HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2023. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό drummer: τον Chris Slade. Είναι περισσότερο γνωστός ως μέλος των AC/DC (σε δύο διαφορετικές περιόδους). Έχει επίσης παίξει με τους Manfred Mann’s Earth Band, The Firm (με τους Jimmy Page και Paul Rodgers), Tom Jones, David Gilmour, Asia, Uriah Heep και Gary Moore. Σήμερα, περιοδεύει με τους The Chris Slade Timeline παίζοντας τραγούδια απ’ όλη την καριέρα του. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Είστε απασχολημένος κάνοντας συναυλίες με το συγκρότημα σας, τους The Chris Slade Timeline. Τι πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί κατά τη διάρκεια αυτών των συναυλιών;
Κάνουμε πάντα πολύ AC/DC. Το μισό set είναι AC/DC, το άλλο μισό είναι άλλο υλικό όπως Manfred Mann’s Earth Band, Uriah Heep, Jimmy Page, David Gilmour, άνθρωποι σαν αυτούς. Έτσι, είναι ένα πολύ ποικίλο set και σωστά χρειάζεται να παίζουμε για περίπου δύο ώρες. Κανείς δεν απογοητεύεται ποτέ.
Φαίνεται ότι είστε πολύ ευχαριστημένος με την σύνθεση των The Chris Slade Timeline, έτσι δεν είναι;
Ω ναι, πάρα πολύ. Είναι ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα στα οποία ήμουν ποτέ. Σχεδόν άγνωστοι, φυσικά, αλλά οι μουσικοί είναι απλώς φανταστικοί. Είναι πραγματικά παγκόσμιας κλάσης, πρώτης κατηγορίας. Παίζουν μαζί από 10 χρονών κάποιοι από αυτούς και είναι 35 τώρα.
Θα μπορούσατε να φανταστείτε πώς θα ήταν η μουσική σας καριέρα, αν δεν είχατε δουλέψει σ’ εκείνο το κατάστημα υποδημάτων στο Cardiff;
Όχι, απλά δεν μπορώ να φανταστώ. Ήταν κάποια σύμπτωση, ξέρεις. Αλλά ο κιθαρίστας του Tom Jones -καλά, δεν ήταν ακόμα ο Tom Jones, ο Tommy Scott and the Senators- μπήκε μέσα και ήξερα ότι είχαν ξεφορτωθεί τον drummer τους το προηγούμενο βράδυ. Έτσι, τον πλησίασα και του είπα: «Είμαι drummer, χρειάζεστε drummer και μένω κοντά στον Tom», που έμενα (γέλια). Ναι, ήταν αξιομνημόνευτη ημέρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ημερομηνία ήταν, αλλά ήταν το 1963.
Πόσο σημαντική ήταν η περίοδος που παίζατε με τον Tom Jones για τη μετέπειτα καριέρα σας;
Ήταν πολύ διαμορφωτική. Ξεκινήσαμε ως rock συγκρότημα, αν θες -δεν αποκαλούσαμε έτσι τους εαυτούς μας τότε- με δερμάτινα μπουφάν και τζιν, συμπεριλαμβανομένου του Tom και παίζαμε rock μουσική. Εννοώ, rock ‘n’ rock: Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, κάθε είδους πράγματα και ο Tom μπορούσε να τραγουδήσει. Μπορούσε να τραγουδήσει Little Richard, κάτι που είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνει και να το τραγουδήσει καλά. Αλλά ήταν πολύ διαμορφωτικό για μένα γιατί άρχισα να παίζω drums με jazz, γιατί εκεί ήταν όλοι οι καλοί drummers. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν καλοί pop drummers που μπορούσες να ακούσεις. Έτσι, άκουγα jazz, μαζί με πολλούς άλλους drummers, ανθρώπους σαν τον Cozy Powell (Rainbow, Black Sabbath), τέτοιους ανθρώπους. Έτσι, μου επέτρεψε από το να είμαι rock ‘n’ roll drummer να πάω και να παίξω με τον Count Basie, με τον Tom Jones στο τέλος. Λοιπόν, αυτό ήταν πραγματικά κάτι.
Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να γνωρίσετε τον Elvis Presley;
Ναι, ήταν υπέροχη. Απολύτως υπέροχη. Νομίζω ότι ήμουν 21 τότε και ήμασταν στο Las Vegas κάνοντας μια συναυλία και ήταν σ’ αυτήν με τη συνοδεία του, ξέρετε, τη Memphis Mafia (γέλια). Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον συναντούσα, η πρώτη φορά ήταν στη Hawaii. Ήρθε με τη σύζυγό του, Priscilla και απλώς ήρθε να δει τον Tom να παίζει και συνειδητοποίησε ότι ο Tom ήταν μια πραγματικά μεγάλη απειλή. Οπότε, γι’ αυτό επέστρεψε και αυτή είναι η αλήθεια, αυτό είναι γεγονός.
Ποιος έπαιξε drums στο ντουέτο “Raise Your Hand” του Tom Jones με την Janis Joplin στην τηλεοπτική εκπομπή “This Is Tom Jones”; Εσείς είστε;
Δεν έκανα αυτή τη σειρά. Αυτός ήταν ο Ronnie Verrell, ένας φανταστικός session drummer. Ήταν ένας από τους κορυφαίους στη Βρετανία και ήταν σπουδαίος μουσικός. Στην πραγματικότητα, έμαθα πολλά βλέποντάς τον.
Απογοητευτήκατε όταν μάθατε ότι όλοι οι άλλοι από το περιοδεύον συγκρότημα του Tom Jones έπαιρναν τρεις φορές περισσότερα χρήματα από εσάς;
«Απογοητευμένος» δεν είναι η (σ.σ: κατάλληλη) λέξη, ήταν απαίσιο. Έφυγα αμέσως. Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο, απλώς αποχώρησα, γιατί εμείς, οι Tom Jones & the Squires, είχαμε ξεκινήσει όλοι μαζί στο Λονδίνο για ίσως δύο χρόνια, πριν ο Tom τα καταφέρει και μετά ήμασταν μαζί του, δεν ξέρω, ίσως άλλα πέντε χρόνια, αφότου τα κατάφερε, δεν έχω υπολογίσει τις ημερομηνίες. Μετά, πήραμε όλοι πόδι, μας ξεφορτώθηκε όλους ο manager. Αλλά μετά από περίπου ένα χρόνο, επέστρεψα στον Tom γιατί οι Squires δεν πήγαιναν πουθενά.
Είστε περήφανος που το “Nightingales & Bombers” (1975) των Manfred Mann’s Earth Band θεωρείται κλασικό album;
Ναι, είμαι πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτό. Είναι αρκετά αστείο, οι Timeline μιλούσαν γι’ αυτό, μόλις τις προάλλες, αυτό ακριβώς το album. Ήμασταν σ’ ένα studio ηχογράφησης, οι Timeline και κάποιος το ανέφερε και ο Steve (σ.σ: Glasscock), ο τραγουδιστής, είπε ότι το αγόρασε όταν κυκλοφόρησε. Λοιπόν, ναι, είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτό και το “Solar Fire” (1973) επίσης, στην πραγματικότητα. Ο κόσμος τρυπώνει στις συναυλίες και μου φέρνουν όλα τα πράγματα των Manfred Mann για να τα υπογράψω και υπάρχει ένας σωρός απ’ αυτά (γέλια).
Λατρεύω το παίξιμό μας σε μια live εκτέλεση του “Father of Day, Father of Night” από μια εμφάνιση στην Στοκχόλμη το 1973. Θυμάστε αυτή την συναυλία;
Όχι, δεν την θυμάμαι, για να είμαι ειλικρινής (γέλια). Όχι, δεν θυμάμαι καλά. Οι συναυλίες με τους Earth Band ήταν υπέροχες. Πραγματικά πολύ καλές συναυλίες. Ήταν όλοι σπουδαίοι μουσικοί. Ο Mick Rogers (κιθάρα) ήταν σπουδαίος σολίστας. Ήταν περισσότερο jam συγκρότημα παρά pop. Δεν ήταν καθόλου pop συγκρότημα. Φυσικά, οι Manfred Mann’s Earth Band ήταν rock συγκρότημα και μοιάζαμε περισσότερο με τους Cream παρά μ’ οτιδήποτε άλλο. Απλώς τζαμάραμε.
Εκπλαγήκατε όταν η διασκευή των Manfred Mann’s Earth Band στο “Blinded by the Light” του Bruce Springsteen έφτασε στο #1 του Billboard Hot 100 το 1976;
Ναι, όλοι ήμασταν πολύ έκπληκτοι και πολύ ευγνώμονες επίσης, γιατί προσπαθούσαμε για χρόνια να κάνουμε έναν επιτυχημένο δίσκο, επειδή δεν μπορούσες να πας πουθενά εκείνες τις μέρες χωρίς επιτυχημένο δίσκο. Οπότε ναι, ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι και πούλησε εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο και έγινε #1 σχεδόν παντού, νομίζω. Αυτή ήταν η ενορχήστρωση του Manfred (πλήκτρα), γιατί το πρωτότυπο δεν μοιάζει καθόλου με τον δίσκο μας.
Φαίνεται ότι ο Manfred Mann είναι μεγάλος οπαδός του Bruce Springsteen επειδή διασκεύασε τα “Spirit In the Night”, “Blinded By the Light” και “For You”. Κατανοείτε την εμμονή του με το ντεμπούτο του Springsteen, το “Greetings from Asbury Park, N.J” (1973);
Λοιπόν, αυτό που συνέβη ήταν ότι εμείς -όταν λέω «εμείς», ήμασταν στην πραγματικότητα εγώ και ο Manfred- πήραμε ο καθένας μια κόπια του “Greetings from Asbury Park”, το οποίο είχε εξαφανιστεί χωρίς να το αγοράσει κανείς, κανένας δεν το αγόρασε. Απλώς έσβησε και εξαφανίστηκε την πρώτη φορά που κυκλοφόρησε. Έτσι, κάποιος μας έδωσε μια κόπια του καθενός απ’ αυτό, το οποίο το πήραμε πίσω στο σπίτι. Παίζαμε στις ίδιες συναυλίες, τα ίδια night clubs, πρέπει να πω, που έπαιζε ο Springsteen με το συγκρότημα του, στην ανατολική ακτή και μας άρεσε πολύ. Ήμουν μεγάλος οπαδός του Springsteen, πολύ μεγάλος και ο Manfred πήρε ένα τραγούδι απ’ αυτό και το επανενορχήστρωσε πλήρως. Το αποτέλεσμα ήταν το “Blinded By the Light”. Φυσικά, όλοι οι Earth Band έβαλαν ιδέες σ’ αυτό γιατί έπρεπε να δώσουμε ιδέες όσον αφορά την παραγωγή, αλλά ο Manfred σκέφτηκε το πρωτότυπο πράγμα στο πιάνο και μερικά άλλα πράγματα επίσης. Λοιπόν, ναι, αυτή είναι η ιστορία και ήταν ο πρώτος επιτυχημένος δίσκος του Bruce Springsteen. Μπορεί να μην ήταν γνωστός στον κόσμο χωρίς τον δίσκο των Earth Band.
Ήταν λίγο περίεργο που ο David Gilmour και ο Jimmy Page σας κάλεσαν την ίδια μέρα για να ενταχθείτε στα συγκροτήματά τους;
Ναι (γέλια), αυτό είναι αλήθεια, είναι πραγματικά αληθινή ιστορία. Έλαβα μια κλήση το πρωί από τον David Gilmour και μετά νωρίς το απόγευμα από τον Jimmy Page και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήταν τρομερό πράγμα! Ο Jimmy Page με περίμενε περίπου εννιά μήνες να επιστρέψω από την περιοδεία με τον Gilmour.
Ήταν ο Jimmy Page ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείς μαζί του;
Είναι ένα πολύ ταπεινό, απλό άτομο, είτε το πιστεύεις είτε όχι. Ποτέ δεν απαίτησε κάποιον συγκεκριμένο τρόπο παιξίματος ή κάτι παρόμοιο. Ήταν -αν είναι δυνατόν- απλώς ένα μέλος του συγκροτήματος και ήθελε μόνο να είναι ο κιθαρίστας, κάτι που είναι υπέροχο. Ο Jimmy είχε φοβερή νοοτροπία.
Θεωρείτε τους The Firm επιτυχημένο συγκρότημα;
Ναι, ήταν πολύ επιτυχημένοι όταν το κάναμε. Πολλοί άνθρωποι, όπως με τους Earth Band, εξακολουθούν να έρχονται σε συναυλίες των Timeline και να λένε: «Τώρα, οι Firm είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα». Έτσι, ακόμα είναι, ακόμα και τώρα, όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθούν να υπάρχουν οπαδοί των Firm.
Παίξατε drums όταν ο Jimmy Page τζάμαρε με τον Jaco Pastorius στο Lone Star Cafe στη Νέα Υόρκη το 1985. Τι αναμνήσεις έχετε από εκείνο το βράδυ;
Πριν αρχίσουν να το κινηματογραφούν, ξεκίνησα το jam με τον Jaco και δεν το τράβηξαν. Έκανα περίπου ένα 20λεπτο jam με τον Jaco Pastorius, μόνο εγώ κι αυτός. Ήταν απίστευτο και πολύ καλό. Κατέβηκα από τη σκηνή και τα παιδιά με πείραζαν, γιατί ήταν πολύ καλό. Επειδή πριν από αυτό, το συγκρότημά του δεν είχε εμφανιστεί. Το συγκρότημα του Jaco δεν είχε εμφανιστεί ακόμα. Πήγα στον Jaco -καθόταν στη σκηνή και του είπα: «Ο drummer σου δεν έχει εμφανιστεί. Τα drums είναι στημένα. Ο drummer σου δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Είμαι drummer. Θες να παίξουμε;» Ήταν κυριολεκτικά αυτό (γέλια) και του είπα ότι δούλεψα στο Madison Square Garden με τον Jimmy Page και είπε: «Ήσουν στο συγκρότημα του Jimmy Page;» Είπα: «Ναι». Είπε: «Ανέβα στη σκηνή» (γέλια). Ανέβηκα στη σκηνή μετά και με κοίταξε και τον κοίταξα και μου είπε: «Ξεκίνα εσύ». Είπα: «Ω, όχι!» Κάναμε αυτή το τζαμάρισμα για 20 λεπτά, ίσως και περισσότερο, και ήταν υπέροχο. Ήταν μια από τις εκπληκτικές στιγμές της ζωής μου και μεγάλη τιμή να παίξω με τον Jaco γιατί δεν είναι μόνο ο αγαπημένος μου μπασίστας, είναι ίσως ο αγαπημένος μου μουσικός όλων των εποχών, ξέρεις, με τους Weather Report και όλα αυτά. Ήταν απίστευτο! Έτσι, όταν βλέπεις τον Jimmy Page να τζαμάρει με τον Jimmy, αποδείχτηκε ότι εγώ ήμουν κατά τη διάρκεια αυτού και έπαιξα για 20 λεπτά πριν απ’ αυτό και φυσικά κανείς δεν το τράβηξε. Ναι, συγκλονιστική στιγμή.
Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να προσαρμόσετε το drumming σας όταν μπήκατε στους AC/DC;
Ήμουν τόσο τυχερός που μπόρεσα να παίξω με τους AC/DC και επίσης με τον Count Basie. Ευτυχώς, έχω την τεχνική για να το κάνω αυτό. Δεν ξέρω πώς, αλλά το έκανα. Όπως είπα, ξεκίνησα με jazz, άκουγα jazz δίσκους. Όταν μπήκα στους AC/DC, έπαιζα στη μουσική βιομηχανία για, δεν ξέρω, 30-40 χρόνια, κάτι τέτοιο, οπότε ήξερα την δουλειά μου και τι ήθελαν οι AC/DC. Ξέρεις, θέλουν: “boom-bas/ boom-bast/ boom-bat/ bat”. Ακούγεται απλό, αλλά θέλουν επίσης ένα υπέροχο συναίσθημα στα drums. Θέλουν να ακούγονται σωστά και να είναι ουσιαστικά. Είναι αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν “pocket playing”. Το να είσαι μέσα στην τσέπη, στο groove. Το ακούς στους soul και rock ‘n’ roll δίσκους. Υπάρχει τόσο μεγάλο συναίσθημα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εκτός κι αν εσύ… Ένας μουσικός θα καταλάβαινε τι λέω.
Προφανώς, το παίξιμό σας στο “Thunderstruck” (από το album “The Razors Edge” των AC/DC το 1990) είναι αξιοσημείωτο. Πείτε μας όλα όσα πρέπει να ξέρουμε γι’ αυτό το τραγούδι;
Ναι, το καταλαβαίνω τώρα. Εκείνη την εποχή, ήταν απλώς άλλο ένα τραγούδι. Είπαν: «Εδώ είναι άλλο ένα τραγούδι». Ο Bruce Fairbairn, ο παραγωγός (Aerosmith, Bon Jovi), έβαλε την μπότα στο (σ.σ: με βαριά φωνή) “THUN-DER”, που ήταν μια υπέροχη ιδέα γιατί στους AC/DC δεν αρέσουν τα overdubs, συνήθως. Τους αρέσει να παίζουν στο studio όλοι μαζί, και οι πέντε του συγκροτήματος, ακόμα και ο Brian (σ.σ: Johnson -φωνητικά). Παίζοντας όλοι την ίδια στιγμή, ξανά και ξανά, ίσως δέκα takes τη φορά, μέχρι να βγει σωστό. Λοιπόν, ο Bruce Fairbairn μου είπε: «Θα μπορούσες να παίξεις “boom-boom”, όταν ακουστεί η λέξη “Thunder”;» Είπα: «Ναι, φυσικά» και με κοίταξε και είπε: «Αλήθεια;» Είπα: «Ναι!» Σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν δύσκολο, αλλά δεν ήταν (γέλια). Είμαι πολύ χαρούμενος που το σκέφτηκε αυτό.
Επανήλθατε στους AC/DC το 2014. Πιστεύετε ότι το γεγονός ότι δεν περιμένατε την κλήση τους, σας έκανε να απολαύσετε ακόμη περισσότερο την Rock or Bust περιοδεία;
Ναι, πραγματικά δεν την περίμενα. Ήταν πλήρης έκπληξη. Ακόμη και οι οπαδοί έλεγαν: «Νομίζω ότι θα σε καλέσουν ξανά. Νομίζω ότι θα σε ξαναπάρουν τηλέφωνο». Έλεγα: «Κοίτα, δεν πρόκειται να με καλέσουν. Νομίζω ότι δεν θα με πάρουν τηλέφωνο». Εξαπλώθηκε (σ.σ: η φήμη) για εβδομάδες, ίσως και περισσότερο και ξαφνικά, ήμουν στην Ελβετία με τους Timeline και έλαβα μια κλήση και ήταν από τον manager και μου πρότεινε να επανενταχθώ σ’ αυτούς. Φυσικά, είπα: «Ναι».
Τον Μάρτιο του 2016, ο Axl Rose αντικατέστησε τον Brian Johnson στους AC/DC κατά τη διάρκεια της περιοδείας. Περιγράψτε μας την αντίδρασή σας την πρώτη φορά που έκανε πρόβα με το συγκρότημα.
Συνάντησα για πρώτη φορά τον Axl στην πρόβα και όχι σε πρόβα, σε οντισιόν, όπως λέγεται. Δοκιμάσαμε τρεις-τέσσερις τραγουδιστές από διάφορα συγκροτήματα και είπαν: «Ω, καλά, ξέρεις, αύριο ο Axl Rose». Είπα: «Ωραία, εντάξει» (γέλια). Γνωρίζοντας τη φήμη του και τέτοια πράγματα, εξεπλάγην πολύ όταν τον συνάντησα, ξαφνιάστηκα ευχάριστα γιατί ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος. Πρέπει να έμεινα έκπληκτος και σκέφτηκα: «Αυτός ο τύπος είναι εντάξει» και μετά άρχισε να τραγουδάει και θεέ μου, τι φωνή! Τι φωνή! Ήξερα μόνο τη φωνή του στους Guns N’ Roses που δεν θυμίζει σε τίποτα τη φωνή του στους AC/DC. Έτσι, εξεπλάγην πολύ ευχάριστα.
Πόση αλληλεπίδραση είχατε εκτός σκηνής με τον Axl και τα άλλα μέλη των AC/DC κατά τη διάρκεια της Rock or Bust περιοδείας;
Ναι, συνηθίζαμε να συναναστρεφόμαστε πού και πού, όχι όλη την ώρα. Μόνο στο bar του ξενοδοχείου ή κάτι τέτοιο. Ο Brian και ο Cliff (σ.σ: Williams -μπάσο) ήταν συνήθως εκεί. Ο Angus δεν πίνει καθόλου και ποτέ δεν έπινε, επομένως δεν ήταν ποτέ εκεί. Αλλά ο Cliff και ο Brian, ο Stevie (σ.σ: Young -ρυθμική κιθάρα) φυσικά ήταν εκεί, μερικές φορές ο Axl. Περιστασιακά, δεν ήταν τίποτα προγραμματισμένο. Ήταν απλώς ένα bar ξενοδοχείου.
Ο Keith Emerson μου είπε: «Η μουσική στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 ήταν πιο σημαντική για τους ανθρώπους. Ήταν ένα τεράστιο γεγονός όταν οι Beatles κυκλοφορούσαν ένα νέο album. Έπρεπε ν’ ακούσεις το μπάσο του Paul McCartney, έπρεπε ν’ ακούσεις τους στίχους του John Lennon. Σήμερα, κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ποιος παίζει ένα κιθαριστικό solo στο album της Lady Gaga». Συμφωνείτε με αυτό;
Οι δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 ήταν υπέροχες. Μερικοί σπουδαίοι μουσικοί, μερικές υπέροχες ιδέες. Ήταν μια πολύ καινοτόμος εποχή, οι άνθρωποι δοκίμαζαν όλες τις προσεγγίσεις στην μουσική προσπαθώντας να βρουν νέους τρόπους παιξίματος ή παρουσίασης της μουσικής. Ήταν πολύ διεγερτικό. Λοιπόν, ξέρω τον Jimmy, αλλά οποιοσδήποτε είναι επιτυχημένος, του αξίζει αυτή η επιτυχία, συνήθως, επειδή δούλεψαν σκληρά γι’ αυτήν και δοκίμασαν πράγματα. Οι δεκαετίες του ‘80, του ‘90, αυτός ο αιώνας (γέλια) σε αντίθεση με τον περασμένο αιώνα… αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι η εποχή που με διαμόρφωσε ήταν οι δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, αλλά όπως είπα, προσαρμόζομαι και αν ακούσω κάτι καινούργιο σήμερα στο ραδιόφωνο, ένα νέο drum lick ή κάτι τέτοιο, πάντα μ’ ενδιαφέρει. Υπάρχει πάντα η καινοτομία σε εξέλιξη και οι άνθρωποι λένε: «To rock έχει πεθάνει», «η rap είναι η καλύτερη» ή οτιδήποτε άλλο, πιστεύουν: «το garage είναι ίσως το καλύτερο», αλλά είναι το πότε γεννήθηκες, η δεκαετία στην οποία γεννήθηκες καθορίζει ποια μουσική σ’ αρέσει, αλλά θα συμφωνήσω ότι η μουσική τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 ήταν πρώτης τάξεως.
Τζαμάρατε με τον Nick Mason σε ένα Fantasy Camp στο LA τη δεκαετία του ‘90. Πώς συνέβη αυτό και ποιο τραγούδι παίξατε;
Ναι, έπαιξα με τους μισούς Pink Floyd (γέλια). Έπαιξα και με όλους του Bad Company. Ο Nick είναι υπέροχος τύπος, είναι αστείος όσο δεν πάει. Είναι πραγματικά πολύ αστείος τύπος. Δεν φαίνεται ότι είναι όταν τον συναντάς, αλλά η αίσθηση του χιούμορ του είναι φανταστική. Θυμάμαι μια φορά σε μια συνέντευξη κάποιος τον ρώτησε για το παίξιμο του David Gilmour-και ο Gilmour έχει απλώς έναν καταπληκτικό τόνο, έτσι δεν είναι, απλώς φοβερή μουσική ικανότητα- και είπε: «Ναι, ο David έχει έναν μοναδικό τρόπο παιξίματος: Ψάχνει αδέξια να βρει κάτι (σ.σ: Είπε “it’s fumbling”), νομίζω» (γέλια). Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι παίξαμε το “Comfortably Numb”.
Υπάρχει κάποιος μπασίστας με τον οποίο θα θέλατε να παίξετε;
Λοιπόν, ο Jaco θα ήταν αυτός, φυσικά. Αλλά το έκανα! Πόσο τρομερό! Είναι ο μόνος που έρχεται στο μυαλό, στην πραγματικότητα.
Είχατε παίξει ποτέ με τον Jack Bruce (Cream);
Ωχ, όχι. Ναι, θα ήταν πολύ ωραίο. Ήταν σπουδαίος μπασίστας. Δεν το σκέφτηκα ποτέ αυτό, γιατί δεν βλέπω το φαντασιακό του πράγματος: «Α, θα ήθελα να παίξω με τον Jimmy Page». Δεν το κάνω αυτό, γιατί το έχω κάνει ήδη (γέλια).
Έχετε μουσικές φιλοδοξίες που θα θέλατε να εκπληρώσετε;
Ναι, θα ήθελα οι Timeline να είναι πιο επιτυχημένοι. Παίζουμε σε όλη την Ευρώπη και πηγαίνουμε οδικώς στις συναυλίες γιατί το γουστάρουμε και μας αρέσει να χρησιμοποιούμε τον δικό μας εξοπλισμό. Δεν είναι νοικιασμένος εξοπλισμός. Πήγαμε κάποιες φορές αεροπορικώς και νοικιάσαμε εξοπλισμό, ήταν εντάξει, αλλά όχι όπως με τα δικά μας σύνεργα. Δεν νομίζω ότι έχει απογοητευτεί ποτέ κάποιος σ’ οποιαδήποτε συναυλία που έχουμε κάνει ποτέ. Πάντα παραπονιούνται όταν τελειώνουμε. Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό και είμαι πολύ χαρούμενος που έχω τους μουσικούς που έχω.
Σας αρέσει ο Ringo Starr ως drummer;
Ναι. Παίζει ρυθμικά (σ.σ: Είπε “he swings”), πραγματικά παίζει ρυθμικά. Αυτό εννοώ με τον όρο συναίσθημα, όταν μιλούσα νωρίτερα. Σε κάνει να χτυπάς το πόδι σου. Νομίζω ότι ήταν ο Duke Ellington που είπε: «Πρέπει να κάνεις τον τύπο στο πίσω μέρος της αίθουσας να χτυπήσει το πόδι του. Αν μπορείς να το κάνεις αυτό, το ‘πιασες, φίλε». Αυτό είναι αλήθεια. Πρέπει να προσπαθήσεις να συμπεριλάβεις τους πάντες και να παίξεις με ρυθμό, αίσθηση και συναίσθημα, στην πραγματικότητα και να προσπαθήσεις να συμπεριλάβεις όλο το κοινό, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για ένα εκατομμύριο άτομα -που είναι επίσης υπέροχο- ή δώδεκα άτομα σε μια pub. Είναι η ίδια αρχή.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Chris Slade για τον χρόνο του.
Official Chris Slade website: www.chrisslade.com
Official The Chris Slade Timeline Facebook page: https://www.facebook.com/ChrisSladeACDC