HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δεκέμβριος 2021. Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μουσικό: τον K.K. Downing. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστας των Judas Priest για 40 χρόνια. Την 1η Οκτωβρίου, το νέο του συγκρότημα, οι KK’s Priest κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους με τίτλο “Sermons of the Sinner” (EX1 Records). Ο πρώην τραγουδιστής των Judas Priest, Tim “Ripper” Owens εντάχθηκε επίσης στους KK’s Priest. Το 2018, ο K.K. κυκλοφόρησε την εξαιρετική αυτοβιογραφία του: “Heavy Duty: Days and Nights in Judas Priest”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Πρώτα απ’ όλα, είναι τιμή μου να μιλάω μαζί σας. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη διαδικασία σύνθεσης του “Sermons of the Sinner” album;
Χαίρομαι που μιλάω μαζί σου και λέω σε όλους στην Ελλάδα: «Χαίρομαι που έρχομαι σε επαφή μαζί σας, παιδιά!» Είχα στο μυαλό μου να φτιάξω ένα συγκρότημα, αλλά το 2019, τον Δεκέμβριο, τα Χριστούγεννα, αποφάσισα να καθίσω και να δω πώς πήγε το γράψιμο για ένα νέο album. Πήγε πολύ καλά, γρήγορα και ακουγόταν καλά και αυτό μου έδωσε την αυτοπεποίθηση στη συνέχεια να ζητήσω από τα παιδιά να με πλαισιώσουν και να φτιάξουμε το συγκρότημα.
Γιατί αποφασίσατε να γράψετε το “Return of the Sentinel”, ένα sequel του “The Sentinel” (από το album “Defenders of the Faith” -1984);
Πολύ καλή ερώτηση. Στους Judas Priest είχα μια πολύ μεγάλη κληρονομιά και καριέρα και ήταν ατυχές που δεν μπόρεσα να ξαναμπώ στο συγκρότημα γιατί δεν ήθελαν να συμβεί αυτό, αλλά ένιωσα ότι αν επρόκειτο να κάνω ένα νέο συγκρότημα και ένα νέο project, ένιωθα πολύ άνετα να φέρω κάτι μαζί μου στο παρόν και στο μέλλον. Μου φάνηκε πολύ ωραία ιδέα να κάνω ένα sequel σε ένα από τα τραγούδια και δεν θα μπορούσα να το κάνω σε πολλά τραγούδια. Θα μπορούσα να είχα κάνει το “Sinner”, το “One Shot at Glory” ή το “Blood Red Skies”. Έπρεπε να διαλέξω ένα, οπότε σκέφτηκα ότι το “The Sentinel” θα ήταν ένα καλό τραγούδι για να κάνω ένα νέο ολοκληρωμένο τραγούδι και να φέρω το “The Sentinel” στο μέλλον. Μου άρεσε αυτή η ιδέα και σκέφτηκα ότι ήταν αρκετά μοναδική και απλώς μου κάνει καλό που έχω κάποια σύνδεση με την κληρονομιά μου ώστε να την πάρω μαζί μου με τους KK’s Priest στο μέλλον.
Μου αρέσουν πολύ τα κιθαριστικά solos στο “Sermons of the Sinner” album, ειδικά σε τραγούδια όπως το “Sermons of the Sinner” και το “Metal Through and Through”. Υπήρχε κάποια συγκεκριμένη ιδέα σχετικά με τα solos; Θέλατε να ακούγονται γρήγορα ή επιθετικά ή παλιομοδίτικα ή ο,τιδήποτε άλλο;
Ήθελα απλώς να έχω μια πολύ καλή ποικιλία από διαφορετικά στυλ στα solos για να κάνω το album ενδιαφέρον και ήθελα επίσης οι δύο κιθαρίστες να μοιράζονται εξίσου τα solos, γιατί έτσι πραγματικά πρέπει πάντα να γίνεται σε ένα συγκρότημα με δύο κιθαρίστες. Ήθελα απλώς να κάνω άφθονη solo δουλειά γιατί πιστεύω ότι το παίξιμο στην lead κιθάρα είναι ένα πολύ συναρπαστικό χαρακτηριστικό του δίσκου.
Ονομάσατε το συγκρότημα KK’s Priest. Σκεφτήκατε άλλα ονόματα;
Ναι, προσπάθησα να σκεφτώ άλλο όνομα, ξέρεις, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ να αφήσω πίσω μου τουλάχιστον τη λέξη “Priest”, γιατί ξεκίνησα τους Priest το 1969 και ήμουν πάντα ένας Priest. Ήμουν πάντα πολύ πιστός, δεν έπαιξα ποτέ με άλλους μουσικούς, ποτέ δεν ηχογράφησα με άλλους μουσικούς και ένιωθα ότι αν δεν μου επέτρεπαν να επιστρέψω στους Judas Priest, τότε νιώθω ότι δικαιούμαι να μπορώ να κάνω τουλάχιστον μια εκδοχή των KK’s Priest έτσι όπως ακούω εγώ τους Priest και όπως νομίζω ότι πρέπει να είναι οι Priest.
Ήταν ο Tim “Ripper” Owens μια προφανής επιλογή για τον ρόλο του τραγουδιστή του συγκροτήματος;
Ναι, σίγουρα επειδή γνώριζα τον Tim, ήμασταν καλοί φίλοι. Είναι απίστευτος τραγουδιστής, όλοι το ξέρουμε. Είχαμε ήδη κάνει δύο albums και πολλές περιοδείες μαζί, οπότε ήμασταν πολύ εξοικειωμένοι μεταξύ μας και είναι μέρος των Priest.
Θα περιοδεύσετε για το “Sermons of the Sinner”;
Ναι, απολύτως. Μάλλον θα ξεκινήσουμε την περιοδεία στις αρχές του καλοκαιριού.
Πόσο συναισθηματικό ήταν για εσάς να γράψετε την αυτοβιογραφία σας “Heavy Duty: Days and Nights in Judas Priest”;
Ποτέ δεν σκεφτόμουν να γράψω μια αυτοβιογραφία, αλλά εκείνη την εποχή, το 2016 ή όποτε ήταν, τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα και επιδεινώνονταν ανάμεσα σε μένα και τους πρώην bandmates μου. Έπαιρνα νομικές επιστολές από τους δικηγόρους τους και έτσι σκέφτηκα: «Δεν θα με έχουν στο συγκρότημα. Δεν έχω συγκρότημα. Ίσως, γερνάω πολύ τώρα, οπότε ίσως γράψω την αυτοβιογραφία μου» και αυτό έκανα γιατί ήθελα οι οπαδοί να με γνωρίσουν λίγο καλύτερα.
Είστε το αγαπημένο μου μέλος των Judas Priest και νομίζω ότι έχετε κάνει περισσότερα απ’ αυτά για τα οποία σας έχει δοθεί credit. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;
Ευχαριστώ πολύ. Είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου που το λες αυτό. Το νιώθω αυτό και αυτό ήταν πραγματικά απογοητευτικό για μένα, γιατί προφανώς ξεκίνησα το συγκρότημα και έγραψα για το συγκρότημα τα πρώτα τέσσερα χρόνια όλα αυτά τα τραγούδια. Ναι, όπως είπα, ήμουν πάντα πολύ πιστός και ειλικρινής στους Judas Priest, ποτέ νωρίτερα δεν ήθελα να φύγω. Ο Rob (σ.σ: Halford – φωνητικά) έφυγε από το συγκρότημα για 12-13 χρόνια, ο Glenn (σ.σ: Tipton – κιθάρα) έκανε μερικά solo albums, αλλά ποτέ δεν είχα αυτή την επιθυμία. Οι Judas Priest ήταν τα πάντα για μένα. Τα πάντα. Έτσι, το 2010 θα τελειώναμε το συγκρότημα. Όλοι επρόκειτο να αποσυρθούμε. Είχαμε προγραμματίσει μια αποχαιρετιστήρια περιοδεία, την Epitaph Tour και απλώς επρόκειτο να κάνουμε αυτή την περιοδεία και μετά να τελειώσουμε το συγκρότημα. Όλα έδειχναν ότι δεν επρόκειτο να απολαύσω την αποχαιρετιστήρια περιοδεία, οπότε τους είπα: «Δεν την κάνω. Πρέπει να βρείτε κάποιον άλλον να με αντικαταστήσει για να κάνετε την αποχαιρετιστήρια περιοδεία». Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα συνέχιζαν για άλλα 10 χρόνια και συνεχίζουν μέχρι τώρα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα συνέβαινε αυτό.
Δεν είχατε ποτέ πολύ στενή σχέση με τον Glenn Tipton, αλλά ήσασταν το καλύτερο κιθαριστικό δίδυμο όλων των εποχών. Ποιο ήταν το μυστικό της τρομερής χημείας που είχατε μαζί στη σκηνή και στο studio;
Εγώ και ο Glenn, ήμασταν πολύ δουλευταράδες και κάναμε πάρα πολλά μαζί. Είναι όπως κάθε σχέση. Υπάρχουν πάντα πράγματα στα οποία πρόκειται να έχετε διαφορές, αλλά στις περισσότερες σχέσεις υπάρχουν πιθανώς περισσότερα κοινά πράγματα, παρά το αντίστροφο. Ο Glenn και εγώ, είμαστε και οι δύο Σκορπιοί, μας αρέσουν τα αθλήματα, προφανώς μας άρεσε να κάνουμε αυτό που κάναμε, μας αρέσει να παίζουμε κιθάρα, μας αρέσει να γράφουμε τραγούδια. Έτσι, είχαμε πολλά κοινά πράγματα, αλλά ξέραμε ότι έπρεπε να συνεργαστούμε και να το κάνουμε να λειτουργήσει, διαφορετικά θα αποτυγχάναμε. Νομίζω ότι αυτό ήταν που μας βοήθησε να έχουμε μια τόσο καλή, ισχυρή σχέση στην δουλειά και είμαι πολύ ευγνώμων στον Glenn για αυτό και πάντα θα τον σέβομαι πολύ, περισσότερο από τ’ άλλα παιδιά στο συγκρότημα στην πραγματικότητα, επειδή ο Glenn ήταν ο πιο σκληρά εργαζόμενος, εκτός από εμένα, στο συγκρότημα. Ο Glenn ήταν αφοσιωμένος και δούλεψε πάρα πολύ σκληρά.
Θεωρείτε τον εαυτό σας lead κιθαρίστα;
Απολύτως! Θα ‘πρεπε να είχα κάνει περισσότερα στους δίσκους των Judas Priest. Δεν ήμουν χαρούμενος για αυτό, γιατί μπορώ να κάνω περισσότερα. Πολλά περισσότερα και αυτό ήταν πάντα το ζήτημα. Αλλά τώρα είμαι χαρούμενος, μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Γράφω περισσότερα τραγούδια τώρα για τον επόμενο δίσκο και ανυπομονώ για πολλά ακόμα ωραία κιθαριστικά solos.
Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του Chris Tsangarides (παραγωγός Gary Moore, Thin Lizzy, Black Sabbath) στο album “Painkiller” (1990);
Νομίζω ότι ο Chris ήταν πολύ σημαντικός. Ο Chris ήταν πολύ ταλαντούχος παραγωγός και υπέροχος τύπος. Ήταν πολύ καλός παραγωγός και κιθαρίστας επίσης. Λάτρευε τις κιθάρες και ήταν πολύ καλός άνθρωπος για να συνεργαστείς μαζί του. Ναι, μας λείπει πολύ. Ο Chris πέτυχε τόσα πολλά στη ζωή του και είναι κρίμα που πέθανε τόσο νέος (σ.σ: το 2018 σε ηλικία 61 ετών), διαφορετικά θα είχαμε ακόμα περισσότερους υπέροχους δίσκους από τον Chris.
Το “Painkiller” θεωρείται πλέον ένα κλασικό album, αλλά όταν κυκλοφόρησε οι οπαδοί δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό. Πιστεύετε ότι ήταν μπροστά από την εποχή του;
Ναι, έτσι νομίζω. Είναι πολύ σπάνιο να πετύχεις το σωστό timing σε ένα δίσκο. Στην πραγματικότητα, είναι είτε μπροστά είτε πίσω. Έχεις δίκιο, ήμασταν πολύ απογοητευμένοι από την αντίδραση στο “Painkiller” album, γιατί δεν ήταν πολύ επιτυχημένο. Αλλά όπως λες τώρα, με τον καιρό, είναι ένα κλασικό album και είμαι πολύ σίγουρος ότι το “Sermons of the Sinner” αν όλα πάνε καλά στο μέλλον θα θεωρείται ένα πραγματικά εξαιρετικό album.
Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που βρίσκεστε εκτός Judas Priest;
Νομίζω ότι ό,τι και να συμβεί τώρα, δεν θα επιστρέψω ποτέ. Ποτέ. Είναι πολύ αργά, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα συμβεί ποτέ. Νομίζω ότι ο Rob και ο Ian (σ.σ: Hill –μπάσο) σίγουρα θα με ήθελαν πίσω. Οπωσδήποτε. Επειδή ο Rob έφυγε από το συγκρότημα για 14 χρόνια και τον έφερα ξανά στο συγκρότημα, γιατί να μην κάνει το ίδιο και για μένα; Και ο Ian. Ο Ian δεν έγραψε ποτέ κανένα από τα τραγούδια, απλώς έπαιζε μπάσο όλα αυτά τα χρόνια και παίζει τα τραγούδια μου βγάζοντας λεφτά απ’ αυτά, αλλά δεν θα μου επιτρέψει να παίξω εγώ τα τραγούδια μου; Αυτό είναι απίστευτο! Εγώ και ο Ian, πηγαίναμε μαζί στο νηπιαγωγείο. Ήταν σαν τον αδερφό που δεν είχα ποτέ. Ήμασταν τόσο κοντά, άρα κάτι δεν πάει καλά, σοβαρά κάτι δεν πάει καλά. Είπαν στον κόσμο ότι αποσύρθηκα, οπότε γιατί δεν θα μου επέτρεπαν να βγω από την απόσυρση, αν αυτό είναι το μόνο πρόβλημα; Δεν έχει νόημα. Ίσως εσύ ως δημοσιογράφος, Θοδωρή, όταν τους πάρεις συνέντευξη, μπορείς να τους ρωτήσεις.
Ναι, αν έχω την ευκαιρία. Πώς νιώθετε όταν παρακολουθείτε την εμφάνιση των Judas Priest στο Old Grey Whistle Test το 1975;
Την λατρεύω. Γιατί αγαπούσαμε κάθε εποχή και αυτό έγινε πολύ καιρό πριν. Είμαι περήφανος για όλα όσα κάναμε. Ακόμα ψάχναμε τον δρόμο μας, προσπαθώντας να βελτιωθούμε. Όπως λέω, ήταν πριν πάρα πολύ καιρό και μας έκαναν να παίξουμε πάρα πολύ χαμηλά.
Οι Judas Priest άνοιξαν για τους Led Zeppelin στο Day on the Green στο Oakland το 1977. Έχετε αναμνήσεις από αυτές τις συναυλίες;
Ναι, φανταστικές συναυλίες. Ήταν η πρώτη μας περιοδεία στην Αμερική και παίζαμε σε clubs και μικρά θέατρα και μετά ετοιμαζόμασταν να γυρίσουμε σπίτι, στην Αγγλία, και κάποιος είπε: «Χρειάζονται ένα τρίτο συγκρότημα στο πρόγραμμα για τους Led Zeppelin στο Oakland, δύο συναυλίες». «Τέλεια, πάμε (γέλια). Δεν ξέρουμε πού είναι το Oakland, αλλά ας πάμε» και το κάναμε. Ήταν υπέροχο. Το απολαύσαμε πάρα πολύ. Ήταν καλό, γιατί οι Led Zeppelin, μερικά από τα παιδιά ήταν από την πόλη μου, λίγο έξω από το Birmingham, ένα μέρος που ονομάζεται West Bromwich και Dudley. Προφανώς, ο John Bonham (σ.σ: drums) ήταν από το Dudley, που απέχει τρία χιλιόμετρα από το West Bromwich και ο Robert (σ.σ: Plant –φωνητικά) παντρεύτηκε τη γυναίκα του, Maureen από το West Bromwich, όπου έμενα και φυσικά ο Ian ήταν από το West Bromwich. Ο Robert είναι επίσης από το West Bromwich και ο Glenn ήταν από εκεί κοντά. Πραγματικά, ήταν σαν οικογένεια.
Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να παίξετε στη συναυλία του Live Aid το 1985;
Ναι, ήταν υπέροχο να το κάνουμε, επίσης. Ήταν διασκεδαστικό. Είχε πολύ πλάκα. Ηχογραφούσαμε ένα album, το “Turbo” album, στις Μπαχάμες, οπότε απλώς πηδήξαμε σε μια πτήση για την Φιλαδέλφεια και κάναμε τη συναυλία. Ήταν μια υπέροχη ανάμνηση. Είμαι τόσο χαρούμενος. Αλλά ήμασταν από τα πρώτα συγκροτήματα που συμφωνήσαμε να το κάνουμε. Νομίζω ότι ήμασταν το συγκρότημα #5 και μετά έγινε όλο και μεγαλύτερο.
Στο βιβλίο σας αναφέρετε ότι κάποτε συναντήσατε τον Robert Plant στην pub Bellman’s. Για τι μιλήσατε;
Για ο,τιδήποτε άλλο εκτός από μουσική (γέλια). Αλλά παίζαμε μαζί τένις γιατί ο Robert μένει ακόμα πολύ κοντά μου. Είμαστε ακόμα γείτονες. Είχα ένα γήπεδο τένις στο σπίτι μου, έτσι ο Robert ήρθε μερικές φορές και παίξαμε τένις. Είχαμε τον ίδιο manager για πάρα πολλά χρόνια. Μένουμε ακόμα στην ίδια περιοχή. Έτσι, μερικές φορές πηγαίνω στο Bellman’s και αυτή είναι η τοπική pub του. Μόλις λίγα χιλιόμετρα από εμένα και είναι υπέροχο εστιατόριο. Το φαγητό εκεί είναι φανταστικό. Την τελευταία φορά που είδα τον Robert μιλήσαμε για το τένις και είπε: «Ωχ, πονάει ο ώμος μου αυτές τις μέρες», έτσι δεν παίζει πια.
Παρακολουθήσατε τον Jimi Hendrix live 6 φορές. Πόση επίδραση είχαν αυτές οι συναυλίες σε εσάς;
Τεράστια επίδραση, επειδή ήταν εκπληκτικός. Είναι ακόμα το πιο απίστευτο πράγμα που έχω δει ποτέ: Το να δω τον Jimi Hendrix σε ένα θέατρο το 1967, όταν ήταν τόσο φρέσκος και απλώς έκανε μια υπέροχη συναυλία. Ήταν τόσο ελεύθερο πνεύμα. Ήταν σαν μάγος στη σκηνή. Δεν πίστευες με τα μάτια σου αυτό που βλέπεις. Ήταν τόσο απίστευτο που όλοι στην Αγγλία που τον έβλεπαν τότε, ο Eric Clapton, ο Jimmy Page, ο Pete Townshend και όλοι όσοι τον παρακολουθούσαν να παίζει ως καλλιτέχνης, ένιωθαν το ίδιο. Οι Who άρχισαν να σπάνε τις κιθάρες τους αφού είδαν τον Hendrix. Ο Hendrix άλλαξε τον κόσμο. Ήταν τεράστια επιρροή για μένα γιατί ήταν σπουδαίος κιθαρίστας, ήταν εξαιρετικός στους αυτοσχεδιασμούς στην κιθάρα, ήταν εξαιρετικός showman, έδειχνε υπέροχος και όλα αυτά τα πράγματα δημιουργούσαν ένα ολοκληρωμένο show. Γι’ αυτό όταν ο Κ.Κ. βγαίνει στη σκηνή, θα προσπαθήσω να δείχνω καλά, να παίζω καλά και να κάνω καλό show και όλο το συγκρότημα χρειάζεται να κάνει το ίδιο, γιατί αυτό είναι το μάθημα από τον καλύτερο showman όλων των εποχών. Όταν ήταν στα καλύτερά του, είναι ο καλύτερος όλων των εποχών. Όλοι έμαθαν από αυτόν.
Ξέρω ότι είστε οπαδός του Peter Green. Ποιανού ιδέα ήταν να διασκευάσετε το “The Green Manalishi” των Fleetwood Mac (από το “Hell Bent for Leather” album -1979); Είναι μία από τις καλύτερες διασκευές όλων των εποχών!
Νομίζω ότι για να είμαι ειλικρινής αυτή ήταν μάλλον η ιδέα της δισκογραφικής εταιρείας. Εκείνη την εποχή, όλοι ήθελαν να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διασκευή για να προσπαθήσουμε να έχουμε ένα επιτυχημένο single, γιατί αυτό συνέβαινε τη δεκαετία του ‘70. Τέλος πάντων, κάποιες από τις ιδέες που μας έδωσαν ήταν καλές και κάποιες όχι και τόσο καλές. Οι καλές ιδέες ήταν τα “Diamonds & Rust” (Joan Baez) και “The Green Manalishi”.
Ποιες είναι οι επιρροές σας ως κιθαρίστας;
Όλοι! Όταν μεγάλωνα όλοι ήταν υπέροχοι. Όλοι, και εγώ ήμουν χάλια. Όλοι ήταν υπέροχοι: ο Rory Gallagher, ο Kim Simmonds (Savoy Brown), όλοι οι σπουδαίοι κιθαρίστες. Ο Martin Barre (Jethro Tull), ο Alvin Lee (Ten Years After), ο Jimmy Page. Απλώς όλοι μπορούσαν να κάνουν κάτι που δεν μπορούσα να κάνω εγώ. Έτσι, όλοι ήταν για μένα θεοί της κιθάρας. Δεν θα έλεγα επιρροή, αλλά πραγματικά το γεγονός ότι ήταν υπέροχοι, τα συγκροτήματα ήταν υπέροχα και ήταν υπέροχο να τα βλέπω και να τα ακούω, με έκανε να θέλω να είμαι σε ένα συγκρότημα και να παίζω κιθάρα.
Είστε υπεύθυνος για το δερμάτινο look των Judas Priest. Από πού το πήρατε;
Είναι καλή ερώτηση. Αυτό που συνέβη ήταν: Εγώ και ο Rob πηγαίναμε σε ένα μεγάλο θέατρο στο Birmingham και κάτω από το μεγάλο θέατρο είχαν τόνους από ρούχα που χρησιμοποιούσαν στο θέατρο. Νοικιάζαμε κάποια ρούχα. Οπότε, αν με δεις να παίζω με τους Led Zeppelin στο Oakland ή με δεις στο Old Grey Whistle Test, ίσως έχω κάποια ρούχα που νοικιάστηκαν από το θέατρο. Επειδή αυτά τα ρούχα έμοιαζαν υπέροχα, έμοιαζα με star του 16ου αιώνα και τέτοια πράγματα. Δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να φτιάξουμε ρούχα για την σκηνή ή να αγοράσουμε ρούχα για την σκηνή, έτσι νοικιάζαμε ρούχα που ήταν φτιαγμένα για τη σκηνή. Εγώ και ο Rob το κάναμε αυτό. Μετά, είχα μαύρες δερμάτινες μπότες ιππασίας πάνω από το γόνατο. Τις νοίκιασα, αλλά δεν τις επέστρεψα ποτέ, έτσι τις κράτησα και μετά είχα ένα ίδιο ζευγάρι, λευκές. Μου τις έφτιαξαν.
Έπειτα, μου έφτιαξαν ένα μαύρο σατέν παντελόνι και ένα μαύρο πουκάμισο και ένα δερμάτινο γιλέκο και μετά έβαλα μερικά καρφιά πάνω και σιγά-σιγά εξελίχθηκε. Στο μυαλό μου, έμοιαζα με έναν από εκείνους τους παλιούς μουσκετοφόρους (σ.σ: στρατιώτες) του 16ου αιώνα, αλλά δεν τα είχα ακόμα σε άλλα χρώματα. Ήταν όλα μαύρα και έτσι πρόσθεσα ένα μαύρο μπουφάν από σατέν και μετά μου έφτιαξαν ένα δερμάτινο στενό κολιέ με καρφιά πάνω. Έγινε σιγά-σιγά. Τότε, ένιωσα πραγματικά καλά γιατί δεν ήμουν ευχαριστημένος με την εμφάνιση του συγκροτήματος. Ξέρεις, όλοι φορούσαν διαφορετικά ρούχα. Δεν έδειχνε δυνατό. Έτσι, είπα στον Rob: «Έλα μαζί μου στο Λονδίνο. Θα φτιάξω κι άλλα ρούχα», το οποίο έκανα και ο Rob ήρθε μαζί μου. Πήγαμε σε αυτό το κατάστημα και υπήρχαν αυτοί οι δύο υπέροχοι gay τύποι που ήταν ειδικοί στην κατασκευή δερμάτινων ρούχων και μας έφτιαξαν μερικά δερμάτινα ρούχα κι από εκεί και πέρα αυτό συνεχίστηκε. Ευτυχώς, αυτό άρχισε να αρέσει στα άλλα παιδιά του συγκροτήματος και το συνέχισαν. Έτσι, ήμουν πολύ χαρούμενος που όλα λειτούργησαν.
Υπάρχει μια ωραία φωτογραφία με εσάς και τον Eddie Van Halen να κρατάτε ένα μπουκάλι μπύρα στα χέρια σας. Τι αναμνήσεις έχετε από τον Eddie;
Πραγματικά καλές αναμνήσεις, μερικές τρελές αναμνήσεις (γέλια). Νομίζω ότι αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε όταν ήμασταν πάνω στο Seattle. Κάναμε παρέα. Η τελευταία φορά που είδα τον Eddie νομίζω ότι ήταν στο πάρτι γενεθλίων του Robert Plant στο Λονδίνο. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν, πριν αρκετό καιρό. Οι όμορφες αναμνήσεις ήταν από τις πολύ πρώτες μέρες που παίζαμε στο Santa Monica Civic Auditorium, στο Los Angeles και ο Eddie και ο Dave (σ.σ: Lee Roth – τραγουδιστής των Van Halen) ήρθαν όταν μόλις ξεκινούσαν. Επιστρέψαμε με ένα jeep, εγώ και ο Glenn και ήταν τρελές-τρελές στιγμές. Ήταν τέλεια εποχή. Τότε στη δεκαετία του ‘80, όλα ήταν διασκεδαστικά και επικίνδυνα. Ήταν καλό. Είμαι πολύ χαρούμενος, πολύ ευτυχής που γνώρισα τον Eddie και περάσαμε λίγο χρόνο.
Θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε τους Def Leppard για το πάθος σας για το γκολφ;
Ναι, σίγουρα. Επειδή ήταν πολύ καλοί παίκτες του γκολφ και προκάλεσαν εμένα και τον Glenn σε ένα παιχνίδι γκολφ σε ένα ρεπό, όταν άνοιγαν για εμάς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν πολύ διασκεδαστικό και μετά μας άρεσε εμένα και του Glenn και έτσι έχει η ιστορία. Παίζαμε γκολφ το πρωί και τένις το απόγευμα και μας κρατούσαν στο γήπεδο του γκολφ.
Είστε αισιόδοξος για το μέλλον του heavy metal;
Έτσι νομίζω, αλλά δεν είμαι σίγουρος και γι’ αυτό πραγματικά ήθελα να κάνω το “Sermons of the Sinner”, απλώς για να εμπεδώσω το γεγονός ότι δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε αυτή τη μουσική που αγαπάμε γιατί πάντα μπορείς να συνεχίσεις να παράγεις νέα τραγούδια. Πάντα! Έτσι, ήθελα να αποδείξω ότι ήταν δυνατό να το ξανακάνω και να δώσω σε όλους ελπίδα. Αυτό το υπέροχο είδος μουσικής που παρακολούθησα στην ζωή μου και ήμουν μέρος της εξέλιξής του, θα ήθελα πολύ να το δω να συνεχίζει και ν’ ακμάζει. Γι’ αυτό ανυπομονώ να βγάλω το συγκρότημα σε περιοδεία και να δείξω πώς παραδίδεται το παραδοσιακό classic metal στο κοινό και θα είναι υπέροχο.
Γιατί δεν ήσασταν ποτέ πραγματικά μεγάλος οπαδών των Led Zeppelin ή των Black Sabbath;
Ναι, δεν ήμουν ποτέ μεγάλος οπαδός εκείνη την εποχή. Προφανώς, έγινα μεγάλος οπαδός και πλέον τους εκτιμώ. Όταν ξεκίνησα στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 δεν υπήρχε αυτό που λέμε “rock”. Υπήρχε rock ‘n’ roll αλλά όχι rock. Δεν υπήρχε hard rock ή heavy rock ή heavy metal. Το μόνο που υπήρχε, ήταν το blues και το progressive blues. Έτσι, όλα αυτά τα υπέροχα συγκροτήματα: οι Fleetwood Mac, οι Led Zeppelin, οι Jethro Tull, ο Rory Gallagher, οι Ten Years After, ακόμη και οι Cream, ήταν progressive blues συγκροτήματα γιατί λάτρευαν τα blues και εγώ λάτρευα τα blues και ήταν ειδικοί στο να παίζουν blues και πρόσθεταν σ’ αυτό καθιστώντας το πιο ενδιαφέρον. Αυτό εξελισσόταν με μεγάλα αυτοσχεδιαστικά solos. Ο Peter Green ήταν απίστευτος στο να γράφει progressive blues κομμάτια όπως τα “Albatross”, “Oh Well”, “Green Manalishi”, μια μεγάλη λίστα από τέτοια τραγούδια. Είπα: «Ουάου!» Αυτό ήταν πραγματικά μοναδικό. Αλλά το θέμα είναι: Επειδή είχα δει τον Hendrix το ‘67 και είχα ακούσει μερικά άλλα συγκροτήματα, μπορώ να ακούσω heavy metal -όχι blues, όχι progressive blues- σε τραγούδια όπως το “You Really Got Me” από τους Kinks το ‘65 και τον Jimi Hendrix στα “Foxy Lady”, “Purple Haze” και “Manic Depression”. Αυτά τα τραγούδια ήταν heavy, περισσότερο βασισμένα σε riff.
Έτσι, δεν πρόσεξα πολύ τους Led Zeppelin γιατί είχα στο μυαλό μου κάτι με πολύ μεγαλύτερο βάθος, νόημα και βαρύτητα. Στη συνέχεια, όταν άκουσα τους Black Sabbath σκέφτηκα: «Αυτή είναι μια υπέροχη μέρα» γιατί υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη σαν κι εμένα που γράφουν τραγούδια που έγιναν τα “Victim of Changes”, “Run of the Mill” ή τραγούδια σαν αυτά. Όλοι παίζαμε αυτά τα τραγούδια και αυτά είναι τα τραγούδια που μ’ αρέσει να παίζω. Όταν άκουσα τους Sabbath, ήταν υπέροχοι αλλά διαφορετικοί γιατί απείχαν χιλιόμετρα από τον Jimi Hendrix και κλίνω περισσότερο στα “Manic Depression”, “Foxy Lady”, “Spanish Castle Magic”, περισσότερο σε τραγούδια σαν κι αυτά παρά στους Black Sabbath. Ήμουν συγκεντρωμένος περισσότερο εδώ παρά εκεί. Χάρηκα πολύ όταν βγήκαν οι Black Sabbath επειδή δεν ήταν ένα progressive blues συγκρότημα. Δεν υπήρχε blues σε αυτό το συγκρότημα, το οποίο είναι υπέροχο! Επειδή υπήρχαν πολλά τέτοια. Μετά, βγήκαν οι Sabbath με το σταυρό, σκυθρωποί και αυτό ήταν υπέροχο, αλλά πάντα ήμουν συγκεντρωμένος σε κάτι άλλο και συνέχισα να δουλεύω και να δουλεύω και τελικά έγιναν οι Judas Priest όπως τους ξέρουμε σήμερα.
Γιατί αποκαλέσατε τους Greta Van Fleet τους επόμενους Led Zeppelin;
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Είμαι πολύ σίγουρος ότι δεν θα ξαναδούμε μαζί τον Robert και τον Jimmy. Λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα συμβεί. Αλλά αν δεν συμβεί αυτό, νομίζω ότι είναι καλό που έχουμε νεότερα παιδιά να παίζουν δικά τους τραγούδια που έχουν μια συνέργεια και μπορούμε κατά κάποιον τρόπο να ξαναζήσουμε την υπέροχη μουσική των Led Zeppelin, αλλά διαφορετικά. Τα παιδιά έχουν ταλέντο στο καθήκον και δεν είναι tribute συγκρότημα. Αν δεν έχουμε τους αυθεντικούς Black Sabbath, τους αυθεντικούς Judas Priest, τους αυθεντικούς Iron Maiden, τους αυθεντικούς Led Zeppelin σε 20, 40, 50 χρόνια από τώρα, τότε εγγυώμαι ότι θα έχουμε μια βερσιόν αυτών των συγκροτημάτων. Νομίζω ότι είναι υπέροχο γιατί αν κάποιος μπορεί να μου δείξει τώρα ένα νέο συγκρότημα που πραγματικά να λέει σε μένα ό,τι έλεγαν οι Deep Purple το 1970, θα είμαι ένας ευτυχισμένος τύπος. Έτσι, αν έχουμε τους Great Van Fleet ως Zeppelin και έχουμε ένα άλλο συγκρότημα που να είναι οι Deep Purple και ένα άλλο συγκρότημα που να είναι κάποιος άλλος, νομίζω ότι αυτό δεν είναι κακό. Γιατί το θέμα είναι ότι θα έχουμε ακόμα classic rock/metal συγκροτήματα για πάντα, αν συμβεί αυτό. Δώσε την αγάπη μου σε όλους τους οπαδούς στην Ελλάδα και όπου αλλού μπορείς να απευθυνθείς.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο K.K. Downing για τον χρόνο του.
Official KK’s Priest website: https://www.kkspriest.com
Official KK’s Priest Facebook page: https://www.facebook.com/KKsPriest