγες -η εγγύς και η μέση ή ενδιάμεση, όχι η περιφερική ή άπω στην οποία βρίσκεται το νύχι) βρίσκεται στις χορδές, οπότε αυτές οι νότες θα ηχήσουν. Για να λυγίσεις μια νότα και να μην ηχήσει άλλη νότα, πρέπει να πας περισσότερο κάθετα, οπότε υπάρχει χώρος κάτω από εδώ (σ.σ.: στην εσωτερική πλευρά των δακτύλων), έτσι οι νότες δεν θα μπορούν να ηχήσουν. Αλλά στο joint shifting πρέπει να πας τελείως κάθετα στη νότα και στη συνέχεια, για να τη λυγίσεις, χωρίς το δάχτυλο να βρει στις άλλες χορδές, πρέπει να μετακινήσεις την άκρη της άρθρωσης. Αν παρακολουθήσεις το video του “Candle Power”, μπορείς να δεις λίγο απ’ αυτό. Το έκανα μόνο σε δύο τμήματα επειδή είναι τόσο δύσκολο. Μου πήρε πολύ χρόνο, αλλά ήξερα ότι θα ακουγόταν τρελό. Απλώς το ξέρεις. Όταν το φανταζόμουν, είπα: «Πρέπει να το κάνω αυτό, γιατί είναι περίεργο. Δεν θα μοιάζει με τίποτα άλλο» και αυτό μου αρέσει να κάνω περισσότερο στις κιθάρες: Να σκέφτομαι πράγματα που απλώς δεν ακούγονται συμβατικά, αλλά είναι μουσικά. Πρέπει ακόμα να είναι μουσικά. Έκανα αυτή την τεχνική joint shifting σε μερικά περάσματα στο τραγούδι, αλλά αυτό που ελπίζω είναι ότι κάποιοι νεότεροι μουσικοί με νεότερα δάχτυλα και περισσότερο χρόνο, θα την δουν και θα δουν τις δυνατότητές της και θα την πάνε σε άλλο επίπεδο. Στο μυαλό μου, μπορώ να δω ένα ολόκληρο μουσικό κομμάτι να εκτελείται με αυτή την τεχνική και όχι μόνο. Απλώς δεν είχα αρκετό χρόνο για να πάω πραγματικά εκεί που ήθελα. Ίσως, θα το κάνω κάποια μέρα, αλλά απαιτεί απόλυτη αφοσίωση. Πρέπει να εστιάσεις αποκλειστικά σ’ αυτό για ένα χρόνο για να φτάσεις πραγματικά εκεί που σκέφτομαι. Επομένως, αν καταλήξω να το κάνω αυτό ή όχι, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα ελπίζω ότι υπάρχουν μερικοί νέοι μουσικοί που θα το δουν το και θα πουν: «Α, αυτό βρήκε αυτός ο τύπος, πού μπορώ να το πάω;»
Το αγαπημένο μου κομμάτι από το album είναι το “Avalancha”. Είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχετε γράψει ποτέ. Ποια ήταν η έμπνευσή σας γι’ αυτό;
Σ’ ευχαριστώ. Λοιπόν, ήθελα κάτι πραγματικά heavy με ωραία μελωδία. Ήθελα να ακούγεται άγριο, έντονο και φρενήρες, αλλά ήθελα να έχει καλή μελωδία. Τα drums και το μπάσο -είναι ο Billy Sheehan (Mr. Big, Sons of Apollo, David Lee Roth) στο μπάσο- ηχογραφήθηκαν την εποχή του “Real Illusions” (2005) και όταν έκανα τον δίσκο “Real Illusions” έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο “Avalancha” και το “Building the Church”. Έτσι, επέλεξα το “Building the Church” και έβαλα το “Avalancha” στο ράφι για λίγο, αλλά πάντα ήξερα ότι ήταν εκεί. Πάντα ήθελα να το τελειώσω, οπότε αυτή ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Βασικά, είχα το μπάσο και τα drums και μετά έγραψα τη μελωδία και συμπλήρωσα το υπόλοιπο τραγούδι.
Είναι το “Greenish Blues” ένας φόρος τιμής στον Peter Green (Fleetwood Mac);
Οχι, δεν είναι. Όχι. Σέβομαι πολύ τον Peter Green, προφανώς, αλλά δεν παίζω blues σαν κι αυτόν. Ο λόγος που το ονόμασα “Greenish Blues” ήταν επειδή οι αλλαγές των συγχορδιών ακούγονται σαν τις αλλαγές των συγχορδιών στο blues, και το παίξιμό σε αυτό το τραγούδι είναι κάπως blues, αλλά δεν είναι πραγματικά συμβατικό blues, είναι περισσότερο οι περίεργες εκκεντρικότητές μου. Το πράσινο ήταν ένα χρώμα που χρησιμοποιούσα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου για να ονομάσω ορισμένα είδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχεδόν από την αρχή: Το “Alien Love Secrets” (1995), αυτό το πράσινο. Το χρησιμοποίησα σε όλη μου την καριέρα σε ορισμένα πράγματα, οπότε ο λόγος που ονόμασα το κομμάτι “Greenish Blues” ήταν το αντίστοιχο με το να τ’ ονομάσω “Vai Blues”.
Το ρωτάω επειδή συνηθίζετε να αποτίνειτε φόρο τιμής σε άλλους κιθαρίστες όπως αυτός ο τύπος στην αφίσα στο βάθος, ο Stevie Ray Vaughan.
Όταν έκανα το tribute στον Stevie (σ.σ: “Jibboom” από το “The Ultra Zone” -1999) ήταν επειδή αυτό που έπαιζα θύμιζε κάτι που θα μπορούσε να κάνει αυτός, αλλά ο Peter Green είναι ένας απόλυτα επιτυχημένος, αξιοσέβαστος blues μουσικός αλλά δεν σκεφτόμουν αυτόν, όταν το έκανα. Αν τον σκεφτόμουν, θα μπορούσα να τον άκουγα και να δω ποια είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά του και να τα εκφράσω στο δικό μου παίξιμο, για να αποτίσω φόρο τιμής σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη με τον δικό μου τρόπο, αλλά δεν το έκανα. Σχεδόν σε όλες οι συνεντεύξεις που μιλούν για αυτό το τραγούδι με ρωτούν: «Είναι tribute στον Peter Green;» και λέω: «Όχι, δεν άκουσα ποτέ Peter Green» (γέλια). Θέλω να πω, φυσικά άκουσα, τον ξέρω, αλλά δεν ήταν ένας από τους αγαπημένους μου κιθαρίστες. Δεν μπορώ να παίξω blues ούτως ή άλλως (γέλια).
Πόσο συναρπαστικό ήταν για εσάς να ηχογραφήσετε το “Knappsack” χρησιμοποιώντας μόνο το αριστερό σας χέρι;
Ω, αυτό ήταν διασκεδαστικό. Έκανα αυτή τη χειρουργική επέμβαση στον ώμο όταν επέστρεψα σπίτι αφού σταμάτησαν να με πιάνουν τα φάρμακα (γέλια). Ήμουν στο studio, αλλά δεν χρησιμοποίησα αυτή την κιθάρα (σ.σ: αρπάζει μια κιθάρα από τον καναπέ), αλλά είχα την Onyx Black Pia μου. Λοιπόν, είχα αυτό τον φάκελο στήριξης ώμου, δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω το δεξί μου χέρι, αλλά (σ.σ.: παίζει μόνο με το αριστερό του χέρι) αν έχεις ένα legato στυλ στο tapping δεν είναι τόσο μυστήριο. Τη στιγμή που έβαλα το χέρι μου στην κιθάρα είπα: «Ναι, υπάρχει ένα τραγούδι εδώ μέσα. Υπάρχει ένα τραγούδι εδώ μέσα. Το ξέρω». Το είδα ολόκληρο. Μόλις ήρθε η ιδέα, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω, οπότε αυτό δεν ήταν μια φαντασίωση. Ήξερα ότι έπρεπε να δουλέψω σ’ αυτό, αλλά αυτό το είδος δουλειάς είναι χαρά επειδή ο ενθουσιασμός ήταν όλος εκεί. Ήταν σαν ένα «φίου!» (σ.σ: “whoosh!”) Είναι αστείο επειδή πολλές φορές όταν μου έρχεται μια ιδέα για κάτι δημιουργικό, αν ακούσεις μέσα στο μυαλό μου -και προσευχόμουν- θα ακούσεις κάτι τέτοιο: «Ω, Θεέ μου, είναι τόσο υπέροχη ιδέα. Απλώς θέλω να το κάνω. Θεέ μου, μπορείς να σιγουρέψεις ότι θα ζήσω αρκετά ώστε να το τελειώσω; Μετά από αυτό, ωραία, είμαι εντάξει, αλλά επίτρεψέ μου να το τελειώσω, σωστά; Είναι αυτό OK;» (γέλια) Αυτή η ανόητη σκέψη.
Βρίσκεται πολύ στο βάθος, αλλά είναι αστεία σκέψη: «Άσε με να ολοκληρώσω αυτή την ιδέα και μετά δεν με νοιάζει» και μετά αφού το τελειώσω, εμφανίζεται μια άλλη ιδέα: «Ω, η Hydra! Θεέ μου, περίμενε ένα λεπτό, πρέπει να το κάνω! Θεέ μου, μπορείς να σιγουρέψεις ότι θα το κάνω πριν πεθάνω και μετά ας πεθάνω, είμαι σύμφωνος». Έτσι, αυτό συνέβη με το “Knappsack”, η ιδέα έγινε τόσο δυνατή και συναρπαστική, που υπάρχει ενέργεια και θέλεις να είσαι σίγουρος ότι θα το τελειώσεις, αλλά απολάμβανα τη διαδικασία ενώ το έκανα. Μετά, όταν πήγα να το ηχογραφήσω, υπήρχαν ορισμένες παράμετροι που ήξερα ότι ήθελα να λάβω υπόψη, όπως η Hydra. Έπρεπε να είναι ένα τόσο ευχάριστο μουσικό κομμάτι και να μην ακούγεται σαν τρικ. Δεν ήθελα το γεγονός ότι το έκανα με το ένα χέρι να το διακινδυνεύσει ως μουσικό κομμάτι και χρειαζόμουν επίσης μια καλή μελωδία. Όταν λοιπόν λέω: «Πρέπει να γράψω μια καλή μελωδία», λέω ότι εγώ, έπρεπε να πάω προσωπικά στον κόσμο και να γράψω την καλύτερη μελωδία που θα μπορούσα. Λοιπόν, είχα αυτές τις δύο ιδέες και ήθελα μερικές φορές να δείχνω αμείλικτος: «Από πού προέρχεται αυτό;» «Τι είναι αυτό;» «Τι… είναι… αυτό;!» (γέλια) Αυτό μου αρέσει να νιώθουν οι άνθρωποι όταν με βλέπουν.
Είστε πολύ δημιουργικός άνθρωπος και έχετε πάντα καινούργιες ιδέες.
Δεν είναι ότι είμαι φανερά δημιουργικός. Δεν είμαι πιο δημιουργικός από άλλους, αλλά αυτό που έχω είναι η γνώση ότι μπορώ να πραγματοποιήσω μια δημιουργική ιδέα που έχει απήχηση σε εμένα και δεν αφήνω τίποτα να με εμποδίσει, δεν χρειάζεται. Πολλοί άνθρωποι που είναι πολύ δημιουργικοί δεν εμπιστεύονται τον δικό τους ενθουσιασμό.
Τι θα πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί από την επερχόμενη Inviolate περιοδεία;
Αυτό που ελπίζω να βιώσουν όταν έρχονται σε μια συναυλία είναι μια ευκαιρία να βρεθούν σε ένα περιβάλλον με πολλούς άλλους ανθρώπους που θέλουν απλώς να περάσουν καλά και να ψυχαγωγηθούν. Θέλω να μπορούν να παρακολουθήσουν ένα συγκρότημα που είναι απόλυτα παρόν με τη μουσική, «συνδεδεμένο» και θέλω να νιώθουν ότι παρακολουθούν έναν καλλιτέχνη που είναι ενδιαφέρων, συναρπαστικός, χαρούμενος και παίζει όμορφες μελωδίες. Αυτό θα ήθελα να βιώσουν. Όσον αφορά την συναυλία, σχεδιάζω μια συναυλία με παρόμοιο τρόπο που στήνω άλλες συναυλίες. Σε αυτή, μου αρέσει να φαντάζομαι πώς θα ήταν αν βρισκόμουν εγώ στο κοινό παρακολουθώντας την συναυλία μου και τι είναι αυτό που θέλω να δω, να νιώσω και να βιώσω. Έτσι, όσον αφορά τη μουσική, αυτή η περιοδεία θα μου επιτρέψει να γλυτώσω από τα προηγούμενα setlists, επειδή θέλω να παίξω ολόκληρο τον “Inviolate” δίσκο. Επίσης, μερικά από τα τραγούδια που ξέρω ότι ο κόσμος θα ήθελε να ακούσει όπως τα “For the Love of God”, “Tender Surrender”, “Bad Horsie”, μερικά από αυτά και μετά και θα μου άρεσε να βάλω μερικά κομμάτια από την δισκογραφία που δεν έχω παίξει ποτέ. Ένα από τα τραγούδια στην λίστα ονομάζεται “Dyin’ Day” (σ.σ: από το “Fire Garden” του 1996, που γράφτηκε από κοινού με τον Ozzy Osbourne), το οποίο δεν παίξαμε ποτέ και πάντα ήθελα να το παίξουμε. Λοιπόν, αυτού του είδους η μουσική. Προσπαθώ να δημιουργήσω μια δυναμική ροή στην συναυλία, έτσι δεν θα είναι μόνο «Χχσσς» (σ.σ.: κάνει ένα heavy συριστικό ήχο), δεν θα είναι μόνο νυσταλέες μπαλάντες, οπότε θα φτιάχνει λίγο την ενέργεια.
Πόσο έχει αλλάξει με τα χρόνια η αντίληψή σας όσον αφορά την κιθάρα;
Η αντίληψή μας για οτιδήποτε έχει την τάση να αλλάζει σιγά-σιγά. Έτσι, υποθέτω ότι όταν κοιτάζω πίσω στα χρόνια που παίζω κιθάρα, ο τρόπος που έχει αλλάξει η αντίληψή μου, δεν έχει αλλάξει όσον αφορά το όργανο. Για μένα, η αντίληψή μου για την κιθάρα ήταν πάντα ότι είναι ένα όργανο με άπειρες δημιουργικές δυνατότητες. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ, γιατί έτσι είναι. Είναι άπειρο. Ο τρόπος που έχω αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια στην οπτική μου δεν αφορά τόσο την κιθάρα, αλλά τον εαυτό μου ως κιθαρίστα. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω πραγματικά και είμαι βέβαιος ότι πολλοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό, είναι ότι απλώς νιώθω πιο ελεύθερος όσο περνούν τα χρόνια. Πιο ελεύθερος να είμαι απλώς ο εαυτός μου χωρίς καμία προσδοκία που μπορεί να έχω από τον κόσμο ή που μπορεί ο κόσμος να έχει από εμένα ή από ανθρώπους που ενδιαφέρονται. Όχι ο πραγματικός κόσμος. Είμαι σχεδόν άγνωστος στον κόσμο. Αλλά στο μικρό πεδίο της κιθάρας που βρίσκομαι, αποκτάς ελευθερία. Καθώς μεγαλώνεις, συμφιλιώνεσαι περισσότερο με τη δική σου δημιουργική διαδικασία και τις δικές σου δημιουργικές δυνατότητες και τότε είναι που αρχίζει το πράγμα να γίνεται πραγματικά πολύ καλό.
Πόσο δύσκολο είναι για εσάς να βρίσκετε τίτλους για instrumental κομμάτια;
Δεν είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχει μια δυσκολία, αλλά μερικές φορές θα πέσω πάνω σε μια φράση ή μια λέξη που πιστεύω ότι θα ήταν καλός τίτλος για ένα τραγούδι, αλλά δεν έχω το τραγούδι. Έτσι, μετά θα φτιάξω το τραγούδι με βάση το τι σημαίνει αυτός ο τίτλος για μένα. Το “The Teeth of the Hydra” έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά πολλές φορές θα ηχογραφήσω ένα τραγούδι και μετά θ’ ακούσω το τραγούδι και θα αφήσω το τραγούδι να μου πει ποιος είναι ο τίτλος, όπως στο “Little Pretty”. Αυτό ήταν εύκολο. Το άκουγα και είπα: «Πώς σε λένε;» Η κιθάρα έλεγε συνέχεια: “Little Pretty”, η μελωδία, και μετά ενώθηκαν όλα μαζί επειδή η ατμόσφαιρα αυτού του τραγουδιού είναι κάπως μυστηριώδης, υπάρχει κάτι διαβολικό σε αυτό, αλλά έχει και λίγο φως. Είχα συνέχεια αυτή την νοητή εικόνα είτε της Κακιάς Μάγισσας της Δύσης και της Ντόροθι από τον «Μάγο του Οζ» ή της ιστορίας της Κοκκινοσκουφίτσας και του Λύκου. Ξέρεις τι εννοώ; Λοιπόν, ο Λύκος τραγουδάει “Little Pretty” στην Κοκκινοσκουφίτσα. Έχει αυτή την διαβολική ατμόσφαιρα. Έτσι βγήκε ο τίτλος σε αυτό. Ναι, συνήθως έχω πρώτα έναν τίτλο ή το ξεκινάω και το τραγούδι θα στον πει.
Εργάζεστε αυτήν τη στιγμή πάνω σ’ ένα ακουστικό album;
Όχι τώρα. Το ξεκίνησα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Είχα 15 τραγούδια και ηχογράφησα τις κιθάρες, απλή ακουστική κιθάρα για 13 από αυτά. Μετά, άρχισα να κάνω τα φωνητικά και έφτασα περίπου στη μέση και έπρεπε να κάνω την επέμβαση στον ώμο. Όταν τελείωσα με αυτήν, χρειάστηκε λίγος χρόνος για να επανέρθει το παίξιμό μου και τότε ήθελα να ξεκινήσω περιοδεία και να υποστηρίξω έναν rock instrumental δίσκο επειδή δεν θα περιοδεύσω για ένα solo ακουστικό δίσκο με φωνητικά. Δεν θα με δεις καν να το κάνω αυτό (γέλια).
Ποτέ μη λες ποτέ.
ΟΚ, έχεις δίκιο. Συμφωνώ. Ποτέ δεν ξέρεις.
Είδαμε τον Iggy Pop να κάνει jazz album. Έχουμε δει τα πάντα στη ζωή μας.
Ναι, αλλά είναι απίθανο να δείτε ποτέ τον Steve Vai να κάνει μια περιοδεία όπου τραγουδάει και παίζει μόνο ακουστική κιθάρα. Ποτέ δεν ξέρεις αλλά είναι απίθανο.
Έχετε όλη τη ζωή μπροστά σας. Ο Jeff Beck τη δεκαετία του ‘80 άρχισε να παίζει fingerpicking (με τα δάκτυλα -όχι με πένα). Άλλαξε εντελώς την τεχνική του στα 40 του χρόνια, μετά από όλα αυτά τα σπουδαία albums.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο Jeff Beck είναι ο εκλεκτός (γέλια). Είναι ξεχωριστός. Ποτέ δεν ξέρεις τίποτα. Δεν σχεδιάζω πραγματικά για πολύ μακριά στο μέλλον. Δεν έχει νόημα γιατί τα πράγματα πάντα αλλάζουν. Απλώς απολαμβάνω αυτό που κάνω τώρα και όλα δείχνουν να πάνε καλά.
Είστε περήφανος που το “Passion and Warfare” (1990) θεωρείται κλασικό album;
Ναι, είναι μεγάλη τιμή. Είναι πραγματικά μια τεράστια τιμή και υπάρχει τόση εκτίμηση σε αυτό επειδή είναι σπάνιο. Ένας δίσκος που ταιριάζει σε ένα συγκεκριμένο είδος, ακόμα κι αν είναι παλιός και είναι κλασικός δίσκος, ακόμα και οι νέοι τον βλέπουν ως κάτι που πρέπει τουλάχιστον να τσεκάρουν. Μπορεί ακόμη και να υπάρχουν νεαροί κιθαρίστες τώρα που σκέφτονται: «Λοιπόν, θέλω να πω, δεν μου αρέσει τόσο πολύ ο Steve Vai, αλλά αυτός ο δίσκος είναι κλασικός και όλοι λένε ότι είναι υπέροχος και κοίτα η Wikipedia λέει ότι είναι υπέροχος ή οτιδήποτε άλλο, έτσι καλύτερα να τον τσεκάρω». Λοιπόν, είναι ωραία να βρίσκεσαι σ’ αυτή την θέση, γιατί αναπόφευκτα όταν τον τσεκάρουν, βλέπουν την αξία του.
Γιατί το “Windows to the Soul” (από το “The Ultra Zone” -1999) είναι τόσο ξεχωριστό για εσάς;
Πολλά από τα κομμάτια στην δισκογραφία μου μπορούν να με αγγίξουν περισσότερο από άλλα κομμάτια. Συνήθως, αυτό συμβαίνει επειδή ήμουν «συνδεδεμένος» (σ.σ: εμπνευσμένος) όταν το ηχογραφούσα. Όλα τα στοιχεία ενώθηκαν: Ο ήχος, η μελωδία, το solo, το φραζάρισμα (phrasing). Το βάθος της σύνδεσης έχει πάνω σου τη διαρκή του επίδραση, επειδή όταν ακούω αυτό το τραγούδι, ακούω τη σύνδεσή μου μ’ αυτό. Αυτό που λέω είναι ότι η σύνδεσή μου με το όργανο και τις νότες είναι ένα σχόλιο για τους ανθρώπους που παίζουν. Συνδέεσαι σε αντίθεση με το να κουνάς τα δάχτυλά σου στις κλίμακες. Έτσι, τραγουδάω αυτή τη μελωδία και υπάρχουν πολλά στοιχεία που ενώνονται στο τραγούδι. Είναι μια όμορφη μελωδία για μένα. Ο τόνος, δεν ξέρω πώς τον πέτυχα, αλλά είναι όλα εκεί. Έχει μια ιστορία μέσα του με διακυμάνσεις. Υπάρχουν κάποιες τεχνικές σε αυτό που δεν είχα κάνει ποτέ πριν. Πιθανώς ένα άλλο που είναι πραγματικά ξεχωριστό για μένα -μάλλον έχει την περισσότερη καινοτομία- είναι το “And We Are One” από το “Modern Primitive” (2016). Αυτό είναι. Για μένα, αυτό είναι το solo. Όταν το ακούω είναι μοναδικό, είναι όλο μελωδία, είναι όλο φραζάρισμα. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που έκανα εκεί μέσα που δεν είχα κάνει ποτέ και δεν έχω ακούσει ποτέ. Διακριτικό. Πολύ διακριτικό. Αλλά αυτό μου αρέσει να κάνω. Αυτές οι μικρές διακριτικές λεπτομέρειες γίνονται τα μικρά μυστικά μου και μερικές φορές τις ανακαλύπτουν κι άλλοι άνθρωποι.
Γιατί δώσατε στον Prince την Ibanez Universe που χρησιμοποιήσατε στο “For the Love of God”;
(Σ.σ: Χτυπάει το θυροτηλέφωνό του και ανοίγει). «Ναι, Prince; Ναι, γεια. Vai εδώ. Γιατί στην ευχή σου έδωσα αυτή την κιθάρα;» Λατρεύω τον Prince, ήμουν μεγάλος θαυμαστής και πίστευα ότι θα έπρεπε να έχει μια 7χορδη, επειδή θα ήθελα πολύ να τον δω να κάνει κάτι με αυτήν. Αυτό συνέβη πολύ παλιά και δεν σκέφτηκα τι κιθάρα χρησιμοποίησα σε τι. Είχα ένα σωρό από αυτές και είπα: «Θέλω να του δώσω μια 7χορδη. Τι λες για αυτήν;» Δεν ήξερα καν ότι ήταν αυτή που έπαιξα το “For the Love of God” μέχρι που ο Mikey Mesker (σ.σ: γραφίστας/φωτογράφος και στενός συνεργάτης του Vai) είπε: «Ξέρεις, αυτή είναι η κιθάρα που έπαιξες» και είπα: «Ωχ!», αλλά είναι εντάξει, επειδή μίλησα με τον Prince αφού την πήρε. Ήταν πολύ ευγενικός και πολύ ευγνώμων και είπε: «Φτιάχνω ένα δωμάτιο όπου θα βάλω όλες τις κιθάρες και τα πράγματα που μου στέλνει ο κόσμος και εκεί θα ζήσει» και σκέφτηκα ότι ήταν πολύ ωραίο.
Διασκεύασε το “Tender Surrender” (από το “Alien Love Secrets” -1995).
Πιστεύω ότι το έκανε. Είτε είναι αυτό είτε το “Villanova Junction” (Jimi Hendrix). Δεν είμαι πραγματικά σίγουρος για αυτό. Στη θήκη του CD (σ.σ: bootleg που ηχογραφήθηκε σε μια συναυλία στις 30 Σεπτεμβρίου 2000 στα Paisley Park Studios) γράφει «“Tender Surrender” από τον Steve Vai» και παίζει την πρώτη στροφή ξανά και ξανά και έτσι ακούγεται σε μένα άλλα δεν ξέρω. Θα ήταν εξαιρετικό.
Πώς ήταν να κάνετε την Generation Axe περιοδεία με τους Yngwie Malmsteen, Zakk Wylde και Nuno Bettencourt (Extreme);
Αυτή είναι η αγαπημένη μου. Αυτοί οι τύποι είναι σαν αδέρφια και περάσαμε πολύ καλά όταν περιοδεύαμε. Είναι τελείως επαγγελματίες. Είναι τελείως τρελοί (γέλια) με την καλή έννοια και είναι όλοι πολύ σίγουροι για αυτό που κάνουν και όλα όσα έχουν προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια κατ’ απόλυτο τρόπο. Όλοι συνέβαλαν, είδαν τη μεγάλη εικόνα εδώ και το κάναμε και το κάνουμε. Είναι πραγματικά καλό. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία εδώ για εμάς ώστε ν’ αφήσουμε τα συγκροτήματά μας και τα solo projects μας και τα πάντα και να βγούμε εκεί έξω. Είναι μια εύκολη συναυλία. Το να κάνεις παρέα με αυτούς τους τύπους, είναι τόσο διασκεδαστικό. Έχει πολύ πλάκα. Τους αγαπώ πολύ όλους.
Πόσο σημαντική ήταν η περίοδος που παίξατε με τον Frank Zappa στην μετέπειτα καριέρα σας;
Ήμουν πολύ νέος όταν δούλευα με τον Frank. Έτσι, ήμουν και πολύ παρατηρητικός. Παρακολουθούσα ό,τι έκανε, ώστε τόσα πολλά από όλα όσα έκανα αργότερα προήλθαν από το να παρακολουθώ τον Frank. Παρακολούθησα τον τρόπο με τον οποίο διηύθυνε τις δουλειές του. Ο Frank ήταν πάντα δίκαιος, ποτέ δεν σε έκλεβε, ποτέ δεν σου έλεγε ψέματα ή κάτι τέτοιο. Ήταν ειλικρινής και ήταν πάντα δημιουργικός. Όλα ήταν μια ευκαιρία για να είναι δημιουργικός. Ήταν πάντα έξυπνος και πνευματώδης. Ποτέ δεν ήξερες τι θα έβγαινε από το στόμα του Frank, αλλά όλοι περιμέναμε να δούμε. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στη δουλειά του. Ένα από τα πράγματα που πήρα από τον Frank και νομίζω ότι το ακολούθησα πραγματικά στην καριέρα μου είναι ότι ο Frank ήταν ελεύθερο πνεύμα. Δεν επηρεαζόταν από τα πιστεύω των άλλων, τα φοβισμένα πιστεύω και έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο: Είχε μια ιδέα και απλώς την υλοποιούσε με χαρά χωρίς καμία δικαιολογία. Έτσι, σκέφτηκα: «Έτσι δημιουργείς μουσική, έτσι κάνεις αυτό που θέλεις. Απλώς το κάνεις». Επίσης, ο Frank σε επιχειρηματικό επίπεδο ήξερε πώς να προστατεύει τον εαυτό του ως μουσικός και έμαθα πολλά γι’ αυτό. Έμαθα τα πάντα για το studio παρακολουθώντας τον, έμαθα πώς να κάνω edit και να ηχογραφώ. Δηλαδή, δεν μπορώ να το ποσοτικοποιήσω. Ήμουν 18 όταν άρχισα να μεταγράφω για τον Frank και στα 20 μπήκα στο συγκρότημα, περιόδευσα μαζί του για 3 χρόνια και ηχογραφούσα συνεχώς. Έτσι, σε αυτή την ηλικία είσαι πολύ ψαρωμένος.
Γνωρίζατε αρκετά καλά τον Eddie Van Halen. Τι αναμνήσεις έχετε από αυτόν;
Έχω μερικές υπέροχες αναμνήσεις. Κάποτε παίζαμε softball και εκείνη ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα τον αδερφό του (σ.σ.: Alex -drums), που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ως τύπος και η γυναίκα του και τα παιδιά μας άρχισαν να κάνουν παρέα. Ήμουν στο σπίτι του Edward μια φορά και μου έδειχνε το studio και θυμάμαι ότι έδειξε έναν ενισχυτή και είπε: «Βλέπεις αυτόν τον ενισχυτή; Ηχογράφησα κάθε τραγούδι του “Van Halen” (1978) σε αυτήν την κεφαλή, εκτός από δύο τραγούδια. Είχε αυτό το δωμάτιο με όλες αυτές τις ηχογραφήσεις, που έφταναν από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι και απλώς έβγαλε μία και την έβαλε να παίξει και ήταν απλώς ο Edward που καθόταν και έπαιζε. Ήταν καταπληκτικό! Άκουγα αυτά τα πράγματα και είπα: «Αδερφέ, αυτό είναι απίστευτο!» Θέλω να πω, δεν ακουγόταν τόσο πολύ σαν αυτό που έκανε με το συγκρότημα. Φυσικά, το ύφος του ήταν σ’ αυτό, αλλά υπήρχαν μερικά υπέροχα πράγματα που ακούγαμε και λέγαμε: «Ω, αυτό το riff εκεί!» Μετά είπα: «Γιατί δεν κάνεις ένα solo δίσκο;» και δεν ήταν αυτό το στοιχείο του. Το στοιχείο του ήταν: «Τα κιθαριστικά μέρη που γράφω για τους Van Halen, είναι ο solo δίσκος μου». Κάπως έτσι ένιωθε. Μια άλλη υπέροχη εμπειρία που είχα με τον Edward: Ήμουν στο studio μου, στο σπίτι μου και ηχογραφούσα κάτι με την κιθάρα μου, τα πετάλια μου, τα ηχεία μου και τους ενισχυτές μου και μπήκε ο Edward. Αράξαμε και απλώς μιλούσαμε και μου έλεγε για το πράγμα πάνω στο οποίο δούλευε και άρπαξε την κιθάρα μου και άρχισε να παίζει. Ήταν αξιοσημείωτο. Ακουγόταν ακριβώς σαν τον Edward (γέλια) και σκέφτηκα: «Πώς τολμάς να ακούγεσαι σαν εσένα με τον εξοπλισμό μου!» Ήταν αξιοσημείωτο επειδή ήταν άλλη μια ευκαιρία για μένα ν’ αναγνωρίσω ότι όλα είναι στο μυαλό σου. Δεν είναι στον εξοπλισμό ή κάτι τέτοιο. Φυσικά, ένα μέρος του είναι, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του τρόπου με τον οποίο ακούγεσαι είναι στο μυαλό σου. Είναι ο τρόπος που ακούς τα πράγματα στο μυαλό σου. Αυτό έγινε πολύ εμφανές σε μένα όταν ο Edward καθόταν και έπαιζε την κιθάρα μου με όλο τον εξοπλισμό μου στο studio μου, στο σπίτι μου.
Ο Rick Wakeman (Yes –πλήκτρα) μου είπε ότι περάσατε υπέροχα στο Starmus Festival στην Ελβετία το 2019 μαζί με τον Brian May. Το διασκεδάσατε;
Πάρα πολύ. Οποιαδήποτε ευκαιρία έχω να συναναστραφώ με τον Πατέρα Brian είναι καλή. Και ο Rick είναι ένας τεράστιος μουσικός γίγαντας. Ήταν τόσο ωραίο που κατόρθωσα να δουλέψω μαζί του επειδή τον παρακολουθούσα από τότε που ήμουν μικρός και ήταν τόσο ωραίο που μπόρεσα να τον γνωρίσω πραγματικά, να δουλέψω μαζί του, να παίξω μαζί του ένας προς έναν.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Steve Vai για τον χρόνο του.
Main photo: Larry DiMarzio
Official Steve Vai website: https://www.vai.com
Official Steve Vai Facebook page: https://www.facebook.com/stevevai