HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δεκέμβριος 2010. Είχαμε την τιμή να μιλήσουμε με τον Dennis Dunaway, τον αρχικό μπασίστα του Alice Cooper Group που αυτή την στιγμή ξανασυνεργάζεται με τον Alice Cooper μετά από 36 χρόνια, και ηχογραφούν album με παραγωγό τον τεράστιο Bob Ezrin (παραγωγός κι στο ανυπέρβλητο “The Wall” των Pink Floyd). Διαβάστε παρακάτω και θα μάθετε πολλά πράγματα που αγνοούσατε για την καριέρα του και για τους παλιόφιλους του Syd και Jim…
Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησες το “Tornado on the Tracks” με την μπάντα σου, Blue Coupe, και το τραγούδι σας “You (Like Vampires)” είναι υποψήφιο για Καλύτερο Rock Τραγούδι στα Grammy. Περίμενες τέτοια επιτυχία; Είσαι ευχαριστημένος από την ανταπόκριση που έχεις λάβει μέχρι στιγμής από τον τύπο και τους ακροατές;
Το “Tornado On The Tracks” είναι η πραγματοποίηση ενός μακρινού ονείρου για τους οπαδούς των Blue Oyster Cult,ότι ο Joe και ο Albert Bouchard θα συμμετείχαν πάλι σε album. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας από το 1972 και είμαστε χαρούμενοι που τελικά αυτό συνέβη. Ειδικός καλεσμένος είναι ο Robby Krieger των Doors που παίζει slide κιθάρα στο “Angel’s Well”, που έχει στίχους γραμμένους από τον σπουδαίο rock ποιητή,τον μακαρίτη Jim Carroll (που έχραψε και το “Basketball Diaries” στο οποίο παίζει ο Leonardo DiCaprio.) Και οι Tish και Snooky από τη θρυλική μπάντα του CBGB, τους Sic F*cks κάνουν δεύτερα φωνητικά σε εφτά από τα τραγούδια. Η αναγνώριση του“You (Like Vampires)” ήταν εντελώς έκπληξη για μένα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την μεγάλη ανταπόκριση που το album έχει.
Αυτό το χρόνο επίσης κυκλοφόρησες το “Drawing Blood” με την άλλη μπάντα σου, τους 5th Avenue Vampires. Πόσο δύσκολο είναι να μοιράζεις το χρόνο σου σε (τουλάχιστον) δύο μπάντες; Ήταν διασκεδαστική η διαδικασία ηχογράφησης του “Drawing Blood”;
Παρά το γεγονός ότι η μουσική των 5th Avenue Vampires είναι σκοτεινή, έχουμε το καθαρό hard rock σαν κύριο συστατικό μας. Τα “Cravin’ a Drink” και “Psycho Sexual” το αποδεικνύουν. Το γράψιμο και η διαδικασία ηχογράφησης ήταν συλλογική προσπάθεια και όλοι αφήσαμε τη μουσική να μας δείξει το δρόμο. Οι συναυλίες μας έχουν συναισθηματικές στιγμές με το δυναμικό rock να κυριαρχεί τα πάντα, κυρίως λόγω του Richie Scarlet που πάντα πάντα καταφέρνει να κάνει εντυπωσιακές εμφανίσεις. Και ο κύριος τραγουδιστής μας ο Joe Von T., τραγουδάει στίχους σαν το “I’ ve got until day/no time shall I waste/ silently searching the night for your taste” ένω ο drummer Russ Wilson και εγώ, ταρακουνάμε την σπονδυλική στήλη σας. Όσο για το γεγονός ότι μοιράζω το χρόνο μου σε δύο μπάντες, καθοδηγούμαι από την αγάπη μου για την μουσική και απολαμβάνω κάθε λεπτό σ’ αυτήν.
Αυτή τη στιγμή δουλεύετε στο “Welcome II my Nightmare” με τον Alice Cooper. Πώς αισθάνθηκες να είσαι στο studio με τον Alice Cooper μετά από 36 χρόνια; Έχουν τελειώσει οι ηχογραφήσεις; Πρόκειται να περιοδεύσεις μαζί του γι’ αυτό το album;
To να ηχογραφείς με τους Michael, Neal, Alice και Bob Ezrin ήταν σαν να επιστρέφεις σπίτι σου μετά από καιρό. Σε κάποιες στιγμές φαινόταν σαν τα χρόνια να έχουν περάσει αλλά τις περισσότερες στιγμές ήταν σαν να ήμασταν μαζί όλο αυτό τον καιρό. Τα τρία τραγούδια που ο Alice και ο Bob συνεργάστηκαν με τον καθένα μας, αυτή τη στιγμή μιξάρονται στο Nashville. Η αυθεντική μπάντα του Alice Cooper θα παίξει μια συναυλία στο Phoenix στις 18 Δεκεμβρίου του 2010, και ανάλογα την ανταπόκριση θα δούμε που αυτό θα οδηγήσει.
Πόσο σημαντικός είναι ο Bob Ezrin για το Alice Cooper Group τότε και τώρα Ήταν πραγματικά ο «George Martin του Alice Cooper Group»;
Από την στιγμή που πάτησε στο προβάδικό μας, το Alice Cooper Group αποδέχτηκε τον Bob Ezrin σαν δημιουργικό συνεργάτη. Έδινε τις κατευθυντήριες γραμμές στην άμαξά μας, κάτι που αποτυπωνόταν και στα τραγούδια. Ο Bob και ο Jack Richardson μας έμαθαν πώς να ηχογραφούμε. Και από αυτή την άποψη, ο Bob έχει ακόμα ζωτική συμμετοχή στην τελευταία μας προσπάθεια.
Είσαι ένας από του καλύτερους μπασίστες στην ιστορία της μουσικής. Ποιες είναι η επιρροές σου; Μαντεύω ότι ο Paul McCartney είναι ανάμεσα σ’ αυτές…
Ο Paul ήταν σίγουρα μια τεράστια επιρροή. Δεν έμαθε πολλά από τα μέρη του αλλά έδωσα μεγάλη προσοχή στους τρόπους παιξίματος που άλλαζε κατά τη διάρκεια ενός τραγουδιού. Έμαθα τις blues πατέντες από τις ηχογραφήσεις του Bill Wyman (σ.σ: ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones και μπασίστας τους για 30 χρόνια) αλλά η μεγαλύτερη επιρροή μου ήταν ο Paul Samwell-Smith των Yardbirds. Ακούγοντας το στυλ του μου απέδειξε ότι ένας μπασίστας μπορεί να εξερευνήσει και τα ποιο απόμακρα σημεία αυτού του οργάνου. Αυτή η άποψη με απελευθέρωσε.
Νομίζεις ότι θα έπρεπε να είχες μεγαλύτερη αναγνώριση από τους μουσικόφιλους και τους κριτικούς για τη δουλειά σου;
Η πρόσφατη υποψηφιότητα της αυθεντικής μπάντας του Alice Cooper για την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame μπορεί να το αλλάξει αυτό.
Με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να παίξεις μαζί και δεν έχει συμβεί ακόμα; Ίσως με τον Iggy Pop;
Είμαι τυχερός γιατί έχω δουλέψει με καλλιτέχνες που θα ήθελα να δουλέψω μαζί τους. Και η Νέα Υόρκη ήταν τέλειο μέρος για να κάνεις παρέα με τεράστιους μουσικούς. Έπαιξα το “I’m Eighteen” πολλούς αναγνωρισμένους μουσικούς. Το να δουλέψω με τον Iggy θα ήταν καταπληκτικό. Ο Mike Watt που παίζει μπάσο με τους Stooges τώρα νομίζω ότι είναι ένας υποτιμημένος μπασίστας.
Νομίζεις ότι το rock ‘n’ roll έχει πεθάνει και ότι τα πάντα είναι τώρα γύρω από συμβόλαια, managers και ποσοστά; Είχε δίκιο ο Jim Morrison όσον αφορά αυτό;
Όσο έχεις παιδιά με ανοιχτά μάτια που έχουν στα χέρια τους, κιθάρες, το rock θα είναι ζωντανό και θα χώνει. Ο Morrison είχε δίκιο σχετικά με το ότι το μυαλό του καλλιτέχνη ουρλιάζει σαν το βατράχι (σ.σ: στίχος από το “Riders On The Storm”) αλλά όχι σ’ αυτό το θέμα. Στο ζήτημα με τα μεγάλα δισκογραφικά συμβόλαια είναι που υποφέρει τώρα. Το rock θα τα ξεπεράσει όλα αυτά αλλά η μεγάλη ερώτηση είναι, αν μπορεί να επιβιώσει ένας καλλιτέχνης με τόσους ανθρώπους να παίρνουν την τέχνη του τζάμπα;
Είχες περάσει πολλές ώρες με τον Jim Morrison. Πώς ήταν σαν άτομο; Είχε συμμετάσχει και σε μια σεάνς (ξέρετε, εκεί που μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι με χαρτιά, ποτήρια και καλούνε πνεύματα) στο σπίτι του Alice Cooper Group, σωστά;
Στο Helloween του 1968, το Alice Cooper Group φιλοξενούσε ένα πάρτυ στο σπίτι μας στο Topanga Canyon που έλαβε μέρος και μια πολύ μυστηριώδης σεάνς. Ο Jim ήμαν εκεί, όπως και ο Robby Krieger και ο John Densmore, o Αrthur Lee (σ.σ: από τους Love), o Paul Rothchild (σ.σ: θρυλικότατος παραγωγός των Doors), o David Crosby (σ.σ: γνωστός από τη μπάντα Crosby, Stills, Nash and Young) και όλες μας οι γκόμενες. Ο Robby (που πρόσφατα συνεργάστηκε μαζί μας στο album των Blue Coupe) είπε ότι εκείνη την εποχή γινόντουσαν πολλές σεάνς αλλά χαμογέλασε και είπε ότι την θυμόταν αυτή. Ο Morrison έδειξε ενδιαφέρον για ένα τραπέζι του καφέ που ήταν στο καθιστικό μας. Αυτό είχε ένα γυαλί πάνω του και κάτω μπορούσες να διακρίνεις ένα αμμώδες κλουβί με ένα μικρό κάκτο, ταραντούλες και ερπετά). Έκατσε στο πάτωμα και το κοίταζε για πολύ ώρα. Και μετά έκατσε μπροστά στην τηλεόραση, ακριβώς μπροστά στην οθόνη, κάτι που αν το έκανε οποισδήποτε άλλος θα τον κράζαμε.
Τι αναμνήσεις έχεις από το 1966-67 όταν οι Pink Floyd ήταν φιλοξενούμενοι στο σπίτι σας; Ήξερες τον Frank Zappa, την Janis Joplin, τον Jimi Hendrix και άλλους σωστά; Πιστεύεις ότι αυτά τα πράγματα τα ζει κάποιος (αν τα ζήσει) μία μονο φορά στη ζωή του;
Καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας και είχα μια σοβαρή συζήτηση με τον Syd Barrett και τότε κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα, δεν βρισκόταν μαζί μας. Ήταν πολύ λυπηρό. O David Gilmour ήταν εκεί και η μετάβαση ήταν σ’ εξέλιξη (σ.σ: για μικρή περίοδο οι Floyd ήταν πενταμελής το ’67,είχαν και τον Syd και τον Gilmour, ενώ στο ενδιάμεσο είχε αρνηθεί τη θέση του κιθαρίστα ο Jeff Beck). Υπήρχαν τόνοι από σπουδαίες μπάντες στο Λος Άντζελες εκείνη την εποχή και είμαι τυχερός που ήμουν νεαρός τότε σ’ αυτή την καταπληκτική σκηνή, όπως και στο Detroit και θα αυτό δεν θα συμβεί ξανά ,παρ’ ότι το Ρέικιαβικ στην Ισλανδία έχει μια σπουδαία σκηνή τώρα.
Έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Στείλε ένα μήνυμα στους Έλληνες οπαδούς σας.
Γεια σας (σ.σ: στα Ελληνικά!) Έλληνες οπαδοί, δεν είχα την ευχαρίστηση να επισκεφτώ την πατρίδα σας αλλά έχω μελετήσει την καλλιτεχνική σας ιστορία στην σχολή καλών τεχνών που σπούδαζα. Λατρεύω το χορτοφαγικό σουβλάκι, με φέτα, φλαμπέ σαμπούκα και μέλι από τη Μάνη. Ως νεαροί, ο Alice και εγώ τρέχαμε πολλά χιλιόμετρα στο λύκειο και ήξερα ότι αυτό κρατάει σαν παράδοση από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι θα σας δω όλους σύντομα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Dennis Dunaway.
Τσεκάρετε το www.dennisdunaway.com