HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2025. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν πολύ ταλαντούχο μουσικό: τον Peter Albin. Είναι περισσότερο γνωστός ως μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Big Brother and the Holding Company μαζί με την Janis Joplin. Έπαιξε στο Monterey Pop Festival το 1967 και έχει επίσης διατελέσει μέλος των Country Joe and the Fish και Dinosaurs. Οι BBHC πρόκειται να περιοδεύσουν το 2025. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Ποια είναι τα projects με τα οποία ασχολείστε αυτή τη στιγμή;
Μουσικά, εξακολουθώ να ασχολούμαι με το συγκρότημα των Big Brother and the Holding Company. Παίζουμε πάνω από 50 χρόνια τώρα. Έχουμε τον αρχικό drummer, τον Dave Getz, που νομίζω ότι του έχεις πάρει συνέντευξη και μετά έχουμε ένα σωρό νεότερους ανθρώπους στα 40 τους και τα 50 τους (γέλια), που παίζουν μαζί μας. Η Darby Gould (Jefferson Starship) είναι η τραγουδίστριά μας και ο βασικός μας κιθαρίστας είναι ο Tom Finch. Παίζουμε ακόμα περίπου μία φορά κάθε δύο ή τρεις μήνες. Παίζω μ’ ένα συγκρότημα που ονομάζεται The Irish Newsboys, το οποίο είναι ένα συγκρότημα δημοσιογράφων που είναι Ιρλανδοί και κάνουμε ιρλανδική μουσική. Στη συνέχεια, παίζω μ’ ένα συγκρότημα που ονομάζεται The Barry Melton Band και ο Barry (κιθάρα) ήταν στο συγκρότημα Country Joe and the Fish και έχουμε ένα σωρό άτομα της ηλικίας μας στο συγκρότημα. Έπειτα, παίζω γιουκαλίλι (ukulele) μ’ ένα συγκρότημα γιουκαλίλι από ένα κέντρο ηλικιωμένων εδώ κοντά.
Τι πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί στις επερχόμενες συναυλίες των Big Brother and the Holding Company;
Λοιπόν, παίζουμε τα περισσότερα από τα παλαιότερα τραγούδια από το album “Cheap Thrills” (1968) και το πρώτο album (σ.σ: “Big Brother and the Holding Company” -1967), τον δίσκο που βγήκε από την Mainstream. Κάνουμε επίσης μερικά νέα τραγούδια και κάνουμε ένα medley. Η Darby Gould, είναι η τραγουδίστρια εδώ στη Δυτική Ακτή και όταν πάμε στην Ανατολική Ακτή είναι η Sophia Ramos, μια κοπέλα από τη Νέα Υόρκη.
Κατά τη γνώμη σας, τι κάνει τη μουσική των Big Brother and the Holding Company να εξακολουθεί να είναι επίκαιρη το 2025;
Αυτή είναι καλή ερώτηση! Δεν είμαι σίγουρος τι την κάνει επίκαιρη, για να σου πω την αλήθεια. Νομίζω ότι το κοινό μας δεν είναι ένα μάτσο ηλικιωμένοι, είναι ένα μάτσο κόρες και γιοι ανθρώπων που είναι οπαδοί μας, αλλά ακούνε τη μουσική των γονιών τους και την γούσταραν. Έτσι, έχουμε κοινό μερικές φορές από ανθρώπους στα 20 και στα 30 τους και τους αρέσει η παλιά μουσική.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Monterey Pop Festival (1967) ήταν καταλυτικό για την καριέρα των Big Brother and the Holding Company;
Ναι, ήταν. Είχαμε παίξει μερικές συναυλίες πριν από το festival, αλλά μετά το festival κάναμε πολύ περισσότερες περιοδείες. Ακόμη και αφού το συγκρότημα είχε χάσει την Janis Joplin και σταματήσαμε για περίπου 10 χρόνια, όταν ξαναβρεθήκαμε μαζί, κάναμε πολύ περισσότερες περιοδείες και περιοδεύσαμε σ’ όλη την Ευρώπη και περιοδεύσαμε ακόμη και στην Ταϊλάνδη, την Ιαπωνία και πολλά μέρη σ’ όλο τον κόσμο. Κάναμε πολλές περιοδείες. Σίγουρα έχουν μειωθεί.
Είστε περήφανος που το “Cheap Thrills” (1968) θεωρείται κλασικό album;
Ναι, είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό. Είναι περίεργο album, κατά κάποιο τρόπο. Ξεκίνησε να γίνει ένας live δίσκος, συμπεριλαμβανομένων των ηχογραφήσεων που κάναμε στο Grande Ballroom στο Detroit και επίσης στο Winterland στο San Francisco. Αλλά ανακαλύψαμε ότι πολλά μέρη διαχέονταν σε άλλα κανάλια, έτσι, επιστρέψαμε στο studio και ηχογραφήσαμε πολύ από το υλικό που είχαμε κάνει live. Προσθέσαμε κάποιους ανθρώπους, σαν να κάνουμε party, κάθε τόσο είχαμε κόσμο στο studio, αλλά ήταν κυρίως studio ηχογραφήσεις. Νομίζω ότι η μόνη πραγματική live ηχογράφηση στο δίσκο είναι το “Ball and Chain”.
Μ’ αρέσει πολύ το παίξιμό σας στο “Down on Me” (από το ντεμπούτο album). Πείτε μας λίγα λόγια για αυτό.
Λοιπόν, είναι ένα παλιό gospel τραγούδι από τον Νότο και το πήραμε από μια παλιά ηχογράφηση και απλώς καταφέραμε να το μετατρέψουμε σ’ ένα rock ‘n’ roll είδος τραγουδιού προσθέτοντας πράγματα όπως μπάσο και drums. Πριν, ήταν βασικά σαν χορωδία στην εκκλησία. Έτσι, προσπαθήσαμε να το κάνουμε ένα rock ‘n’ roll τραγούδι και δουλεύει (γέλια). Μας το ζητάνε κάθε τόσο και είναι ένα από τα κύρια παλαιότερα τραγούδια που συμπεριλαμβάνουμε σε κάθε συναυλία που κάνουμε.
Οι μπασογραμμές σας σ’ αυτό ήταν αρκετά heavy για την εποχή. Ποια ήταν η προσέγγισή σας σ’ αυτό;
Δεν ξέρω. Προέρχομαι από το bluegrass, παίζοντας κιθάρα, όχι μπάσο, αλλά όταν παίζαμε δεν είχαμε μπασίστα, οπότε πολλές από τις γραμμές του μπάσου γίνονταν από μένα στην κιθάρα. Έτσι, μου ήταν εύκολη η μετάβαση στο μπάσο. Φυσικά, έπρεπε να μάθω πολλά, γιατί δεν ήμουν μπασίστας αρχικά, αλλά μου ήταν πολύ εύκολο να το κάνω, αντί να παίζω απλώς συνέχεια κιθάρα. Αντάλλαζα: Μερικές φορές ο Sam (σ.σ: Andrew -κιθάρα) έπαιζε μπάσο και εγώ κιθάρα.
Στεναχωριόσασταν όταν κάποιοι δημοσιογράφοι επέκριναν τις μουσικές ικανότητες των μελών των Big Brother and the Holding Company;
Συμφωνώ κάπως μαζί τους (γέλια), γιατί μόλις ξεκινούσαμε και αργότερα, στη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 και τώρα, παίζουμε πολύ καλύτερα και έχουμε πολύ καλύτερους ανθρώπους να παίζουν μαζί μας, νομίζω. Απλώς χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσεις αυτές τις δεξιότητες και ν’ αποδώσεις καλά. Αλλά τότε, ήταν τρελό underground rock ‘n’ roll και μπορούσαμε να κάνουμε τρελά πράγματα και δεν ακουγόμασταν απαραίτητα σαν να ήμασταν επαγγελματίες μουσικοί. Ακουγόμασταν σαν να ήμασταν ερασιτέχνες, κατά κάποιο τρόπο ήμασταν. Μόλις ξεκινούσαμε.
Ήταν η Janis Joplin ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείς μαζί της;
Μουσικά ήταν εξαιρετική. Ήταν χαρά να δουλεύω μαζί της. Συνήθως, όταν έκανε ένα μέρος, ας πούμε, για ηχογράφηση, μπορούσε να το κάνει ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο. Τα παιδιά στο συγκρότημα, απλώς κάναμε τα πράγματα διαφορετικά κάθε φορά (γέλια) και ήταν πολύ εκνευριστικό για τον παραγωγό. Μπορείς να μιλήσεις με τον John Simon (The Band, Leonard Cohen) που έκανε το δίσκο “Cheap Thrills” και είχε εκνευριστεί με το συγκρότημα, αλλά όχι με την Janis. Ήταν πολύ επαγγελματίας και απλώς κάναμε τον αυτοσχεδιασμό μας που ήταν πολύ της μόδας τη δεκαετία του ‘60. Αν έπαιρνες λίγα ναρκωτικά κάθε τόσο, που έκαναν κάποια από τα μέλη του συγκροτήματος, (σ.σ: φωνάζει χιουμοριστικά) όχι εγώ, φυσικά, μόνο οι άλλοι, τότε, έβγαινε πολύ εκφραστικό αλλά και διαφορετικό κάθε φορά που κάναμε το ίδιο τραγούδι. Ήταν τρελό.
Υπήρχε κάποια ένταση εντός του συγκροτήματος όταν η Janis απέκτησε status rock star;
Όχι πραγματικά. Νιώθαμε ότι θα συνέβαινε, ιδιαίτερα μετά το Monterey Pop Festival. Ξέραμε ότι ήταν η αρχή του τέλους. Κέρδισε πολλή δημοσιότητα και πολλή προσοχή από managers και δισκογραφικές εταιρείες και δεν είχαμε καν κάνει ακόμα το “Cheap Thrills”. Έτσι, όταν πήγαμε στη Νέα Υόρκη και το ηχογραφήσαμε, μαζί με τις live ηχογραφήσεις, τότε, ο manager μας εκείνη την εποχή, ο Albert Grossman (σ.σ: manager του Bob Dylan) μας κατσάδιασε και μας κάλεσε στο γραφείο του και παραπονέθηκε που δεν μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα δύο φορές με τον ίδιο τρόπο (γέλια). Ναι, ήθελε να αντικαταστήσει εμένα και τον Dave (σ.σ: Getz -drums) στον δίσκο “Cheap Thrills”, αλλά το υπόλοιπο συγκρότημα είπε: «Όχι, δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό». Έτσι, αφού η ηχογράφηση έκανε επιτυχία, θέλω να πω, ήταν στο #1 στα charts του Billboard για έξι εβδομάδες, κάτι που πίστευα ότι ήταν πολύ καλό, κάναμε κάποιες περιοδείες και σ’ εκείνο το σημείο, η Janis αποφάσισε να φύγει από το συγκρότημα και να δημιουργήσει το δικό της συγκρότημα και ήταν εντάξει. Καταλαβαίναμε ότι θα γινόταν.
Πόσο έχει αλλάξει η προσέγγισή σας στο μπάσο με τα χρόνια;
Έχει χειροτερέψει (γέλια). Καθώς μεγαλώνω, αρχίζω να ξεχνάω μέρη των τραγουδιών που παίζαμε για χρόνια, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι ακόμα διασκεδαστικό.
Ποιες είναι οι επιρροές σας ως μπασίστας;
Μ’ αρέσει να ακούω πολλά από τα παλιά blues τραγούδια από συγκροτήματα του Chicago και μερικά ακόμη παλιότερα συγκροτήματα. Από σημερινούς ανθρώπους, μ’ αρέσουν πολλοί από τους μπασίστες που ακούω σήμερα και μ’ αρέσουν πολλοί jazz μπασίστες από τις δεκαετίες του ‘40, του ‘50 και του ‘60. Δεν μπορώ να ονομάσω κάποιον συγκεκριμένο γιατί ακούω πολλούς απ’ αυτούς. Δεν προσπαθώ να κάνω τον Jaco Pastorius (γέλια), ήταν υπερβολικός. Μερικοί από τους σύγχρονους μπασίστες της jazz είναι φανταστικοί και τους ακούω. Στο ραδιόφωνο, τις περισσότερες φορές ακούω έναν σταθμό κλασικής μουσικής και έναν jazz σταθμό. Έτσι, όταν ακούω μπασίστες, είναι κυρίως τζαζίστες.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Bill Graham (θρυλικός διοργανωτής συναυλιών και ιδιοκτήτης των Fillmore East, Fillmore West και Winterland) στη σκηνή του San Francisco;
Λοιπόν, ήταν εξαιρετικά σημαντικός, αλλά το ίδιο ήταν και ο Chet Helms, ο οποίος ήταν ο manager μας και ήταν ο επικεφαλής του συναυλιακού χώρου Family Dog. Ο Bill ήταν πολύ σημαντικός για πολλά συγκροτήματα λόγω του ότι ήταν επικριτικός. Δεν ανέβαζε μόνο στη σκηνή όλα τα συγκροτήματα που βγήκαν από το San Francisco. Τους άκουγε και έφερνε πολλά συγκροτήματα εκτός San Francisco και τα συνδύαζε με κάποια από τα τοπικά συγκροτήματα που του άρεσαν, αλλά για πολύ καιρό, για παράδειγμα, δεν έπαιρνε τους Sly and the Family Stone, τους θεωρούσε περίεργους, αλλά αργότερα τους άκουσε και του άρεσαν, τους έβαλε να παίξουν στο Fillmore και το Winterland. Υπήρχαν πολλά άλλα συγκροτήματα που μόλις άρχιζαν τη δεκαετία του ‘70 που χρειάστηκε λίγος χρόνος για να παίξουν για τον Bill Graham, αλλά πολλά απ’ αυτά έπαιξαν για τον Chet Helms στο Family Dog.
Είναι τυχαίο που όλα τα συγκροτήματα του San Francisco είχαν πολύ περίεργα ονόματα (Big Brother and the Holding Company, Country Joe and the Fish, Jefferson Airplane, Grateful Dead);
Δεν ξέρω γιατί όλοι διάλεξαν περίεργα ονόματα, το ίδιο κάναμε κι εμείς. Είχαμε μια μεγάλη λίστα με περίεργα ονόματα, στην πραγματικότητα, είχαμε δύο λίστες: Η μία λίστα είχε το The Holding Company, το οποίο αναφερόταν σε άτομα που είχαν στην κατοχή τους ναρκωτικά και η άλλη είχε το Big Brother, που αναφερόταν στο μυθιστόρημα «1984» (σ.σ: του George Orwell) και απλώς τα ενώσαμε. Το κάναμε γιατί και άλλα συγκροτήματα είχαν περίεργα ονόματα, οπότε θέλαμε να είμαστε μέρος της σκηνής. Λοιπόν, είχαμε περίεργο όνομα. Πολλοί άνθρωποι είπαν ότι είναι πολύ μεγάλο για τις αφίσες και ο,τιδήποτε άλλο, να υπάρχουν αυτές οι έξι λέξεις, αλλά ούτως ή άλλως, ήταν διασκεδαστικό να τις διαλέξουμε.
Σας αρέσουν άλλοι μπασίστες της εποχής σας όπως ο Phil Lesh (Grateful Dead) και ο Jack Casady (Jefferson Airplane);
Α, σίγουρα, ναι. Υπήρχαν πολλοί σπουδαίοι μπασίστες εδώ στο Bay Area και ο Jack είναι ένας από αυτούς. Ο Jack, θέλω να πω, ήταν μεγάλη επιρροή ακούγοντας το πώς έπαιζε και το γεγονός ότι ήταν φίλος. Πήγαινα στο σπίτι του και μου μάθαινε διαφορετικούς δίσκους και μουσική που του άρεσε και μάλιστα jam-άραμε λίγο μαζί. Ήμουν αρκετές φορές στις ίδιες συναυλίες μαζί του και με τους Jefferson Starship και τους Jefferson Airplane και είναι ακόμα φίλος.
Θυμάστε τις δύο συναυλίες που παίξατε στην Αθήνα το 2009;
Ναι, η μια πόλη ήταν η Αθήνα και η άλλη η Θεσσαλονίκη, δίπλα στη θάλασσα και είχε πλάκα. Κάναμε και ραδιοφωνική εκπομπή εκεί. Νομίζω ότι ο Sam συμμετείχε σε μια συνέντευξη. Ναι, ήταν διασκεδαστικό.
Πώς σας ήρθε η ιδέα να σχηματίσετε τους Dinosaurs με τους John Cipollina (Quicksilver Messenger Service -κιθάρα, φωνητικά), Barry “The Fish” Melton (Country Joe and the Fish -κιθάρα) και Spencer Dryden (Jefferson Airplane –drums);
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80 άρχισα να παίζω με τον Barry και τον John Cipollina. Ο John είχε πολλά συγκροτήματα με τα οποία έπαιζε εκείνη την εποχή, αλλά απλώς μαζευτήκαμε και δούλευα για λίγο με τον Spencer Dryden σε μια δουλειά, μια κανονική, συνηθισμένη δουλειά, οπότε, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν διασκεδαστικό να φτιάξουμε αυτό το συγκρότημα. Παίξαμε αρκετά σε ένα μέρος που ονομάζεται The Saloon στο San Francisco, στο North Beach, το οποίο υπάρχει ακόμα και πολλά συγκροτήματα παίζουν εκεί κάθε βράδυ. Έτσι, το κάναμε και μετά αποφασίσαμε να κάνουμε μια συναυλία σ’ ένα μέρος που ονομάζεται The Old Waldorf και είχαμε τον Bob Hunter μαζί μας, ο οποίος ήταν παλιός φίλος του αδελφού μου και δικός μου και στιχουργός των Grateful Dead. Έπειτα, ο Merl Saunders (πιάνο, πλήκτρα -Jerry Garcia) μπήκε στο συγκρότημά μας και επίσης παίξαμε μια φορά με τον Nicky Hopkins, έναν πιανίστα που έκανε όλα τα session πράγματα στην Αγγλία, έναν διάσημο τύπο που έπαιζε στους δίσκους όλων (σ.σ: Rolling Stones, The Who, The Kinks, The Beatles). Όταν κάναμε την συναυλία στο Old Waldorf, μετά, αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε αυτό το line up. Είχαμε τον Bob Hunter να παίζει μαζί μας για περίπου ενάμιση χρόνο και μετά αποφάσισε ότι ήθελε να κάνει τα δικά του πράγματα. Έτσι, λοιπόν, τότε ξεκινήσαμε να κάνουμε τους Dinosaurs με τους Merl, Barry, John και Spencer. Περιστασιακά, πολλοί άνθρωποι εμφανίζονταν μαζί μας. Ήταν πολύ χαλαρό συγκρότημα, έτσι, είχαμε πολλούς, πολύ καλούς ανθρώπους που τραγουδούσαν μαζί μας όπως η Kathi McDonald (σ.σ: Big Brother and the Holding Company -φωνητικά), ο Norton Buffalo (φωνητικά, φυσαρμόνικα), υπήρχε ένας σωρός κόσμος. Παίζαμε ίσως 8 ή 9 φορές το χρόνο.
Πώς ήταν ο John Cipollina στη σκηνή και εκτός σκηνής;
Ήταν τυπάς, μ’ άρεσε πολύ. Ήταν όπως λένε «cool τύπος» (γέλια). Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τον John, μερικές δεν μπορώ να τις πω, αλλά ούτως ή άλλως, ήταν συλλέκτης όπλων και είχε ένα μικρό ωραίο studio στο Marin County στο οποίο κάναμε πρόβες και ήταν τυπάς. Ο Τζον έπαιζε με τα δάχτυλα, δεν έπαιζε με πένα, αυτό ήταν εντελώς ασυνήθιστο. Ναι, ήταν διασκεδαστικό να παίζω με τον John, ήταν αστείος και έλεγε ιστορίες πότε-πότε. Είχε όμως κάποια περίεργα τραγούδια που συμπεριλάμβανε ή έφερνε, κάποια τραγούδια που τραγουδούσε.
Η μουσική του Jimi Hendrix, η μουσική του George Harrison, η μουσική του Santana, είχαν επίσης μια πολύ έντονη πνευματική πτυχή. Είναι πνευματική η σημερινή μουσική;
Δεν νομίζω. Ακόμη και τότε, δεν είμαι σίγουρος αν θα την αποκαλούσα «πνευματική», αλλά ήταν σίγουρα ψυχεδελική, πράγμα που σήμαινε ότι έμπαινε στο μυαλό σου, σκεφτόσουν πράγματα, ταξίδευες, όπως θα έλεγαν.
Πιστεύετε ότι λόγω των υπηρεσιών streaming η ακρόαση ενός album από την αρχή μέχρι το τέλος γίνεται πλέον ένα είδος τέχνης που χάνεται;
Θεέ μου, αυτή είναι καλή ερώτηση. Ίσως ναι, δεν έχω μιλήσει με πάρα πολλούς ανθρώπους γι’ αυτό και δεν ξέρω τις απόψεις τους, γιατί πιστεύω ότι σε πολλούς αρέσει το streaming, τους αρέσει να διαλέγουν τα τραγούδια που θέλουν ν’ ακούσουν και όχι απαραίτητα ν’ ακούσουν ολόκληρο το album. Έτσι, το ίδιο μου κάνει…
Υπάρχει κάποιο μουσικό ντοκιμαντέρ ή αυτοβιογραφία κάποιου καλλιτέχνη που σας άρεσε;
Μ’ άρεσε αυτό για τον Jimi Hendrix, ήταν κάπως ενδιαφέρον, ντοκιμαντέρ νομίζω ότι ήταν. Τι άλλο; Το “Bohemian Rhapsody” (2018) για τον Freddie Mercury, ήταν ενδιαφέρουσα ταινία. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ταινίες εκεί έξω και δεν είμαι κινηματογραφόφιλος, γιατί η γυναίκα μου δεν θέλει να πηγαίνει κινηματογράφο, προτιμά να μείνει σπίτι και να βλέπει τηλεόραση, αλλά βλέπουμε μερικά απ’ αυτά τα πράγματα στην τηλεόραση. Στην πραγματικότητα, θα αναφέρω αν μπορείς να το βρεις, υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ που ονομάζεται “San Francisco Sounds: A Place in Time Pt.1 & 2” (2023), το οποίο πιστεύω ότι μπορεί να είναι διαθέσιμο στο Netflix, δεν είμαι σίγουρος, αλλά το έχω δείξει σε πολύ κόσμο επειδή έχω πρόσβαση, εδώ, στο σπίτι. Αυτό διηγείται την ιστορία του πώς συνέβη η underground μουσική στο San Francisco, πώς άνθισε και πώς έκανε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων να ενδιαφέρονται για τους μουσικούς του San Francisco. Έτσι, θα συνιστούσα αυτό, το “San Francisco Sounds”.
Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της ψυχεδελικής μουσικής;
Συνεχίζεται ακόμα; (Γέλια) Δεν ξέρω. Νομίζω ότι συμβαίνει κάποια από αυτή και νομίζω ότι υπάρχει μια επιστροφή. Υπάρχουν κάποιοι που τους αρέσει ακόμα αυτό το είδος. Δεν τ’ ακούω πολύ γιατί, όπως είπα, ακούω jazz και κλασική μουσική τις περισσότερες φορές. Λοιπόν, γι’ αυτό το λόγο είμαι κάπως περίεργος, υποθέτω.
Πόσο συναρπαστικό είναι να φτιάχνεις μοντέλα αεροπλάνων;
Είναι διασκεδαστικό, με κρατάει δραστήριο. Σκέφτομαι συνέχεια να φτιάξω διάφορα μοντέλα και φτιάχνω πολλά μοντέλα. Πίσω μου, υπάρχει ένας σωρός μοντέλα και εδώ υπάρχει ένα απόθεμα από κουτιά γεμάτα μοντέλα για να γίνουν κάποτε, πριν πεθάνω, θα προσπαθήσω να τα φτιάξω (γέλια)! Είναι διασκεδαστικό να τα πετάς. Υπάρχουν μοντέλα που μπορείς να πετάξεις σε εσωτερικούς χώρους, έτσι, έχω πετάξει μερικά από τα μοντέλα μου από τη γωνιά μου στο μπάσο, στο κοινό. Το έχω κάνει στο Παρίσι και εδώ, ναι, είναι διασκεδαστικό. Έγραφα στο πίσω μέρος του φτερού ποιος ήταν ο χώρος, ποια ήταν η ημερομηνία και το υπέγραφα.
Είχατε γνωρίσει ποτέ τον Jimi Hendrix;
Γνωριστήκαμε στο Monterey Pop Festival, συναντήσαμε τον Jimi Hendrix εκεί και εμφανιστήκαμε για δεύτερη φορά το βράδυ της Κυριακής (σ.σ: οι Big Brother and the Holding Company εμφανίστηκαν δύο φορές στο Monterey, το Σάββατο 17 Ιουνίου και την Κυριακή 18 Ιουνίου) και μοιραζόταν την σκηνή με τους The Who. Ήταν στα καμαρίνια και οι δύο έτοιμοι να βγουν και μάλωναν για το ποιος θα βγει πρώτος. Ο Jimi Hendrix είπε: «Θα βγω εγώ πρώτος. Εσείς είστε οι headliners, βγαίνετε μετά από εμένα» και είπαν: «Όχι, όχι, όχι, όχι! Θα βγούμε πριν από σένα. Εσύ είσαι ο βασικός καλλιτέχνης» και είπε: «Όχι, έχω να παίξω σ’ αυτή τη χώρα εδώ και χρόνια!» (Γέλια). Η διαμάχη συνεχίστηκε και έστριψαν νόμισμα, για να δουν ποιος θα βγει πρώτος και ποιος δεύτερος. Έτσι, αποφασίστηκε να βγει δεύτερος. Τέλος πάντων, οι Who έκαναν μια από τις κλασικές εμφανίσεις τους με τα drums να εκτοξεύονται παντού, βόμβες καπνού, φωτοβολίδες και τρελά πράγματα και να πετάνε την κιθάρα παντού. Φυσικά, μετά ο Hendrix έπρεπε να κάνει το ίδιο πράγμα, κάτι αυτοσχέδιο, οπότε έπρεπε να κάψει την κιθάρα του στη σκηνή και να την πετάξει στο κοινό. Αν παρακολουθήσεις την ταινία “Monterey Pop” (1968), υπάρχουν πλάνα του κοινού και τα πρόσωπά τους έχουν την έκφραση: «Ε, τι συμβαίνει;» Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν, αλλά ήταν διασκεδαστικό να δουλεύω μαζί του. Μια εβδομάδα μετά, αντικαταστήσαμε τους Jefferson Airplane -γιατί είχαν κάποια άλλη συναυλία- στο Fillmore Auditorium, όπου ο Hendrix εμφανιζόταν δεύτερος και headliners ήταν οι Airplane, αλλά είχαν αυτό το άλλο πράγμα να κάνουν, έτσι, τους αντικαταστήσαμε εκείνο το βράδυ και ο Hendrix ήταν ο headliner.
Τέλος πάντων, όταν μπήκε στα καμαρίνια, πριν την συναυλία, είπε: «Πού είναι η μπύρα;» και είπαμε: «Λοιπόν, αυτό είναι ένα club που επιτρέπονται νέοι, οπότε δεν υπάρχει μπύρα εδώ». Είπε: «Πάντα πίνω μια μπύρα πριν βγω!», οπότε, είπα: «Λοιπόν, θα πάμε στο σούπερ μάρκετ πιο κάτω και θα βρούμε λίγη μπύρα εκεί και μπορείς να τη φέρεις κρυφά εδώ». Έτσι, πήγαμε σ’ αυτό το μεγάλο σούπερ μάρκετ και να σου o Jimi Hendrix με όλες τις επωμίδες του, τις χάντρες, τα άγρια μαλλιά και το καπέλο και οι άνθρωποι στο Fillmore τον κοίταζαν και έλεγαν: «Ποιος είναι αυτός ο τύπος;! Τι στο καλό;! Ποιος είναι αυτός ο τύπος;! Είναι αρκετά εξωφρενικός!» Πήραμε την μπύρα και επιστρέψαμε, αυτό είναι το τέλος της ιστορίας, αλλά βασικά έπινε την μπύρα του και περνούσε καλά. Έπαιξε στο Fillmore την Πέμπτη το βράδυ, τότε παίξαμε μαζί του και μετά την Παρασκευή και το Σάββατο το βράδυ έπαιξαν (σ.σ: οι Jimi Hendrix Experience) στο Winterland που ήταν μεγαλύτερος χώρος, στην ίδια γειτονιά, αλλά επέστρεψαν την Κυριακή και έπαιξαν στο Fillmore. Λοιπόν, άκουσα μια ιστορία ότι η Janis πήγε να δει τον Jimi και πήγε στα καμαρίνια πριν αυτός βγει στη σκηνή και υπήρχε ένα μπάνιο στα καμαρίνια. Παρατήρησε ότι υπήρχε μια σειρά από κορίτσια μπροστά απ’ την πόρτα του μπάνιου και ρώτησε έναν τύπο: «Τι συμβαίνει;» και ο τύπος είπαν: «Α, ο Jimi είναι στο μπάνιο», είπε: «Και αυτά τα κορίτσια;» και είπε: «Λοιπόν…» εκείνη απάντησε: «Ω!» Έτσι, τη ρώτησα αργότερα: «Τι έκανες;» και είπε: «Ω, μπήκα στη σειρά» (γέλια) Λοιπόν, μπορείς να φανταστείς τι γινόταν στο μπάνιο.
Και περίμενε στην ουρά;
Περίμενε στην ουρά (γέλια), αλλά δεν ακούσαμε την υπόλοιπη ιστορία. Μπορεί να μην μπήκε εκεί μέσα γιατί ίσως αυτός έπρεπε να βγει στη σκηνή, δεν ξέρω. Αυτή είναι μια από τις περίεργες ιστορίες μου.
Μ’ αρέσει πολύ ο Tim Buckley. Τον γνωρίσατε;
Όχι, δεν τον γνωρίσαμε, παρόλο που έπαιξε μαζί μας στην ίδια συναυλία στο Fillmore East, στη Νέα Υόρκη, αλλά δεν θυμάμαι να τον συνάντησα και ήταν το ίδιο βράδυ που έπαιξε μαζί μας και ο Albert King και είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε. Ήθελε να μιλήσει με την Janis και ήταν ενδιαφέρον τύπος. Ναι, ήθελε να μιλήσει στην Janis, του άρεσε (γέλια). Ήμουν στο καμαρίνι με την Janis και μετά μπήκε και έφυγα, οπότε τους άφησα μόνους.
Έχετε αναμνήσεις από τον Jerry Garcia; Τον γνωρίζατε πριν φτιάξει τους Grateful Dead.
Ω, ναι. Τον ξέραμε εμείς, λέω «εμείς», ο αδερφός μου κι εγώ, τον ξέραμε από την εποχή της folk μουσικής που παίζαμε και οι δύο bluegrass και old-time μουσική, όπως έκανε και ο Garcia. Είχαμε ένα μικρό μέρος που λεγόταν The Boar’s Head, το οποίο λειτουργούσε το ’61 ή το ’62, πριν από πολύ καιρό και ο Garcia έπαιζε στο Palo Alto. Το club του ήταν στην πόλη που ήταν λίγο πιο βόρεια, οπότε πήγαμε να βρούμε τον Garcia σ’ αυτό το βιβλιοπωλείο που ονομάζεται Kepler’s και καταφέραμε να συμφωνήσει να έρθει και να παίξει στο χώρο μας δωρεάν, βασικά. Έτσι, αυτή ήταν η αρχή της σχέσης μας με τον Garcia και τους φίλους του Garcia όπως ο Bob Hunter και ο αδερφός μου έγινε πολύ καλός φίλος με τον Bob Hunter.
Κάνατε παρέα μαζί του αργότερα όταν έγινε διάσημος με τους Grateful Dead;
Λίγο. Μοιραστήκαμε αρκετές φορές την ίδια σκηνή με τους Grateful Dead, οπότε ήμασταν στα ίδια καμαρίνια και στην ίδια σκηνή. Μερικές φορές, ερχόταν εκεί που έμενα και μερικές φορές πήγαινα στο σπίτι που έμεναν και ήμουν καλός φίλος με τον “Pigpen”, τον Ron McKernan (σ.σ: Grateful Dead -πλήκτρα, φωνητικά).
Αυτός είχε σχέση με την Janis.
Ναι, είχε. Όταν μέναμε στο Marin County, έμενε κι εκείνος εκεί στην ίδια πόλη, ήταν, υποθέτω, μια παλιά κατασκήνωση αγοριών που ήταν άδεια, έτσι, μερικοί από τους Grateful Dead ζούσαν εκεί και ήταν κοντά, έτσι, η Janis και ο Pigpen βρισκόντουσαν και έπιναν, αυτό τους άρεσε να κάνουν και πιθανότατα πηδιόντουσαν.
Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον Phil Lesh (Grateful Dead – μπάσο) που έφυγε από τη ζωή πριν λίγους μήνες; Σας άρεσε ως άνθρωπος και ως μπασίστας;
Ναι, μ’ άρεσε ως μπασίστας, ήταν πολύ καλός μπασίστας. Πήγαινε στο ίδιο γυμνάσιο με μένα και ήταν η πρώτη τρομπέτα στην ορχήστρα ή στη big band, ήταν πολύ καλός μουσικός, αλλά δεν τον ήξερα στο γυμνάσιο. Τον γνώρισα αργότερα όταν μπήκε στους Grateful Dead, αλλά έμενε κοντά και ήταν φίλος με τον αδερφό μου, επίσης, φίλος φίλου κι ο,τιδήποτε άλλο. Ναι, ήταν μικρή κοινότητα εκείνη την εποχή το Haight-Ashbury, οπότε τον έβλεπα κάθε τόσο και ήταν καλός τύπος. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Marin County, όπου μετακόμισα κι εγώ. Άνοιξε ακόμη και το δικό του κλαμπ στο Fairfax, δεν κράτησε πολύ, αλλά τον έβλεπα εκεί. Στη συνέχεια, άνοιξε άλλο ένα club στο San Rafael.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Peter Albin για τον χρόνο του.
Official Big Brother and the Holding Company website: https://www.bbhc.com/
Official Big Brother and the Holding Company Facebook page: https://www.facebook.com/BBHCband/