HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Είχαμε την τιμή να μιλήσουμε μ’ ένα ταλαντούχο άτομο: τον Brandon Yeagley. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Crobot, ένα από τα καλύτερα νέα hard rock συγκροτήματα. Οι Crobot κυκλοφορούν το καινούργιο studio album τους, “Feel This” (Mascot Records) στις 3 Ιουνίου 2022. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Πόσο επηρέασε ο κορονοϊός τη δημιουργία του album “Feel This”;
Λοιπόν, επειδή ήμασταν κλειδαμπαρωμένοι και κλεισμένοι στα σπίτια μας, πράγμα που μας οδήγησε πραγματικά στο να μπορέσουμε να αναλύσουμε αυτά τα τραγούδια που γράψαμε για το νέο album λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, γιατί είμαστε ένα συγκρότημα που περιοδεύει πολύ όταν μπορούμε. Έτσι, το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να περιοδεύσουμε και πραγματικά δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πέρα από το να γράφουμε τραγούδια και να τα στέλνουμε πέρα-δώθε ο ένας στον άλλον, νομίζω ότι βοήθησε πραγματικά τη διαδικασία σύνθεσης και μπορέσαμε πραγματικά να επικεντρωθούμε και να μάθουμε αυτά τα τραγούδια απ’ έξω κι ανακατωτά. Μερικές φορές, αυτό συμβαίνει περισσότερο στο studio παρά πριν φτάσουμε εκεί. Νομίζω ότι τα τραγούδια ωφελήθηκαν πραγματικά από το ότι μπορέσαμε να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο.
Ποιο είναι το νόημα του πρώτου σας single “Better Times”;
Μιλώντας για τον Covid, είχε να κάνει πολύ με την αναζωπύρωση της φωτιάς μέσα σου ώστε να πας να δεις μια συναυλία, να βγεις έξω και να ξανακούσεις καλή ζωντανή μουσική και αυτό είναι πραγματικά το ζήτημα: Το ν’ ανυπομονείς να ξανασυναντηθείς με τους φίλους σου από το συγκρότημα και να πας έξω για να δεις μια rock ‘n’ roll συναυλία.
Είσαι ικανοποιημένος από την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι στιγμής για το single “Better Times”;
Ναι, υπάρχει πάντα ένα επίπεδο άγχους που έρχεται με την κυκλοφορία νέων τραγουδιών. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σκεφτεί ο κόσμος, αλλά νομίζω ότι είναι το τέλειο τραγούδι για να ξεκινήσεις τον νέο κύκλο του album, γιατί έχει πολύ από τον παλιό ήχο που αγαπάμε, τον παλιομοδίτικο rock ‘n’ roll ήχο που αγαπάμε, για να τον βγάλουμε εκεί έξω. Πιστεύω επίσης και πάλι ότι το θέμα με όλους εμάς που κλειδαμπαρωθήκαμε τα τελευταία δύο χρόνια, με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, μπορεί να αγγίξει πολλούς ανθρώπους και πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να το συμμεριστούν αυτό.
Μου αρέσει πολύ το “Without Wings”, ιδιαίτερα η μελωδική εισαγωγή. Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για αυτό το τραγούδι;
Το “Without Wings” είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά τραγούδια των Crobot. Όταν παίζουμε live, έχουμε την τάση να παρατηρούμε ποια τραγούδια τα υποδέχεται πραγματικά καλά το κοινό και ένα από αυτά τα τραγούδια είναι το “La Mano del Lucifer” (σ.σ: από το “Something Supernatural” -2014), ένα από τα σταθερά live κομμάτια μας. Έτσι, θέλαμε πραγματικά να ονειρευτούμε ξανά αυτό το είδος μεγάλης σε διάρκειας, υποθέτω, proto-metal, old school metal, δομής που μοιάζει πολύ με τους Sabbath επί Dio και πολλά συγκροτήματα που λατρεύουμε και μεγαλώσαμε ακούγοντάς τα και το μόνο που μπορούμε είναι να ελπίζουμε ότι θα πλησιάσουμε το πόσο ωραία είναι μερικά από αυτά τα τραγούδια των Sabbath επί Dio. Αυτή ήταν λοιπόν η προσπάθειά μας να φτιάξουμε ένα πολύ μελωδικό old school metal τραγούδι και είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που θα το παίξουμε αυτό live επειδή και πάλι νομίζω ότι αυτά είναι τα τραγούδια που οδηγούν το κοινό σε ένα ταξίδι μουσικά και στιχουργικά. Είναι επίσης πολύ δραματικό τραγούδι, οπότε, νομίζω ότι η δράση και η ηχητική αντίθεση θα κάνουν πραγματικά τον κόσμο να απολαύσει τη βόλτα.
Υποθέτω ότι το “Livin’ on the Streets” θα γίνει live ύμνος. Ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό το καταπληκτικό τραγούδι;
Σ΄ αυτό πραγματικά προσπαθούμε να είμαστε ελεύθεροι μέσα σ’ έναν παλιομοδίτικο ήχο. Φυσικά, ο David Lee Roth (σ.σ: Van Halen -φωνητικά) είναι απλώς τεράστια έμπνευση, όχι μόνο αυτό που κάνει φωνητικά αλλά αυτό που αποκαλεί “monkey hour” και ο τρόπος που ερμηνεύει. Μπορείς ν’ ακούσεις την ερμηνεία του μέσα από τα τραγούδια, όπως αυτό που κάνει φωνητικά και νομίζω ότι σ’ αυτό το τραγούδι εμείς απλώς δεν σκεφτόμασταν πάρα πολύ την σύνθεση ή ο,τιδήποτε άλλο. Ήταν απλώς ένα από αυτά τα πράγματα: «Ας δούμε τι θα γίνει με αυτό». Είναι τόσο παλιομοδίτικος ήχος και θέλαμε πραγματικά να ενσωματώσουμε μερικές από τις πιο cool στιγμές που αγαπάμε σε rock ‘n’ roll δίσκους όπως το “Runnin’ With the Devil” (σ.σ: από το ντεμπούτο των Van Halen -1978), επιστρέφοντας στον David Lee Roth και στους αυτοσχεδιασμούς του και τα σφυρίγματά του. Έκανε απλώς όλα αυτά τα τρελά πράγματα που ξέρουμε ότι έκανε ο Diamond Dave. Νομίζω ότι μουσικά θέλαμε πολύ να έχουμε ένα είδος AC/DC τραγουδιού, κάτι που δεν έχουμε προσπαθήσει ποτέ να κάνουμε πραγματικά με τα ομαδικά φωνητικά στο ρεφρέν και τέτοια πράγματα. Ήταν μια νέα προσπάθεια για εμάς το να προσπαθήσουμε να κάνουμε έναν παλιομοδίτικο ήχο. Είναι σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.
Πόσο σημαντική ήταν η συνεισφορά του Jay Ruston (Stone Sour, παραγωγός Anthrax) στο album “Feel This”;
Ο Jay σίγουρα μας ανέβασε επίπεδο. Όχι μόνο στην εργατικότητα, όχι μόνο στην αξία παραγωγής που προσέθεσε στα τραγούδια, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι μπήκαμε εκεί και βγήκαμε το καλύτερο συγκρότημα που μπορούσαμε. Πάντα θέλαμε να κάνουμε έναν δίσκο με τον τρόπο που ο Jay προσέγγιζε τους δίσκους του. Στο ότι παίρνει ένα τραγούδι, τραγούδι προς τραγούδι και σιγουρεύεται ότι όλα έχουν τελειώσει από την αρχή μέχρι το τέλος, αντί γι’ αυτή τη νέα μέθοδο του να κάνεις πρώτα τα drums για κάθε τραγούδι και μετά να κάνεις το μπάσο για κάθε τραγούδι, δεν θα πω ότι αφαιρεί εντελώς τη δημιουργική ενέργεια, αλλά μερικές φορές μπορεί να μπεις σε μια ρουτίνα και να σκέφτεστε υπερβολικά τα πράγματα ή να σκέφτεσαι λιγότερο τα πράγματα επιπλέον μόνο και μόνο επειδή προσπαθείς να τελειώσεις όσα περισσότερα μπορείς, κοιτάζοντας κατά κάποιο τρόπο να περνάει η ώρα. Ο τρόπος που προσέγγισε την ηχογράφηση ήταν απλώς μια ανάσα φρεσκάδας και πάλι ήταν κάτι που θέλαμε να κάνουμε από το ξεκίνημα του συγκροτήματος: Απλώς να μπούμε εκεί και να είμαστε ένα live συγκρότημα και να ηχογραφήσουμε live και να βάλουμε όλη τη δημιουργική μας ενέργεια σε ένα τραγούδι τη φορά.
Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να γράψετε τον διάδοχο ενός υπέροχου album όπως το “Motherbrain” (2019);
Γνωρίζαμε ότι όταν γράφαμε το “Feel This” έπρεπε οπωσδήποτε ν’ ανεβάσουμε την απόδοσή μας επειδή το παλιό ρητό λέει ότι ο τελευταίος δίσκος μας ήταν ο καλύτερος και ο νέος μας δίσκος είναι ακόμα καλύτερος, αλλά πραγματικά αυτό νιώθω. Νιώθω ότι αυτό είναι το καλύτερο υλικό που έχουμε κάνει ποτέ και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στη φωτιά που ήταν αναμμένη από κάτω μας, λόγω της επιτυχίας του “Motherbrain” ή τουλάχιστον στα μάτια μας το πώς έχουμε προοδεύσει ως συνθέτες και έχουμε γίνει καλύτεροι στον ήχο των Crobot, ενσωματώνοντας άλλα στοιχεία, κάνοντας τα πράγματα πιο εύπεπτα και ελκυστικά για τις μάζες και νομίζω ότι θέλαμε πραγματικά να αφαιρέσουμε μια σελίδα από το βιβλίο του “Motherbrain”. Δεν κάνουμε δύο φορές το ίδιο album, αλλά ταυτόχρονα θέλαμε πραγματικά να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Νομίζω ότι το πετύχαμε και είναι συναρπαστικό να μιλάμε επιτέλους για αυτό, να μιλάμε για τα τραγούδια και να τα βγάλουμε να τα ακούσει ο κόσμος.
Σας εξέπληξε η επιτυχία του “Low Life” από το album “Motherbrain” (2019);
Και πάλι, υπάρχει πάντα αυτό το άγνωστο όταν βγάζεις κάτι εκεί έξω, ειδικά δημιουργικά για παλιούς και νέους οπαδούς, αλλά πραγματικά κερδίσαμε πολλούς νέους οπαδούς από το “Low Life”. Δεν νομίζω ότι οφείλεται μόνο στο τραγούδι. Νομίζω ότι το video βοήθησε πολύ επίσης. Βλέποντας απλώς το τραγούδι live και τον τρόπο με τον οποίο το κοινό έλκεται απ’ αυτό το τραγούδι, ήταν πραγματικά εντυπωσιακό για εμάς. Κάναμε πραγματικά ένα βήμα πίσω εξαιτίας αυτού και μάθαμε από την επιτυχία αυτού του τραγουδιού και προφανώς ελπίζουμε ότι κάτι από τον επόμενο δίσκο θα είναι πιο επιτυχημένο από αυτό. Αλλά το “Low Life” σίγουρα έβαλε τον πήχη.
Απολαύσατε την συνεργασία με τους Frankie Bello (Anthrax -μπάσο), Howard Jones (Light the Torch, πρώην Killswitch Engage -φωνητικά) και Stix Zadinia (Steel Panther –drums) στο “Rat Child” EP (2021);
Απολύτως! Ξέρεις, αυτοί οι τύποι ειλικρινά είναι απλώς φίλοι πριν γίνουμε δημιουργικοί σύντροφοι, αν και ήταν κατά τη διάρκεια του Covid, επομένως δεν ήμασταν στην πραγματικότητα σ’ ένα δωμάτιο μαζί. Εκτός από τον Howard Jones, στην πραγματικότητα γράψαμε αυτό το τραγούδι (σ.σ: “Kiss It Goodbye”) πριν από χρόνια και ήμασταν στο δωμάτιο μαζί του όταν το γράψαμε, αλλά απλώς το να είμαστε σ’ ένα δημιουργικό περιβάλλον μ’ αυτούς τους τύπους και να είναι οπαδοί του συγκροτήματος είναι απλά καταπληκτική. Τσιμπιέμαι κάθε φορά μόνο και μόνο επειδή αυτοί είναι οι τύποι που μεγαλώσαμε λατρεύοντάς τους και θεοποιώντας τους και είναι πολύ ωραίο να τους αποκαλούμε φίλους και να μοιραζόμαστε τώρα μερικά credits μαζί, είναι πραγματικά υπέροχο και ήταν απλώς μια ευχάριστη εμπειρία. Είμαστε όλοι φίλοι με καθέναν από αυτούς τους τύπους και όταν συνέβη το lockdown και δεν είχαμε πραγματικά πολλές ιδέες για το τι να κάνουμε για να προσπαθήσουμε να τα βγάλουμε πέρα, είπαμε: «Α, ξεχάσαμε αυτά τα τραγούδια που κάθονται εκεί και που έχουμε κάνει με αυτούς τους καταπληκτικούς καλλιτέχνες και φίλους μας. Υπάρχει καλύτερη στιγμή να τα βγάλουμε εκεί έξω και να γεμίσουμε το κενό για λίγο;» Χαίρομαι πολύ που τα καταφέραμε, επειδή δεν είμαι σίγουρος ότι αυτά τα τραγούδια θα είχαν κυκλοφορήσει διαφορετικά, γιατί συνέβησαν κυρίως κατά τη διάρκεια της συνθετικής διαδικασίας του “Motherbrain” και πιθανότατα θα είχαν παραμεριστεί και θα ήταν πραγματικά κρίμα γιατί είναι τόσο καλά τραγούδια και περάσαμε υπέροχα δουλεύοντας σ’ αυτά και ηχογραφώντας τα. Λοιπόν, είναι ωραίο που κατορθώσαμε να τα βγάλουμε τώρα εκεί στο “Rat Child” EP.
Υπάρχει ακόμα χώρος για πειραματισμό στο stoner rock;
Απολύτως! Απολύτως! Μπορεί να μετανιώσω που το είπα αυτό, αλλά βλέπω τα τραγούδια μας σαν να είναι εφηβικό stoner rock. Μας αρέσει πολύ να ενσωματώνουμε άλλα πράγματα στον stoner rock ήχο, όχι μόνο stoner rock, αλλά στοιχεία από mainstream rock, pop και old school rock επιρροές στον stoner rock ήχο. Πάντα βασιζόμαστε στα riff. Ο Bishop (σ.σ: Chris) θα είναι πάντα ένας stoner rock κιθαρίστας, αν και δεν θέλω να πω ότι το να βάζεις την ταμπέλα του stoner rock κιθαρίστα σε οποιονδήποτε είναι υποβάθμιση, αλλά είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό. Ο τύπος έχει βρώμικα (σ.σ: stinkface) riffs για μέρες. Αυτό θα είναι πάντα μέρος του ήχου των Crobot.
Ποιες είναι οι επιρροές σου ως τραγουδιστής;
Φίλε, είναι τόσοι πολλοί. Οι προφανείς νομίζω ότι είναι οι Chris Cornell, Myles Kennedy, Dio, Ozzy, Robert Plant, Neil Fallon από τους Clutch, Josh Homme. Αυτοί οι τύποι, ειδικά στιχουργικά, ακριβώς αυτό που κάνουν, είναι τεράστια επιρροή σε αυτό που προσπαθώ να συνεισφέρω. Υπάρχουν τόσοι άλλοι που θα μπορούσα ν’ αναφέρω, αλλά αυτοί είναι σίγουρα οι μεγάλες επιρροές.
Ποιος σ’ έχει επηρεάσει στο να παίζεις φυσαρμόνικα;
Α, δεν ξέρω! Απλώς πάντα μου άρεσε. Πάντα μου άρεσε η φυσαρμόνικα και πίστευα ότι είναι ένα χαμένο όργανο όσον αφορά το rock στις μέρες μας. Έτσι, νομίζω ότι ήταν λίγο-πολύ ένας τρόπος να συνεισφέρω κάτι διαφορετικό και ξέρεις, φυσικά στο τέλος της μέρας είμαι τραγουδιστής, δεν θέλω να κουβαλάω πολύ βαρύ εξοπλισμό, οπότε δεν υπάρχει κάτι πιο ελαφρύ από μια φυσαρμόνικα, σωστά;
Ποια είναι η αντίδρασή σου όταν ο κόσμος σ’ αποκαλεί έναν από τους καλύτερους τραγουδιστές της γενιάς σου;
Δεν ξέρω. Στην εποχή του Youtube και των τόσων ταλέντων που περιμένουν ν’ ανακαλυφθούν εκεί έξω, δεν ξέρω… Τείνω να διαφωνώ, αλλά το να είμαι σε οποιαδήποτε πρόταση με οποιονδήποτε από τους σπουδαίους τραγουδιστές αυτή τη στιγμή, είναι πραγματικά τιμή. Είναι τιμή που οι άνθρωποι νοιάζονται για εμάς αρκετά ώστε να έρθουν να μας δουν να παίζουμε, πόσο μάλλον να με βάζουν σε μια τέτοια λίστα. Θα το δεχτώ, αλλά… (γέλια).
Δεν είστε ακόμα rock stars, οπότε υποθέτω ότι περνάτε κάποιες δύσκολες στιγμές στο δρόμο. Απολαμβάνεις τη ζωή στο δρόμο;
Απολύτως. Ζούμε για τον δρόμο, κάτι που έκανε τα τελευταία δύο χρόνια πολύ πιο σκληρά. Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα επιστρέψουμε εκεί έξω, θα επιστρέψουμε στα περιοδεύοντα πράγματα. Είμαστε σίγουρα τυχεροί, είπες ότι δεν είμαστε rock stars, ταξιδεύουμε σε όλο τον κόσμο μ’ ένα van και κοιμόμαστε στο van, αλλά μας αρέσει. Είναι αυτό που έλειπε από τις ζωές μας, ξέρω ότι μιλώ για τον εαυτό μου εδώ, αλλά από τη ζωή μου έλειπε το live rock ‘n’ roll. Απλώς ελπίζουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό. Όσο μένουμε στο δρόμο, παραμένουμε να παίζουμε και να έχουμε και πάλι ανθρώπους ν’ ασχολούνται για μας αρκετά ώστε να βγαίνουν και να μας βλέπουν να παίζουμε, αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε.
Η 4χρονη κόρη σου ξέρει ποια είναι η δουλειά σου;
(Γέλια) Στην πραγματικότητα, ένας γιατρός μου είπε ότι -δεν ξέρω αν το πιστεύεις αυτό: «Είσαι γεννημένος για τη σκηνή». Έχω μια καρδιακή πάθηση που αν δεν είμαι σε φόρμα μπορεί να είναι πρόβλημα, αλλά επειδή κάνω ό,τι κάνω, προσπαθώ να διατηρώ τον εαυτό μου σε υγιή κατάσταση ώστε να λειτουργεί πραγματικά προς όφελός μου. Ο καρδιολόγος μου λέει: «Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το άγχος στην σκηνή είναι ότι μπορούμε να δώσουμε στον κόσμο αυτό το χάπι για να μειώσουν τον σφυγμό και να μειώσουν τον καρδιακό ρυθμό». Ο καρδιακός μου ρυθμός είναι συνήθως σταθερός στους 44 παλμούς το λεπτό, οπότε έχω έγκριση από γιατρό για το rock ‘n’ roll (γέλια).
Ρώτησα αν η κόρη σου ξέρει ποια είναι η δουλειά σου.
Η κόρη μου;! Ω, κόρη μου! Λατρεύει τη μουσική και είναι στο αίμα, οπότε όταν είναι στο αίμα, είναι δύσκολο να φύγει. Νομίζω ότι έχει κάτι να πει όταν ενηλικιωθεί, γιατί ήδη τριγυρνάει τραγουδώντας τραγούδια για το πόσο αγαπά τη μαμά και τον μπαμπά της και τη γατούλα της και το σκυλάκι της. Παίζω συγχορδίες στην ακουστική και εκείνη φτιάχνει τα δικά της τραγούδια. Άρα, είναι ήδη καλλιτέχνιδα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, εγώ και η γυναίκα μου, έχουμε μεγάλο μπελά (γέλια).
Νιώθεις τυχερός που έχετε πολύ πιστούς οπαδούς, τους Beardos;
Ναι, ξέρω ότι κάθε συγκρότημα λέει ότι οι οπαδοί τους είναι οι καλύτεροι, αλλά απλώς διαφωνώ, νομίζω ότι θα δυσκολευτείτε να ανταγωνιστείτε τους Beardos. Είναι πολύ πιστοί και είναι οικογένεια. Ειλικρινά, είναι μέρος της απόλαυσης του να βγαίνουμε στο δρόμο το ότι καταφέρνουμε να δούμε αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούμε πολύ περισσότερο από φίλους και πολύ περισσότερο από οπαδούς. Για παράδειγμα, ο Matt και η Fran Thomas, είναι δύο από τους Beardos που μείναμε στο σπίτι τους κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του “Motherbrain”, μας άφησαν να μείνουμε στο σπίτι τους για έξι εβδομάδες. Απλώς ήταν απίστευτό το σε τι σημείο έφτασαν οι Beardos για να βοηθήσουν και να συνεισφέρουν στη διαδικασία και δεν μπορούμε να τους ευχαριστήσουμε αρκετά. Γι’ αυτό βγαίνουμε στη σκηνή και παίζουμε κάθε συναυλία σαν να είναι η τελευταία μας, γιατί οι Beardos έδωσαν πραγματικά όλη αυτή την ενέργεια σε όλους μας, οπότε πρέπει ν’ ανταποδώσουμε, αυτό είναι σίγουρο.
Πόσο αντίκτυπο είχε η περιοδεία με τους Clutch το 2014-15 σε σένα ως νέο μουσικό;
Θυμάμαι ακόμα όταν δεχτήκαμε αυτό το τηλεφώνημα ότι μπαίναμε στην περιοδεία των Clutch. Οι Clutch ήταν τεράστια επιρροή και έμπνευση σε αυτό που κάνουμε και ειλικρινά ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που περιμέναμε σ’ όλη μας τη ζωή και δουλεύαμε γι’ αυτή σ’ όλη μας την καριέρα. Και ξέρω ο Bishop, ειδικά. Οι Clutch είναι το αγαπημένο του συγκρότημα και όχι ότι δεν είναι ένα απ’ τα δικά μου, αλλά πάντα ήξερα το τόσο μεγάλος οπαδός των Clutch είναι και όταν κάναμε αυτή την περιοδεία, θυμάμαι απλώς ότι ήμασταν σαν σχολιαρόπαιδα που χοροπηδούσαν πάνω-κάτω. (γέλια). Ήταν σίγουρα μια λαμπερή στιγμή.
Ξέρω ότι είσαι οπαδός του “Vol.4” (1972) album των Black Sabbath. Τι το ιδιαίτερο έχει;
Από την αρχή μέχρι το τέλος, ως album, νομίζω ότι είναι η καλύτερη δουλειά τους. Είναι ένα από αυτά, αυτό και το “Sabbath Bloody Sabbath” (1973). Μπορώ να τα λιώνω κι αυτά επίσης, αλλά το “Vol. 4” έχει το “Supernaut”. Νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος λόγος που με κάνει να είμαι λίγο ενθουσιώδης (γέλια), γιατί αυτό είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που θα ήθελα να έχω γράψει. Μόνο η ιστορία γύρω από το “Vol. 4”, νομίζω. Παίζει επίσης ρόλο στο γιατί το αγαπώ τόσο πολύ, είναι μια τόσο rock ‘n’ roll ιστορία. Νομίζω και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, αυτός είναι ο δίσκος που πήραν την προκαταβολή τους και απλώς την έφαγαν όλη στα ναρκωτικά και δεν είχαν αρκετά χρήματα να ξοδέψουν για τον ίδιο το δίσκο τους (γέλια). Δεν επιδοκιμάζω τη χρήση κοκαΐνης με κανέναν τρόπο, αλλά είναι μια τόσο rock ‘n’ roll ιστορία, ξέρεις: «Ε, ας παρτάρουμε και ας ανησυχούμε για το album αργότερα» και αυτή τυχαίνει να είναι η καλύτερη δουλειά τους κατά τη γνώμη μου. Αυτό μπορεί απλώς να σου δείξει ότι δεν χρειάζονται πολλά για να κάνεις έναν σπουδαίο δίσκο αν τα τραγούδια είναι σπουδαία και ίσως κάποιες εξωσχολικές δραστηριότητες να σε οδηγήσουν μερικές φορές εκεί (γέλια).
Πιστεύεις ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή;
Ναι. Με μια σύντομη απάντηση, ναι. Νομίζω ότι στις μέρες μας δίνεται πολύ περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια, μόνο και μόνο επειδή σκέφτεσαι τους Led Zeppelin, τον Jimi Hendrix, τους Sabbath, τους Beatles ακόμη, τα τραγούδια γράφτηκαν όλα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι τρελό να σκέφτεσαι πραγματικά -και πάλι διόρθωσέ με, αν κάνω λάθος, δεν κάνω τον ιστορικό εδώ ούτε κατά διάνοια- αλλά είχαμε μόνο τον Jimi Hendrix να δημιουργεί μουσική για πόσο, 3-4 χρόνια ως Jimi Hendrix, ως Jimi Hendrix Experience. Και μόνο το να σκέφτεσαι το τι πέτυχε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, σου παίρνει το μυαλό, γιατί απλώς υπάρχει μια εντελώς διαφορετική μέθοδος σήμερα. Γράφεις έναν δίσκο μετά από περίπου δύο χρόνια και οι Zeppelin έγραφαν έναν δίσκο κάθε έξι μήνες. Νομίζω ότι αυτό συνέβη επειδή δεν ήταν στους υπολογιστές, να γράφουν και να κάνουν αυτά τα δημιουργικά διαλείμματα ή κάτι παρόμοιο. Έβαζαν όλη τους την ενέργεια σε αυτά τα τραγούδια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και δεν το πολυσκέφτονταν. Νομίζω ότι τα albums ήταν πολύ καλύτερα τότε επίσης, επειδή τώρα κανείς δεν σκέφτεται πραγματικά να γράψει ένα album. Εννοώ, όταν πρόκειται για τη σειρά (σ.σ: sequencing), καθόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε το tracklisting. Στους δίσκους προσπαθούμε να κάνουμε ένα album, γιατί είμαστε λάτρεις των albums. Προσπαθούμε να το κρατήσουμε αυτό όσο μπορούμε, αλλά νομίζω ότι όλα έχουν πάει σε μια νοοτροπία single και αυτή η τέχνη χάνεται λίγο. Έτσι, τείνω να πηγαίνω στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 για τα σπουδαία albums τους. Θα πω: «Ναι», αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι υπάρχει περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια στα τραγούδια στις μέρες μας. Άρα, ίσως τα τραγούδια να είναι καλύτερα, όπως τα albums ήταν καλύτερα τότε. Αλλά δεν ξέρω, πάντα πηγαίνω πίσω στα μουσικά μου γούστα, ούτως ή άλλως (γέλια).
Ήταν σουρεαλιστική εμπειρία να σπρώχνετε το αυτοκίνητο του Ron Jeremy (παλιός γνωστός πορνοστάρ) σε ένα βενζινάδικο;
(Τρελά γέλια) Ναι! Ναι, απολύτως! Είναι από εκείνες τις στιγμές που ο κόσμος με ρωτά για το πιο τρελό πράγμα που συνέβη ποτέ στο δρόμο, αυτό είναι ένα από αυτά. Δεν συνέβη πραγματικά επειδή είμαστε συγκρότημα, απλώς βρισκόμασταν στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή ή στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, ανάλογα με ποιον μιλάς, αλλά ναι, απολύτως, και μόνο ο τρόπος που εκτυλίχθηκε αυτό το γεγονός είναι ακόμα απίστευτος.
Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook έχουν βοηθήσει τους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;
Απολύτως. Ποτέ δεν υπήρξε καλύτερη εποχή για ν’ ανακαλύψεις νέα μουσική απ’ αυτή τη στιγμή. Είναι ταυτόχρονα ευλογία και κατάρα, γιατί, όπως είπα, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ λιγότερη προσοχή, αλλά για λόγους μάρκετινγκ ενός συγκροτήματος και για να γίνεις γνωστός και να βάλεις το όνομά σου εκεί έξω, ποτέ δεν υπήρξε καλύτερη στιγμή για να προωθήσεις τη δική σου επωνυμία, αυτό είναι σίγουρο.
Έχεις μουσικές φιλοδοξίες που θα ήθελες να εκπληρώσεις;
Απολύτως. Πάντα δουλεύουμε σκληρά για να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας σε βάρος του ύπνου και πολλών άλλων πραγμάτων, αλλά πάντα προσπαθούμε να δουλεύουμε σκληρότερα από όλους τους άλλους. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μας βοηθούν να παραμείνουμε ζωντανοί. Προσπαθούμε πάντα να κινούμαστε και να μην εφησυχάζουμε για το ποιοι είμαστε ως συγκρότημα, πώς ακουγόμαστε, πώς δείχνουμε ως καλλιτέχνες. Προσπαθούμε πάντα να ανεβάσουμε την ένταση. Όπως είναι η φύση μας, η ουσία αυτού που είμαστε, όλοι απλώς συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό και συνεχίζουμε να βάζουμε τα πάντα στη μουσική μας. Αλλά το λέω συνέχεια: Θέλω να είμαστε το πρώτο συγκρότημα που θα παίξει στο φεγγάρι.
Πόσο πιθανό είναι να δούμε μια συναυλία των Crobot στην Ελλάδα;
Α, προσπαθούμε να πάμε στην Ελλάδα εδώ και πολύ καιρό. Παιδιά, έχετε καταπληκτικά συγκροτήματα, ειδικά στον stoner rock χώρο που βγαίνουν από την Ελλάδα. Έτσι, είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που θα πάμε επιτέλους εκεί. Πότε θα είναι, δεν είμαι σίγουρος, αλλά σίγουρα προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο μας να πάμε εκεί. Επιστρέφοντας στους Clutch, μια από τις ιστορίες που άκουσα τον Neil Fallon να λέει είναι ότι το να πάει στην Ελλάδα ήταν μία από τα κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, όχι επειδή δεν περίμενε τίποτα από την Ελλάδα, αλλά όταν έφτασε εκεί μιλούσε για το πόσο τρελοί ήταν οι οπαδοί για το συγκρότημά τους και για το πόσο καταπληκτική εμπειρία ήταν για αυτούς ως συγκρότημα. Δεν είμαστε σε καμία περίπτωση κοντά στο μέγεθος των Clutch, αλλά μπορώ να βρω κάποια σχέση στη δήλωση. Έχουμε παρόμοιο ήχο, νομίζω ότι θα τον μεταδώσουμε στην Ελλάδα και στο κοινό σας, σίγουρα. Έτσι, ελπίζουμε πραγματικά να πάμε.
Ξέρω ότι διαβάζεις βιβλία και ότι σου αρέσουν οι Hunter S. Thompson και Douglas Adams. Πες μας για τις λογοτεχνικές σου επιρροές, τα αγαπημένα σου βιβλία κ.λπ.
Το “Hitchhiker’s Guide to the Galaxy” (σ.σ: του Douglas Adams) είναι σίγουρα το πιο αγαπημένο μου βιβλίο όλων των εποχών. Απλώς λατρεύω το χιούμορ και δεν παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του ως συγγραφέα και μου αρέσει αυτό. Επίσης, νομίζω ότι υπάρχει ένας συσχετισμός: Μεγάλωσα βλέποντας Monty Python και αυτό το είδος σάτιρας και σαρκασμού είναι τόσο βαθιά ριζωμένο σ’ αυτό το αγγλικό στυλ χιούμορ που νομίζω ότι με έλκει πραγματικά αυτό. Μπορεί μερικές φορές να είναι σκοτεινό, αλλά νομίζω ότι αυτό μου αρέσει. Και ο Hunter S. Thompson εκτός από φανταστικός συγγραφέας, είναι απλώς ανεξέλεγκτος και αυτό μ’ αρέσει σ’ αυτόν. Μπορείς να το καταλάβεις στο έργο του. Αυτός ο τύπος είναι απλώς τρελάρας και μου αρέσει αυτό στον Hunter S. Thompson. Κάποια από την ιδεολογία που έχει γράψει είναι απλώς συγκλονιστική να την σκεφτείς. Όλη η πολιτική εκστρατεία που έκανε στο Colorado ήταν κάτι που μου πήρε το μυαλό όταν διάβασα γι’ αυτήν.
Επηρέασε το album σας.
Πολύ περισσότερο το “Welcome to the Fat City” (2016) επειδή αυτό ήταν όλο του το θέμα, καθώς ήθελε να αλλάξει το όνομα της πόλης σε Fat City καθώς πίστευε ότι θα απέτρεπε τα μεγάλα κεφάλια που μιλούσαν καπνίζοντας πούρο, κάτι που είναι ξεκάθαρα αντίστροφη ψυχολογία. Απλώς: Ποιος θα το σκεφτόταν αυτό; Να μετονομάσει την πόλη τους, σε “Fat City”, απλώς προσπαθώντας να κρατήσει μακριά την απληστία. Είναι απίστευτο.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Brandon Yeagley για τον χρόνο του.
Official Crobot website: https://crobotband.com/
Official Crobot Facebook page: https://www.facebook.com/Crobotband