ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ HIT CHANNEL: Μιλήσαμε με έναν από τους σπουδαιότερους παραγωγούς όλων των εποχών: τον Bob Ezrin. Έχει κάνει παραγωγή σε μνημειώδη albums όπως το “The Wall” των Pink Floyd και το “Berlin” του Lou Reed, για να αναφέρουμε μερικά. Επίσης έχει κάνει πολυάριθμα albums με μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι Alice Cooper, Kiss, Peter Gabriel και U2. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι μου και ήταν ο Bob Ezrin στη άλλη άκρη της γραμμής, ήταν απερίγραπτη η χαρά μου που μίλησα με ένα τόσο κολοσσιαίο όνομα. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:
Πώς ήταν να δουλεύετε και πάλι ως παραγωγός με τον Alice Cooper για το “Welcome 2 My Nightmare” album; Είστε ικανοποιημένος με το αποτέλεσμά; Ο Dennis Dunaway (αρχικός μπασίστας του Alice Cooper) μου είπε ότι ήταν υπέροχα που δούλεψε και πάλι μαζί σας!
Για τον Alice και μένα ήταν πολύ φυσικό και ταυτόχρονα πολύ συναρπαστικό και μεγάλη πηγή έμπνευσης να δουλέψουμε ξανά μαζί μετά από τόσα χρόνια. Ο χαρακτήρας του Alice Cooper ήταν κάτι που πάντα καταλάβαινα. Τα παλιά χρόνια, ήταν το αγαπημένο μου και το να επιστρέφω τώρα μετά από όλο αυτό τον καιρό, ήταν συναρπαστικό και αναζωογονητικό για μένα, και πολύ διασκεδαστικό. Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό. Να δουλεύεις με τον Alice είναι πάντα διασκεδαστικό. Είναι πολύ έξυπνος, πολύ γρήγορος, έχει μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, και έτσι ήταν μεγάλη μου χαρά να ξανασυναντηθούμε και να δουλέψουμε μαζί.
Ποια είναι τα άλλα projects με τα οποία ασχολείστε σήμερα ως παραγωγός είστε σήμερα; Τώρα δουλεύετε με τους Canadian Tenors…
Ναι, αυτή τη στιγμή είμαστε στα τελειώματα των ηχογραφήσεων με τους Canadian Tenors και μετά από αυτό θα κάνω διακοπές. Μπράβο μου! Δεν έκανα καθόλου διακοπές εδώ και χρόνια. Το χρειαζόμουν. Θα πάω στη Φλόριντα.
Συνεργαστήκατε μετά από πολλά με τον Peter Gabriel (πρώην Genesis) στο φιλόδοξο project “Scratch My Back”. Από ποιον επελέγησαν οι διασκευές;
Μαζί τις διαλέξαμε. Ο Peter είχε ήδη μια λίστα με μερικά τραγούδια που ήθελε να διασκευάσει και σκέφτηκα ότι ήταν πραγματικά τρομερά και στη συνέχεια μαζί επιλέξαμε από αυτά τα τραγούδια. Μπήκα στο project, λίγο αργά. Είχε ήδη αρχίσει να δουλεύει πάνω σε κάποια κομμάτια και να κάνει κάποια demos και άρχιζε να καθορίζει την ιδέα γύρω από το album. Συναντηθήκαμε οι δυο μας στο Λος Άντζελες για να μιλήσουμε γι ‘αυτό και καταλήξαμε σε ένα σύνολο κανόνων για την ηχογράφηση. Ήταν σημαντικό γιατί είχαμε μόνο ορχήστρα, ούτε μπάσο και τύμπανα, ούτε ηλεκτρονικά όργανα. Από τότε ξεκινήσαμε να επιλέγουμε ποια τραγούδια ταίριαζαν με την προσωπικότητά του. Υπήρχαν πολλά τραγούδια για να διαλέξει από καλλιτέχνες που θαύμαζε, όπου οι στίχοι ήταν πολύ αμερικάνικοι ή ίσως δεν ηχούσαν φυσικοί στο στόμα του Peter Gabriel. Δεν ήταν εύκολο να βρούμε πράγματα που να τα αγαπούσε, να ταίριαζαν στον Peter και να προερχόντουσαν από καλλιτέχνες που θα ήθελαν να εμπλακούν (σ.σ.: στο θεωρητικά επόμενο album “I’ll Scratch Yours” ), επειδή η αρχική ιδέα ήταν ο Peter να διασκευάσει τα δικά τους τραγούδια και αυτοί να διασκευάσουν τραγούδια του Peter.
Το “I’ll Scratch Yours” album θα πραγματοποιηθεί τελικά;
Το ελπίζω. Δεν συμμετέχω πλέον στο project. Στον κόσμο του Peter τα πράγματα μπορεί να πάρουν πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και εγώ πρέπει να κάνω άλλα πράγματα. Αλλά από ό, τι ακούω από την ομάδα του, γίνονται διασκευές και υποθέτω ότι κάποια στιγμή θα τα μαζέψουν όλα και θα τα κυκλοφορήσουν σε ένα δεύτερο δίσκο.
Είστε ο συν-ιδρυτής της Beat Kangz Electronics που ασχολείται με την παροχή και την ανάπτυξη ηλεκτρονικού λογισμικού για τη hip-hop/rap μουσική. Πώς σας ήρθε αυτή η ιδέα; Είσαι ένας κορυφαίος “classic rock” παραγωγός και δεν ξέραμε ότι είστε εξοικειωμένος και με τη hip-hop μουσική … Ήταν μια πρόκληση αυτό για σας;
(Γέλια) Ξέρεις εγώ ήμουν παραγωγός και στην ταινία του Jay-Z; Ξέρεις, αγαπώ όλα τα είδη της μουσικής και έχω συμμετάσχει σχεδόν σε όλα τα φάσματα της μουσικής με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και ακόμα κι όταν έκανα παραγωγή σε όλους αυτούς τους rock δίσκους, συμμετείχα επίσης σε δίσκους από άλλα είδη, όπως η κλασική, λίγη pop, ακόμα και μερική R’n’B. Αλλά με την Beat Kangz Electronics προέκυψε το πράγμα όταν ένα από τα τρία μέλη της Beat Kangz, ένας από τους αρχικούς ιδρυτές της, ήρθε στην Καλιφόρνια -ζούσα τότε στην Καλιφόρνια- με συνάντησε αμέσως και μου έδειξε τι είναι στην πράξη αυτή την επαναστατική τεχνολογία, η οποία την εποχή εκείνη δεν ήταν εντελώς πραγματική, ήταν απλά μια ιδέα. Αλλά παρήγαγε ήχους και ήταν φτιαγμένο σύμφωνα για την αρχιτεκτονική ενός beatbox, που ονομάζεται Street Box, το οποίο κυκλοφορούσε από τη Zoom. Ήρθε, μου έδειξε και μου εξήγησε τι ήταν το όραμά του, το οποίο ήταν η δημιουργία προϊόντων με το δικό τους όνομα. Βρήκα απλά ότι η κίνηση αυτή ήταν καταπληκτική, πολύ έξυπνη, πολλά από αυτά τα κάνανε και με το Street Box, το οποίο ήταν αρκετά σπουδαίο, και συμμετείχα και ενεπλάκην σ’ αυτό για πολλά χρόνια. Όχι και πολύ σήμερα, υπάρχει μια νέα ομάδα διοίκησης και έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών, αλλά το προϊόν “The Beat Thang” είναι εκεί έξω και οι κριτικές είναι σπουδαίες-οι άνθρωποι το λατρεύουν-και είμαι πολύ χαρούμενος που ήμουν σε θέση να βοηθήσω σ’ αυτό.
Είστε συν-υπεύθυνος για τη δισκογραφική Bigger Picture. Πόσο δύσκολο είναι να ανοίγεις μια δισκογραφική εταιρία αυτή της “ψηφιακής” εποχή; Μήπως συνέβη επειδή είχατε κακές αναμνήσεις συνεργαζόμενος με τις μεγάλες εταιρείες όλα αυτά τα χρόνια;
Λοιπόν, δεν ξεκίνησα μια εταιρία με την Bigger Picture. Το όραμα ήταν για πολλά χρόνια ότι η πιο αποτελεσματική σχέση που ένας καλλιτέχνης μπορεί να έχει, είναι με έναν συνεργάτη ο οποίος μπορεί να παρέχει την υποδομή και τους πόρους που χρειάζεται ένας καλλιτέχνης για να ακολουθήσει το όνειρό του και να αναπτύξει την καριέρα του. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτόν θα υποστήριζε. Στις περισσότερες περιπτώσεις σήμερα, οι εταίροι σε αυτή την ομάδα συμπεριλαμβανομένου του manager του, του publishing, της δισκογραφικής εταιρίας, της εταιρίας που κλείνει συναυλίες, , όλοι τους έχουν αρκετά διαφορετικές προτεραιότητες. Μόνο ο manager είναι ίσως το 100% στη πλευρά του καλλιτέχνη. Όλοι οι υπόλοιποι, είναι σε θέση να χρησιμοποιούν τον καλλιτέχνη για τους δικούς τους στόχους, τους δικούς τους σκοπούς. Επίσης, αυτό κοστίζει στον καλλιτέχνη μια περιουσία και στο παρελθόν έχω δει αυτή την ανίερη συμμαχία των διαφόρων μερών να δουλεύουν στην πραγματικότητα εις βάρος του καλλιτέχνη. Έτσι, για να κυκλοφορήσεις ένα album, ή να πωλήσεις εισιτήρια ή T-shirts ή κάρτα μέλους του fan club, η εταιρία θα εμποδίσει απόλυτα αυτό. «Από αυτό δεν θα βγάλω χρήματα και δεν πρόκειται να το κάνω» . Εάν αυτό δεν θα βοηθούσε ένα album ή τα εισιτήρια, ή βάζοντας ένα κουπόνι μαζί με το album, ο managerκαι η εταιρία θα πουν «Όχι. Δεν πρόκειται να γίνει. Δεν δημιουργεί εισόδημα στην δισκογραφική εταιρεία». Έτσι, για μένα, εδώ και πολλά χρόνια, προκειμένου να δουλέψει ένας καλλιτέχνης έπρεπε να συνδυάσει όλες αυτές τις διαφορετικές συντεταγμένες σε ένα συνεκτική ομάδα. Μια ομάδα που θα καλύπτει σχεδόν τα πάντα. Η ιδέα με την Bigger Picture ήταν να είναι μια κοινοπραξία, ο επιχειρηματικός εταίρος του καλλιτέχνη. Οι άνθρωποι το αποκαλούν 360. Καλύπτει 360 μοίρες της δουλειάς του καλλιτέχνη και της καριέρας του. Η 360ο εταιρία Bigger Picture είναι μια απλή κοινοπραξία, της οποίας το όραμα είναι όσο το περισσότερο δυνατόν ελεγχόμενο, στο οποίο έχουμε επενδύσει σε συνεργάτες και συνεργαζόμαστε με τον καλλιτέχνη. Αυτή το θαύμα είναι η Bigger Picture και αυτή συνεχίζει να είναι. Από τον περασμένο Μάιο, που γύρισα στα καθήκοντα του παραγωγού, αμέσως ερωτεύτηκα το να βρίσκομαι ξανά στο studio και πάει πολύ καιρός που το ήθελα, το ήθελα εδώ και εδώ και ΠΟΛΥ καιρό να βρίσκομαι στο studio και να διασκεδάζω. Απλά το να δουλεύω με τον Alice , τον Peter και την Kristin Chenoweth και μια πληθώρα άλλων ανθρώπων, το να δουλεύω στο δίσκο της Taylor Swift ήταν κάτι που με ενέπνευσε και με έκανε ευτυχισμένο περισσότερο από ό, τι όταν ασχολιόμουν με το το επιχειρηματικό μέρος της δουλειάς. Αποφάσισα να αποχωρήσω από μόνος μου και κατά συνέπεια έχω φύγει από το Bigger Picture Group, για να γίνω ένας παραγωγός πλήρους απασχόλησης.
Θα σας πάω πολλά χρόνια πίσω. Όταν ο Lou Reed κυκλοφόρησε το “Berlin”, έλαβε εντελώς αρνητικά σχόλια…
Όχι εντελώς, υπήρξε ένας κριτικός στο Rolling Stone, που το ονόμασε «Sgt. Pepper’s της δεκαετίας του ’70». Τώρα θεωρείται κορυφαίο. Υπήρξαν μερικές καλές κριτικές, αλλά έχεις δίκιο, ήταν ως επί το πλείστον αρνητικές,.
Πριν από μερικά χρόνια, όταν ο Lou το παρουσίασε εκ νέου ζωντανά, τα σχόλια ήταν πολύ ευνοϊκά. Πιστεύετε ότι ήταν τόσο «δύσκολο» album που πήρε σε κάποιους 35 χρόνια για να το καταλάβουν;
Ναι, πιστεύω ότι ήταν μπροστά από την εποχή του, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό. Ήταν καλλιτεχνικά πολύ τολμηρό και δεν ήταν καθόλου ασφαλές. Θα ήταν πολύ ασφαλέστερο για μένα και για τον Lou να κάναμε ένα rock album και πιθανότατα πολύ πιο προσοδοφόρο και για μας, όπως καταλαβαίνεις. Εκείνη τη φορά δεν ήταν τόσο προσοδοφόρο. Αλλά την ίδια στιγμή είμαι πολύ περήφανος για αυτό, μου αρέσει. Λατρεύω αυτό το δίσκο. Λατρεύω αυτό που κάναμε τότε. Αλλά εκείνη την εποχή, ήταν πολύ πολύ δύσκολο να το ακούσει κάποιος. Ήταν πολύ δύσκολο να κάνουμε αυτό τον δίσκο, επειδή εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν πολύ οδυνηρό και ασυνήθιστο να μιλούν δημόσια για την απιστία, την συζυγική κακοποίηση, την αυτοκτονία, τον εθισμό στο speed.. Τώρα τα βλέπεις αυτά σε οποιαδήποτε τηλεοπτική εκπομπή όλων των καναλιών, κάθε βράδυ της εβδομάδας. Σε όλες τις αστυνομικές και κοινωνικές σειρές, μπορείς να δεις αυτά τα πράγματα όλη την ώρα. Τότε, όμως, οι άνθρωποι απλά δεν ήθελαν να μιλάνε γι ‘αυτά, ούτε ήθελαν να ακούν γι’ αυτά. Όταν βγήκε ήταν πάρα πολύ .. -δεν λέω αρνητικό- ήταν πολύ σκοτεινό και δυσάρεστο για τους ανθρώπους να αποδεχθούν αυτό τον δίσκο.
Φυσικά, ήσασταν παραγωγός στο “The Wall” των Pink Floyd. Πόσο τεταμένες ήταν αυτές οι ηχογραφήσεις; Ξέρω (έχω μιλήσει και με τον Nick Mason) ότι η ατμόσφαιρα στο εσωτερικό της μπάντας δεν ήταν καλή. Ήταν δύσκολο ως παραγωγός να κάνετε τα πράγματα να δουλέψουν;
Από τη μία πλευρά, μπορείς να πεις ότι ήταν πραγματικά δύσκολο, υπήρχαν στιγμές έντασης και όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά από την άλλη πλευρά, στο ευρύτερο πεδίο των πραγμάτων, η ένταση ήταν πολύ λιγότερη από την ένταση που βιώνεις εσύ κάθε μέρα αυτή τη εποχή με τα νομισματικά προβλήματά σας. Ήταν απλά ένα μάτσο εγωισμοί rock stars που συγκρούονται και δημιουργείται κάποια δυναμική ένταση, η οποία νομίζω ότι ήταν αναγκαία για να το κάνει αυτό που είναι. Δεν νομίζω ότι οποιοδήποτε έργο μπορεί να γίνει εντελώς άψογο χωρίς κάποιο επίπεδο δυναμικής έντασης σε αυτό. Ήταν κάτι που τους έσπρωξε.
Ο Eddie Kramer (παραγωγός/ μηχανικός ήχου των παρακάτω αναφερομένων) μου είπε το ίδιο και για τους Stones, τους Beatles και τους Zeppelin.
Ναι. Απ’ όσο γνωρίζω, αυτό είναι εντελώς αλήθεια.
Είχατε συνειδητοποιήσει κατά τις ηχογραφήσεις του “The Wall” ότι είχατε δημιουργήσει ένα τόσο μνημειώδες album;
To γνωρίζαμε. To γνωρίζαμε. Ξέραμε τι χτίζαμε τότε και το ήξερα, το ήξερα πραγματικά από τη στιγμή που το album σχεδόν ολοκληρωθεί και έπρεπε να του χτίσουμε τη συνοχή του. Ήταν σαφές ότι επρόκειτο για ένα έργο μεγάλης σημασίας και για τους οπαδούς των Pink Floyd, θα ήταν ένας πολύ σημαντικός δίσκος και πίστευα, όπως συνέβη με το “Another Brick in the Wall Pt2”, ότι είχαμε και singles, κάτι το οποίο ήταν ασυνήθιστο για τους Pink Floyd. Είχαν μόνο ένα πριν από αυτό: το “Money”. Έτσι, σκέφτηκα ότι επρόκειτο να είναι ένας αρκετά καλός δίσκος και ήξερα ότι από ένα σημείο και μετά θα γινόταν το δεύτερο σε πωλήσεις album όλων των εποχών. Νομίζω ότι είναι ακόμη στο top-5, σίγουρα στο top-10 όλων των εποχών. Αυτό είναι σπουδαίο, είμαι πραγματικά υπερήφανος για αυτό που συνέβη. Κοίταξοντας πίσω σε εκείνη την εποχή, ναι, ήταν δύσκολο. Ξέρεις συνέβαιναν τότε πολύ προσωπικά πράγματα εκείνη την εποχή, κάτι που έκανε τα πράγματα περίπλοκα για μένα και μου αποσπούσαν λίγο την προσοχή. Όμως, συλλογιζόμενος αυτό το έργο, αυτή η συναρπαστική, ιδιαίτερα ενεργητική ένταση κάτι δημιούργησε. Ακόμα και αν δημιουργήθηκε μέσα από διαφωνίες, ήμασταν δημιουργικοί και αυτή ήταν συναρπαστικό.
Οι KISS έκαναν τα καλύτερα albums τους μαζί σας. Πόσο δύσκολο ήταν να τους «κατευθύνετε» στο studio; Πόσο πειθαρχία είχαν;
Δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Ήμασταν από την αρχή για το “Destroyer” (1976). Στο δίσκο που έκαναν πριν από το “Destroyer” (“Dressed to Kill”) ακούγονταν αρκετά ικανοί, αρκετά καλοί. Υπέθεσα ότι ήταν περισσότεροι εξελιγμένοι μουσικά απ’ ό, τι πραγματικά ήταν και ανακάλυψα ότι έπαιζαν ενστικτωδώς, δεν είχαν καμία πραγματική μουσική παιδεία ή οποιοδήποτε μουσικό υπόβαθρο. Έτσι, πραγματικά έπρεπε να ξεκινήσουμε από το μηδέν για το “Destroyer”, να πάμε πίσω στην αρχή και πραγματικά έμαθαν λίγα πράγματα για τη μουσική, για τη δομή, για το ρυθμό, για το ποιες συγχορδίες πάνε μαζί κλπ και στη συνέχεια έπρεπε να κάνουμε το δίσκο. Και ο λόγος που έπρεπε να το κάνω αυτό ήταν γιατί αν έλεγα «δώσε 3», χρειαζόμουν κάποιον που να καταλαβαίνει τι εννοώ (γέλια). Το κάναμε αυτό και κάναμε πολλές πρόβες για το “Destroyer”. Πραγματικά προβάραμε καλά. Όταν πήγαμε στο studio, ήταν απλά ζήτημα να παίξουν αυτά που ήδη γνώριζαν και ήταν θέμα του να βγάλουμε ένα γεμάτο ήχο και μια καλή απόδοση.
Έχω διαβάσει ότι σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια των μακρών ηχογραφήσεων για το “Chinese Democracy” των Guns N’ Roses,ο Axl Rose σας κάλεσε για να αξιολογήσετε ό, τι είχε ήδη κάτι. Τι συνέβη πραγματικά;
Χμμ .. Λοιπόν .. (σ.σ.: παύση) Δεν είμαι σίγουρος! (σ.σ: Σκάει στα γέλια)
Έχω διαβάσει ότι είπατε ότι είχε περίπου 2 ½ ή 3 ½. τραγούδια. Κάτι τέτοιο.
Ναι, ίσως να το έκανα. Ξεκίνησε όταν ο Jimmy Iovine (σ.σ: παραγωγός, πρόεδρος της Interscope/ Geffen) μου ζήτησε μια χάρη για τα γενέθλιά του. Είχαν κολλήσει, είχαν κολλήσει σε ένα studioστο Βόρειο Hollywood για χρόνια με τον Roy Thomas Baker (σ.σ: σπουδαίος παραγωγός των Queen) και τίποτα δεν συνέβαινε. Πλήρωναν τεράστια ποσά για λογαριασμούς ενοικίων και πλήρωναν τους ανθρώπους να κάθονται στο studio να περιμένουν τον Axl να εμφανιστεί και ήταν όλα μια καταστροφή. Συμφώνησα να πάω εκεί αμέσως και να ακούσω ένα σωρό πράγματα. Αυτό που άκουσα ήταν -δεν ξέρω πώς να το πω χωρίς να ακουστώ προσβλητικός, δεν θέλω να είμαι προσβλητικός, επειδή εργάστηκε (σ.σ: ο Axl) πολύ σκληρά για αυτό- αλλά αυτό που άκουσα ήταν κάτι που ήταν το ένα γραμμένο πάνω στο άλλο πάρα πολλές φορές . Έτσι, τη στιγμή που το άκουσα, το αρχικό υλικό είχε χαθεί, ήταν απλά ένα over-produced κομμάτι από κάτι και όχι εντατική δουλειά… Τέλος πάντων, συμφώνησα να βοηθήσω εάν ο Axl συμφωνούσε να συνεργαστεί μαζί μου, πράγμα το οποίο και έκανε. Η βασική ιδέα ήταν ότι το μόνο άτομο που θα μπορούσε να τελειώσει το album μαζί του ήμουν εγώ, βασισμένο στο ότι δεν τον ήξερα και δεν με ήξερε. Πήγα, άκουσα, και του είπα ότι θα το ακούσω και θα του δώσω σημειώσεις που θα τις βλέπαμε μαζί. Πέρασα πολύ χρόνο ακούγοντας. Πήγα να δω τον Jimmy Iovine και του είπα την άποψή μου για την κατάσταση, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι έπρεπε να φύγουν από το Rumbo αμέσως, όχι επειδή το Rumbo είναι κακό studio-είναι ένα θαυμάσιο studio- αλλά επειδή έπρεπε να είναι περισσότερο υπό την επίβλεψη της δισκογραφικής εταιρείας και της ομάδας του Jimmy, να υπάρχει τουλάχιστον ένα είδος ελέγχου. Και πρότεινα να μετακομίσουν στο Village Recorders στο Δυτικό Hollywood. Έτσι, το έκαναν αυτό, μετακινήθηκαν όλοι εκεί και περίμενα να μιλήσω με τον Axl, γιατί με απέφευγε. Ήταν νευρικός που θα άκουγε αυτά που είχα να πω.
Τελικά, ένα βράδυ, όταν η σύζυγός μου -η γυναίκα μου ήταν τότε κοπέλα μου και θα παντρευόμασταν- είχε κατέβηκε από το Τορόντο να με επισκεφθεί και θα κάναμε ένα δείπνο με φίλους εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου. Εκείνη θα μαγείρευε και θα δειπνούσαμε. Με πήρε τηλέφωνο ο Jimmy Iovine λέγοντάς μου ότι θα έπρεπε να πάω να συναντήσω τον Axl το ίδιο βράδυ και του είπα «δεν μπορώ. Απόψε είμαι κλεισμένος». Και ο Jimmy απάντησε λέγοντας “ok” (γέλια). Όταν θέλει κάτι, ξέρει πραγματικά πώς να το πάρει. Εν πάση περιπτώσει, ουσιαστικά με πήρε και του είπα «Θα είμαι εκεί στις 8 μ.μ. και θα κάτσω μέχρι τις 8.30, είτε ο Axl εμφανιστεί είτε όχι», τέτοιος ήταν ο Axl. Επειδή την τελευταία φορά που είχαμε μια συνάντηση στις 10 το βράδυ, ο Axl εμφανίστηκε στις 2 το πρωί. «Πες στον Axl αυτό είναι όλο. Αυτό είναι». Πήγα στο εστιατόριο και μια ομάδα υποστηρικτών του Axl και παρατρεχάμενων εμφανιζόταν ένας-ένας κάθε φορά, και καθόνταν μαζί μου στο τραπέζι, αντί για τον Axl. Ο Axl ήρθε τελικά περίπου στις 8.25 (γέλια). Τέλος πάντων, του είπα βασικά αυτό που έχεις ακούσει. Δεν του είπα «έχεις 2 ½ τραγούδια» και όταν κάθισε, στην πραγματικότητα άρχισε να μου λέει ότι έχει τελειώσει. Κι εγώ το υποεκτίμησα «Axl, δεν είμαστε έτοιμοι να μιξάρουμε το δίσκο. Αυτός ο δίσκος δεν είναι έτοιμος να για να μιξαριστεί». Είπα «υπάρχουν δύο καλά τραγούδια σε αυτό και ξέρω ότι είσαι ικανός, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαι εδώ. Επειδή είσαι ένα τόσο μεγάλο ταλέντο και δεν θα πρόσφερα καλή υπηρεσία με τον να μην σου λέω την αλήθεια, η οποία είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς δεν είναι και τόσο πρώτης ποιότητας, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος να σε βοηθήσω να το φτάσεις σ’αυτό το επίπεδο και πιστεύω ότι είναι δυνατόν αν θα ήθελες και συ να συνεχίσεις να δουλεύεις για αυτό το δίσκο, να τον κάνουμε καλύτερο και είπε ότι «δεν συμφωνώ με αυτό. Είμαστε έτοιμοι να το μιξάρουμε». Και του είπα «εγώ θα σου πω αυτό: έχεις τον αριθμό μου, αν θα αλλάξεις γνώμη, πες το μου, αλλά έχω ένα πάρτι στο σπίτι τώρα και πρέπει να φύγω». Έφυγα και έκτοτε δεν άκουσα νέα του. Ήταν χρόνια αργότερα, όταν πράγματι κυκλοφόρησε.
Έχετε συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες. Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να συνεργαστείτε και δεν έχει συμβεί ακόμα;
Μόνο ένας; Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα ήθελα να δουλέψω μαζί τους και δεν έχει συμβεί ακόμη. Το συγκρότημα που θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ είναι οι U2. Αν και έχω συνεργαστεί μαζί τους (σ.σ.: η ζωντανή ηχογράφηση του “Saints Are Coming”), αλλά θα ήθελα πολύ να δουλέψω σε ένα album μαζί τους. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι πρακτικό και ρεαλιστικό με τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν. Χρειάζονται ένα μόνο άτομο που να αναλάβει την ευθύνη, να υποστεί το να πάει να ηχογραφήσει όπου και αν βρίσκονται και να αφοσιωθεί στο project από την πρώτη μέρα μέχρι να ολοκληρωθεί. Όχι, αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να κάνω, αλλά μακάρι να μπορούσα, γιατί μου αρέσουν πάρα πολύ ως άνθρωποι, ο The Edge είναι αγαπητός φίλος μου, ο Bono είναι φίλος… Νιώθω τον The Edge, σαν αδελφό μου, έτσι θα ήθελα πολύ να το κάνουμε αυτό. Κάποια μέρα ίσως. Ποιος ξέρει; Υπάρχει ένας αριθμός από pop καλλιτέχνες, είτε το πιστεύεις είτε όχι, που θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ μαζί τους, και όχι μόνο rock, υπάρχουν και μερικά κλασικά projects που θα ήθελα πολύ να κάνω. Ξέρεις, θα ήθελα πολύ να δουλέψω σε ένα project με τον Bocelli, θα ήθελα να δουλέψω με τους The Black Keys, μια υπέροχη μπάντα. Υπάρχουν απλά πολλοί διαφορετικοί καλλιτέχνες που πιστεύω ότι είναι σπουδαίοι και θα το απολάμβανα πραγματικά να δουλέψω μαζί τους. Ας ελπίσουμε ότι, τώρα που είμαι πάλι πίσω στις παραγωγές θα έχω την ευκαιρία να κάνω κάποια από αυτά.
Ξέρω ότι θαυμάζετε το έργο του Trent Reznor (Nine Inch Nails) . Ποια σας αρέσει περισσότερο από τις δεξιότητες του;
Ξέρεις, δεν θα έπρεπε να τον βάλω στην παραπάνω κατηγορία. Ο Trent Reznor είναι κάποιος που θα ήθελα πολύ να ξανασυνεργαστώ. Μου άρεσε πολύ η συνεργασία μαζί του για το “The Fragile”. Αυτό που εκτιμώ στον συγκεκριμένο άνθρωπο είναι ότι είναι μια ιδυιοφυία.
Μουσικοί που έχουν δουλέψει μαζί σας, όπως οι Nils Lofgren (Bruce Springsteen & E Street Band, Neil Young, solo. Έχει μιλήσει μαζί μας) και David Gilmour (Pink Floyd) έχουν μεγάλο σεβασμό για σας ως παραγωγό και ως άτομο. Το θεωρείτε αυτό ως ένα επιπλέον εύσημο για το μέχρι τώρα έργο σας;
Άκουσε, θεωρώ ότι είναι πολύ ευχάριστο. Πραγματικά, εκτιμώ ότι έχω καταφέρει να διατηρήσω ένα είδος σχέσης με τους ανθρώπους που συνεργάστηκα. Ο καθένας θέλει να είναι σεβαστός, φυσικά. Θεωρώ ότι είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι άνθρωποι που έχω εργαστεί με, εκφράζουν το σεβασμό τους και αυτό ίσως είναι το σπουδαιότερο πράγμα. Και αυτό ήταν κάτι για το οποίο αγωνίστηκα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο για να μην … Επέτρεψέ μου να σου πω εδώ ότι δεν αγωνίστηκα να είμαι σεβαστός, απλά προσπαθούσα να ζω με τις δικές του αρχές μου και να περιορίζομαι κάνοντας το καλό.
Προς τα πού βλέπετε ότι οδεύει ο ήχος στο μέλλον; Νομίζω ότι υπάρχει ένα είδος ‘70s αναβίωσης αυτή την περίοδο. Έχω δίκιο;
Εννοείς σε ότι αφορά το rock; Ναι, νομίζω ότι υπάρχει ένα είδος αναβίωσης της δεκαετίας του ’70 ηχητικά, αν και η ψηφιακή πλευρά των πραγμάτων είναι δύσκολο να βγάλει την ίδια ζεστασιά, το ίδιο vibe. Αλλά μου αρέσει το γεγονός ότι πολλά συγκροτήματα γυρνούν πίσω και παίζουν live (σ.σ: στο studio), δεν κουρδίζουν υπερβολικά τα όργανά τους, δεν «κβαντοποιούν» (σ.σ: δεν χρησιμοποιούν drums machines) τα τύμπανα. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που αγαπώ σε μπάντες όπως οι The Black Keys. Εν πάση περιπτώσει, συμφωνώ μαζί σου, υπάρχει μια αναβίωση του ενδιαφέροντος, σε πιο πρωτόγονη, πιο φυσική μουσική, όπως στα ‘70s.
Έχετε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα;
Δεν έχω. Είναι λυπηρό, έτσι; Είναι θλιβερό ότι δεν έχω έρθει στην Ελλάδα. Αλλά, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, δεν είχα αρκετό χρόνο στις διακοπές για να κάνω μακρινά ταξίδια, να ταξιδέψω στην Ευρώπη ή στην Ασία ή οπουδήποτε. Όλα τα ταξίδια που έχω κάνει στην ενήλικη ζωή μου, είναι ως αποτέλεσμα της δουλειάς μου. Έτσι, αν κάποιος καλός Έλληνας καλλιτέχνης θέλει να με φέρει στην Ελλάδα για να δουλέψω μαζί του, θα το ήθελα πολύ (γέλια). Είναι ευκαιρία, ξέρεις, για να βρεθώ σε αυτή τη χώρα. Για παράδειγμα, σου είπα πριν ότι θα έχω την ευκαιρία να κάνω διακοπές μετά από αρκετά χρόνια, στο Μαϊάμι, αλλά θα είναι μόνο για δύο εβδομάδες. Αυτό είναι όλο. Πραγματικά, δεν έχω χρόνο να πάω οπουδήποτε.
Υπάρχει ένα studio σε ένα Ελληνικό νησί, τη Σαντορίνη, όπου ο Joe Bonamassa ηχογράφησε με τον Kevin Shirley ως παραγωγό.
Ναι, αυτό είναι πολύ καλό για τους ίδιους (γέλια). Αν ξέρεις κάποιον που θέλει να ηχογραφήσει στην Ελλάδα ή κάποιο σπουδαίο Έλληνα καλλιτέχνη, που να θέλει να συνεργαστεί με έναν Καναδό παραγωγό, ειδοποίησέ με. Το καλύτερο πράγμα για μένα, θα ήταν να πάω σε μια χώρα και να συνεργαστώ με τον καλλιτέχνη της χώρας αυτής, στη χώρα του. Το λατρεύω. Το έκανα στην Ιταλία, το έκανα στην Ιαπωνία, το έκανα φυσικά στην Αγγλία πολλές φορές και αυτό ήταν πάντα κάτι πολύ διασκεδαστικό για μένα.
Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Bob Ezrin για το χρόνο του και την τρομερή εμπειρία!